I SAB/Go 8/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2015 r. sprawy ze skargi S Sp. z o.o. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r. postanawia: odrzucić skargę. S Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka wskazała, że pomimo prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wydanego w sprawie sygn. akt I SA/Go 83/15 Naczelnik Urzędu Skarbowego nie dokonał zwrotu podatku. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował, że wbrew zarzutom skargi dokonano zwrotu podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r. wraz z należnymi odsetkami. W ocenie strony przeciwnej skarga została złożona przedwcześnie. Skargę wniesiono łącznie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w dniu 13 sierpnia 2015 r., a więc zanim zaczął biec termin do jej wniesienia. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została doręczona Spółce 8 września 2015 r. Organ podatkowy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy (§ 3 art. 54 P.p.s.a.). Przepisy normujące postępowanie sądowoadministracyjne uzależniają dopuszczalność skargi od wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 P.p.s.a.). Należy przez to rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Skargę do sądu administracyjnego można zatem wnieść po uprzednim wykorzystaniu tegoż środka zaskarżenia. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W orzecznictwie sądowym i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że w przypadku wnoszenia skargi na bezczynność organu podatkowego lub celnego warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego określony w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., a więc warunek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, spełniony zostaje poprzez złożenie w trybie art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613), dalej: Ordynacja podatkowa, do organu wyższego stopnia ponaglenia na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie (zob. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 listopada 2011 r., sygn. akt I SAB/Łd 5/11). Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 P.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie strona wniosła skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w zakresie zwrotu kwoty podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r. w dniu 13 sierpnia 2015 r. (data wpływu do organu). Z akt sprawy wynika, że w tym samym dniu skarżąca Spółka złożyła w organie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, z którego treści wynikało ponaglenie do dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r. Nie można, więc uznać, że w chwili składania skargi tryb ponaglenia został wyczerpany. Samo wniesienie do właściwego organu podatkowego ponaglenia w trybie art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej nie jest wystarczającą przesłanką dla wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność. Tym samym skarga okazała się przedwczesna, dlatego należało ją jako niedopuszczalną odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. oraz art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej.