II SA/Go 1009/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego dodatku aktywizacyjnego na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], którą to decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] maja 2013r. nr [...] orzekającą o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego dodatku aktywizacyjnego w wysokości 655,60 zł. Skarżący wniósł w skardze o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż wykonanie siedmiu wydanych wobec niego decyzji w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego dodatku aktywizacyjnego oraz zasiłku dla bezrobotnych w łącznej kwocie 9454,90 zł mogłoby go narazić na niepowetowane straty i uszczerbek dla koniecznego utrzymania się. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody okazał się niezasadny. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, zdefiniowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.), wskazują, że chodzi o taką szkodę (majątkową czy niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Co do zasady powołane przesłanki nie będą miały zastosowania w przypadku należności pieniężnej, która w przypadku uwzględnienia skargi zostanie zwrócona stronie wraz z odsetkami, stanowiąc w ten sposób swoisty rodzaj zadośćuczynienia, nie czyniąc co do zasady nieodwracalnego skutku w sferze materialnej skarżącego (postanowienie NSA z 7 lutego 2011 r., II FZ 18/11, LEX nr 992318; postanowienie NSA z 28 marca 2012 r., II GSK 385/11, LEX nr 1137945; postanowienie NSA z 14 kwietnia 2012 r., II FZ 304/12, LEX nr 1137799; postanowienie NSA z 19 kwietnia 2012 r., II FSK 404/12, LEX nr 1137654). Dodatkowo skarżący wezwany do wykazania w terminie 7 dni, pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o okoliczności wynikające z akt sprawy, iż wykonanie zaskarżonych decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, nie udzielił na to wezwanie w wyznaczonym terminie żadnej odpowiedzi. Nie podał nawet, czy nadal jest osobą bezrobotną ani nie przytoczył żadnych informacji wskazujących na jego obecną sytuację majątkową. W świetle powyższego, w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku skarżącego i wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody. Na marginesie należy zauważyć, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter tymczasowy i jak wskazuje treść art. 61 § 6 p.p.s.a., upada ono w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Jednakże w razie ewentualnego uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, przy czym rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku (art. 152 p.p.s.a.). W konsekwencji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.