II SA/Go 1007/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.M. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Go 1007/13 wydanego w sprawie ze sprawy ze skargi J.K. i M.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu demontażu ścianki postanawia: odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 stycznia 2014 r. o sygn. akt II SA/Go 1007/13. Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Go 1007/13 wydanym w sprawie ze skargi J.K. i M.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu demontażu ścianki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013r., nr [...]. Ponadto Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego solidarnie na rzecz skarżących J.K. i M.K. kwotę 650 (sześćset pięćdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 10 lutego 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął wniosek Z.M. o wykładnie uzasadnienia wyroku w części dotyczącej zaleceń dla organów inspekcji budowlanej przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, w kontekście zastosowania § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75 poz. 690 ze zm.). We wniosku tym Z.M. podniosła, iż Sąd w uzasadnieniu powyższego wyroku wskazał, że organy nadzoru budowlanego w pierwszej kolejności powinny umożliwić stronie przedłożenie ekspertyzy o której mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia, nie odnosząc się jednocześnie do treści ust. 4 tego paragrafu, zgodnie z którym w przypadku budynków wpisanych do rejestru zabytków ekspertyza podlega uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Tymczasem budynek, którego dotyczy postępowanie organów jest wpisany do rejestru zabytków pod nr rejestrowym [...]. W związku z tym, wnosząc o wykładnie uczestniczka postępowania wskazała, że powinna ona uwzględniać uzasadnienie dla zawężenia stosowania § 2 tylko do ustępu 2, z wyjaśnieniem braku konieczności zastosowania ust. 4 w przypadku omawianego stanu prawnego niniejszego budynku oraz wyjaśnienie czy rozpoznanie i uwzględnienie omawianego stanu prawnego budynku leży w zakresie obowiązków organów nadzoru budowlanego czy też inwestora legalizującego samowolę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje. Na wstępie wskazać należy, że wniosek o dokonanie wykładni orzeczenia podlegał ocenie w ramach art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Przedmiotem wykładni może być przede wszystkim sentencja wyroku, a wyjątkowo także jego uzasadnienie. Zgodnie z tym przepisem sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Należy podkreślić, że w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalony jest pogląd, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, zbiór LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r. sygn. akt II FZ 294/07). W doktrynie podkreśla się także, że wykładni uzasadnienia wyroku dokonuje się jedynie w wyjątkowych okolicznościach (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 575). Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. W żadnym jednak wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do merytorycznego uzupełnienia treści orzeczenia lub uzasadnienia czy też do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne. Wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku, warunkujące potrzebę dokonania jego wykładni, muszą być ściśle związane z samą motywacją orzekającego sądu (por. postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2008r., LEX nr 493808; z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt I OZ 51/07; z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1364/07; z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 427/08; z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II OZ 462/11). W rozpatrywanej sprawie Sąd, wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 r., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]. Treść takiego rozstrzygnięcia nie może budzić wątpliwości, podobnie jak sposób wykonania powyższego orzeczenia. Wyeliminowanie przez Sąd I instancji z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji nakłada bowiem na właściwe organy obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy, a tym samym obowiązek ponownej analizy stanu faktycznego sprawy i obowiązujących przepisów oraz wydania nowych decyzji. Nie może budzić wątpliwości, że rozpatrując sprawę, wprawdzie będąc zobowiązanym do uwzględnienia oceny prawnej Sądu, organy administracji publicznej przede wszystkim zobowiązane są działać zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa oraz w zakresie przyznanych im kompetencji, stosownie do poczynionych ustaleń . Nie jest rolą sądu administracyjnego rozważanie wszystkich możliwych przepisów, które mogą mieć potencjalne zastosowanie w danej sprawie , w oderwaniu od ustalonego stanu faktycznego. Z akt sprawy nie wynikało bowiem , iż budynek, w którym znajduje się sporna ścianka działowa, wpisany został do rejestru zabytków. Stąd też w tym zakresie Sąd nie poczynił rozważań , co nie oznacza, iż organ w toku postępowania tej okoliczności nie powinien wziąć pod uwagę. W konsekwencji należało uznać, że złożony w niniejszej sprawie wniosek o wykładnię wyroku, wskazujący na istniejące w ocenie wnioskodawcy wątpliwości co do zakresu obowiązków nałożonych na organy - w wyniku rozstrzygnięcia Sądu- rozpatrzenia ponownie sprawy, w sposób oczywisty wykracza poza obszar wyznaczony przepisem art. 158 p.p.s.a., zmierzając do uzupełnienia treści uzasadnienia wyroku, poza stan faktyczny , który został ustalony w sprawie. Mając to wszystko na uwadze Sąd, na podstawie art. 158 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.