II SA/Go 1004/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] r. nr LIII/690/09 w sprawie rozpatrzenia ponownie wniesionych skarg na działalność Prezydenta Miasta postanawia odrzucić skargę. W dniu [...] września 2009 r., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, póz. 1591 ze zm.) w związku z art. 239 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2001 r. nr 142 póz. 1591 ze zm.), Rada Miasta podjęła uchwałę nr LIII/690/09 w przedmiocie rozpatrzenia ponownie wniesionych przez D.B. skarg na działalność Prezydenta Miasta. Zgodnie z § 1 ust. 1 powyższej uchwały, Rada Miasta nie uwzględniła ponownie wniesionych dziesięciu skarg D.B. na działalność wskazanego organu z powodu braku okoliczności świadczących o niezasadnym lub niesłusznym postępowaniu w sprawie i podtrzymała stanowisko o bezzasadności złożonych skarg zawarte w uchwale nr VI/69/07 z dnia [...] marca 2007 r. w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Prezydenta Miasta. Pismem z dnia [...] października 2009 r. D.B. wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa. Rada Miasta w odpowiedzi na w/w wezwanie pismem z dnia [...] listopada 2009 r. poinformowała skarżącą, że na sesji nr [...] w dniu [...] listopada 2009 r. pozostawiła wezwanie bez rozpatrzenia ze skutkiem jego nieuwzględnienia. W dniu 28 grudnia 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga D.B. na uchwałę nr LIII/690/09 Rady Miasta z dnia [...] września 2009r., w której skarżąca podniosła szereg zarzutów pod adresem organów rozstrzygających jej sprawy oraz wskazał, iż powoduje to naruszenie jej praw i interesu prawnego. Dodatkowo skarżąca podkreśliła niekompetencję urzędników zajmujących się jej sprawami. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady Miasta wniósł o jej odrzucenie z powodu niedopuszczalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem mieści się w zamkniętym katalogu form działania administracji publicznej, które podlegają kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Katalog ten został określony w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) -zwanej dalej p.p.s.a. - zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie przez stronę skarżącą aktu lub czynności niewymienionych w powyższym katalogu oznacza, iż sprawa nie jest objęta właściwością sąd u administracyjnego, a tym samym zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu. W przedmiotowej sprawie skarżąca zaskarżyła uchwałę Rady Miasta z dnia [...] września 2009 r. nr LIII/690/09 w przedmiocie rozpatrzenia ponownie wniesionych przez D.B. skarg na działalność Prezydenta Miasta. Podstawą prawną powyższej uchwały stanowi art. 239 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, póz. 1071 ze zm.). Przepis ten mieści się w dziale VIII kpa, którego rozdział 2, obejmujący przepisy art. 227 - 240 normuje postępowanie skargowe. W myśl art. 227 kpa przedmiotem skargi może być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W orzecznictwie sądowym panuje ugruntowany pogląd, iż tryb "ogólnoskargowy" jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną, a mianowicie zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi. Na zawiadomienie to nie służy skarga do sądu administracyjnego, nie jest ono bowiem innym niż decyzje i postanowienia aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2009, s. 925). Tego typu akty lub czynności muszą spełniać następujące przesłanki: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, są podejmowane w sprawach indywidualnych, muszą mieć charakter publicznoprawny, dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 29-30). Zawiadomienie z art. 238 § 1 kpa nie posiada tej ostatniej cechy, co przesądza o niezaskarżalności tego typu czynności. Skarga z art. 227 kpa jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r., III SA1636/97, postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000r., III SAB 108/99, postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 25 lipca 2005r., l SA/Rz 117/05). Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII kpa nie podlega kognicji sądów administracyjnych (postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., III SAB 7/99). Jeśli chodzi o samą uchwałę Rady Miasta w przedmiocie rozpatrzenia skargi, to należy przyjąć, że uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 kpa są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 kpa, którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania. "Uznanie zatem, że w sytuacji, gdy załatwienie skargi, o której mówi art. 227 kpa, nastąpiło w formie uchwały, służy skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby niczym nie uzasadnioną nierówność prawną podmiotów, tym bowiem, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, skarga do sądu na czynność informującą o sposobie załatwienia nie służyłaby" (postanowienie NSA z dnia 12.04.2001 r., l SA 2668/00, LEX nr 54426). Wobec powyższych ustaleń należało uznać, że niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, co oznacza, że nie został spełniony jeden z warunków dopuszczalności skargi, ustanowiony przepisem art. 58 § 1 pkt 1 ppsa. W konsekwencji - z uwagi na przedmiot skargi - nie mogło dojść do kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd administracyjny i skargę należało odrzucić.