II SA/Go 1044/16

Dnia 2 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2016r. nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ ten utrzymał w całości w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...], wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 627), w sprawie cofnięcia B.B. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, B do czasu wykazania się brakiem przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem Skarżący wniósł w skardze m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na wezwanie Sądu skarżący uzupełniając wniosek wyjaśnił, iż w jego przypadku nie wstąpiły żadne z przesłanek do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, w związku z wydaną decyzją ma poczucie olbrzymiej krzywdy i wrażenie niezawinionego wykluczenia społecznego. Organy zatrzymując skarżącemu prawo jazdy pozbawiły go możliwości normalnego funkcjonowania w społeczeństwie, zepchnęły go na margines i uzależniły od życzliwości osób trzecich. Nie mając prawa jazdy nie może dokonywać tygodniowych zakupów (bo nie może dźwigać), pobierać emerytury z banku, dokonywać miesięcznych opłat, korzystać z usług służby zdrowia czy aptek. Małżonka skarżącego, która ma udokumentowane choroby kończyn dolnych, nie może korzystać z wizyt u lekarzy, na rehabilitacji czy w aptekach. Skarżący i jego małżonka mają ukończone 80 lat i przy normalnej sprawności umysłowej bezpodstawną decyzją zostali pozbawieni możliwości normalnego funkcjonowania we współczesnym społeczeństwie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej w skrócie p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania decyzji jest rodzajem tymczasowej ochrony prawnej udzielanej stronie przez sąd do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy, jeżeli wystąpią szczególne ku temu, wskazane wyżej okoliczności. Konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek (tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). Przesłanką wstrzymania wykonania jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu sądu. Ciężar wykazania lub chociaż uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu spoczywa na wnioskodawcy. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia szkodą uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, wykazanie przemawiających za tym argumentów obciąża stronę (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GZ 41/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący nie przedstawił na potwierdzenie okoliczności podniesionych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, w szczególności na temat stanu zdrowia swojego i swej małżonki żadnych dokumentów pomimo, iż z uzasadnienia wniosku wynika, że oboje znajdują się w posiadaniu takiej dokumentacji oraz pomimo, iż wezwaniem z dnia 19 grudnia 2016 r. został wezwany do wykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże nawet gdyby skarżący udokumentował okoliczności związane z trudnościami w poruszaniu się i dźwiganiu u siebie i u swej małżonki, na które się powołał, to i tak nie mogłoby to stanowić przesłanki uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak możliwości prowadzenia pojazdu może być wprawdzie odczuwalny jako istotne utrudnienie, zwłaszcza przez osobę, która z uprawnienia tego korzystała przez wiele lat, jednakże motywem zaskarżonej decyzji nie była chęć wyrządzenia skarżącemu dolegliwości czy utrudnienia życia. Nie oceniając na obecnym etapie postępowania jej zgodności z prawem należy zwrócić uwagę, iż została ona podyktowana bezpieczeństwem ruchu drogowego, w szczególności bezpieczeństwem zdrowia i życia ogółu jego uczestników, a są to chronione prawem dobra o nieporównanie wyższej wartości, aniżeli prawo jednego z uczestników ruchu drogowego do kierowania pojazdem. Z tego względu, nawet gdyby skarżący wykazał zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd nie mógłby mu w tym przypadku udzielić tymczasowej ochrony prawnej, na czas trwania niniejszego postępowania, w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na marginesie należy zauważyć, że część spraw życia codziennego, na które skarżący zwrócił uwagę w uzasadnieniu wniosku (takich jak wizyty w banku, na poczcie, u lekarzy, rehabilitantów czy w aptekach) można załatwić korzystając z komunikacji miejskiej. Przy czym [...], w którym skarżący ma miejsce zamieszkania, jest miastem o rozwiniętej sieci komunikacji miejskiej (autobusy, tramwaje). Natomiast kwestie takie jak przekonanie skarżącego o nieprawidłowości, niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, braku materialnoprawnych przesłanek do jej wydania i związane z tym zarzuty skierowane przeciwko decyzji, będą przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu w toku merytorycznego rozpoznania sprawy, co nastąpi po uprawomocnieniu się niniejszego postanowienia. Na obecnym etapie postępowania, tzn. w toku badania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie może badać tych okoliczności. W konsekwencji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie. Po uprawomocnieniu się niniejszego postanowienia sprawa zostanie skierowana na rozprawę, skarżący zostanie zawiadomiony o jej terminie, będzie miał możliwość przedstawienia swojego stanowiska i wówczas Sąd dokona kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.