II SA/Go 1039/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi R.L. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz adwokata R.G. wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu. W dniu [...] maja 2017 r. Wójt Gminy wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania R.L. z pobytu stałego z lokalu nr 6 w budynku nr 41, położonego w miejscowości [...], stanowiącego własność Gminy, po wykonaniu eksmisji przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym (Wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] grudnia 2013 r., sygn. akt [...]). Decyzją z dnia [...] lipca 2017r. nr [...], Wójt Gminy orzekł o wymeldowaniu R.L. ze wskazanego adresu. Wójt uzasadniając swoją decyzję wskazał, że nie zamieszkuje on w miejscu stałego zameldowania od siedmiu lat, ponieważ odbywa długoletnią karę pozbawienia wolności. Ponadto wykonany został wyrok Sądu Rejonowego o eksmisję i dalsze zameldowanie R.L. w przedmiotowym lokalu prowadziłoby do utrzymania fikcji meldunkowej. R.L. w dniu 6 sierpnia 2017 r. złożył wniosek w administracji Zakładu Karnego o sprostowanie decyzji orzekającej o jego wymeldowaniu. W powyższym wniosku podkreślił, że decyzja została błędnie sporządzona, gdyż w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano imię "A.", a nie "R.". Wobec powyższego Wójt Gminy wydał postanowienie z dnia [...] sierpnia 2017 r. o sprostowaniu oczywistych błędów pisarskich. W dniu 20 sierpnia 2017 r. R.L. złożył odwołanie od decyzji organu I instancji orzekającej o jego wymeldowaniu. Postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. nr [...] Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2017 r. Wskazał, że decyzja została skutecznie doręczona w dniu 31 lipca 2017 r., wobec czego termin na złożenie odwołania upłynął w dniu 14 sierpnia 2017 r. Zgodnie z datą stempla, odwołanie R.L. zostało złożone w dniu 20 sierpnia 2017 r. w administracji Zakładu Karnego. Wojewoda podkreślił również, że z treści odwołania nie wynikało, aby R.L. zwracał się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem organu II instancji żądanie strony o sprostowanie zapisu w treści uzasadnienia decyzji jego imienia nie wstrzymuje biegu do wniesienia odwołania. Sprostowany błąd nie miał wpływu na ustalenia stanu faktycznego sprawy, a ponadto zaskarżona decyzja Wójta Gminy zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie złożenia odwołania. Na powyższe postanowienie Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył R.L.. Skarżący podniósł, że dotrzymał wszystkich terminów. Ponadto wskazał na poprzednie postępowania w przedmiocie jego wymeldowania, które toczyły się przed organami obu instancji oraz przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i ponownie prosi o przywrócenie mu zameldowania na pobyt stały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewoda powielił argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i podkreślił, że termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg od dnia doręczenia stronie decyzji orzekającej o jego wymeldowaniu, a nie jak uważa skarżący, od dnia otrzymania postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej. Mając powyższe na uwadze organ nie rozpatrzył odwołania pod względem merytorycznym z uwagi na przekroczenie terminu do jego wniesienia. Na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. pełnomocnik R.L. wskazał, że z ostatniego zdania pisma skarżącego z dnia [...] sierpnia 2017 r. wynika wola skarżącego złożenia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.) stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi R.L. jest postanowienie Wojewody z dnia [...] września 2017 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania. Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, iż wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowił art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Należy wskazać, że uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi przewidzianemu w art. 134 k.p.a. W kontrolowanej sprawie decyzja Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania została doręczona skarżącemu [...] lipca 2017 r., a odwołanie zostało złożone 20 sierpnia 2017 r., a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu. Wskazana decyzja Wójt zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie złożenia odwołania. R.L. w piśmie z dnia [...] sierpnia 2017 r. zatytułowanym "sprostowanie decyzji" wskazał, że decyzja zawiera błędne oznaczenie strony tj. "A.L." zamiast "R.L." i wniósł o jej sprostowanie. W orzecznictwie wskazuje się, że niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj, a każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma. O tym jaki charakter ma pismo decyduje nie to jak zatytułowała go strona ale jego treść (zob. postanowienie NSA z dnia 17 sierpnia 2017 r., II GZ 590/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA). Zdaniem Sądu stanowisko organu uznające pismo skarżącego z dnia [...] sierpnia 2017 r. za wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki w przedmiotowej decyzji było prawidłowe. Nie zmienia takiej oceny ostatnie zdanie zawarte w tymże piśmie: "proszę Wójta o sprostowanie abym mógł się odwołać". Zważyć trzeba, iż pismo nie zawierało jakichkolwiek zarzutów kwestionujących zasadność wydanej decyzji w przedmiocie wymeldowania. O zakwalifikowaniu żądania strony zawartego w piśmie procesowym jako określonej czynności procesowej decyduje uzewnętrznienie tej woli, a więc obiektywna treść wniosku, a nie subiektywne przekonanie strony (zob. wyrok NSA z dnia 29 września 2010 r., I OSK 478/10, CBOSA). W konsekwencji należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie treść pisma i wynikający z niej zamiar wnoszącego pismo są zgodne z oznaczeniem pisma. Z tego względu organ nie miał obowiązku podjąć czynności w celu ustalenia rzeczywistego żądania skarżącego. Nie można zatem podzielić stanowiska pełnomocnika R.L., że z pisma wynika wola skarżącego złożenia odwołania. W ocenie Sądu ewentualne błędne przekonanie skarżącego co do tego, iż odwołanie od decyzji jest możliwe dopiero po sprostowaniu przez organ zawartych w niej oczywistych omyłek, nie posiada znaczenia dla oceny zachowania terminu do wniesienia odwołania i prawidłowości zastosowania wobec odwołania spóźnionego dyspozycji art. 134 k.p.a. Jest to okoliczność należąca do sfery zawinienia strony lub braku winy w uchybieniu terminu i dlatego może być podnoszona w postępowaniu o przywrócenie terminu. Należy dodać, że wydanie postanowienia w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie powoduje, iż termin do wniesienia odwołania liczy się od doręczenia stronie takiego postanowienia. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej z udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 4 ust. 1 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801). Obejmują one wynagrodzenie ze czynności adwokata w kwocie 240 zł, powiększone o należny podatek od towarów i usług. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako bezzasadną należało oddalić.