II SA/Go 1062/12

Dnia 6 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2013 r. sprawy ze skargi W.R. i S.R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu letniskowego oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2012r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 1 i art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane (Dz. U z 2010 r. Nr 243 poz. 1623) nakazał W. i S.R. rozebranie budynku letniskowego położonego na działce o nr ewidencyjnym [...] w miejscowości [...], wybudowanego w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r., wydanej przez Starostę. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...] czerwca 2012 r. PINB wpłynęło zawiadomienie W. i S.R. o zakończeniu budowy budynku letniskowego. Na podstawie przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2012 r. oględzin oraz na podstawie przedłożonego przez geodetę szkicu inwentaryzacji powykonawczej stwierdzono odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na budowę a mianowicie : - wymiary zewnętrzne budynku wynoszą 7,5 m na 8,90 m zamiast 6,5 m na 7,5 m, - odległość od granicy z działkami nr [...] wynosi 2,30 m zamiast 4 m, a od granicy z działką [...] wynosi 2,20 m zamiast 3 m - zmieniono lokalizację studni wierconej - zmieniono układ i ilość okien we wszystkich elewacjach - zmieniono układ ścianek działowych na parterze i poddaszu budynku a nadto stwierdzono brak wentylacji wywiewnej zbiornika na ścieki oraz brak nawiewu powietrza do kominka na parterze - nie zakończono robót wykończeniowych w łazience i pokoju na poddaszu - nieprawidłowo zamontowano barierkę na balkonie na poddaszu. Wobec powyższego postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2012r. nakazano małżonkom R. wstrzymanie robót budowlanych. W postanowieniu nie ustalono wymagań odnośnie niezbędnych zabezpieczeń budowy. Organ nie dostrzegł podstaw do wydania decyzji nakazującej inwestorowi sporządzenie i przedstawienie projektu zamiennego, gdyż nie jest możliwe w realiach danej sprawy doprowadzenie budowy budynku letniskowego do stanu zgodnego z prawem. Zgodnie bowiem z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U Nr 75 poz. 690) budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy działki z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: - 4 m w przypadku budynku zwróconego ściana otworami okiennymi lub drzwiowymi w stroną tej granicy, - 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy, Zgodnie z art. 51 ust.1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. Z rozbiórki organ wyłączył studnię i zbiornik na ścieki, ponieważ ich usytuowanie nie narusza przepisów technicznych. Od powyższej decyzji W. i S.R. wnieśli odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Podali, że uzyskali zgodę od wszystkich sąsiadujących właścicieli posesji na usytuowanie budynku w odległości ok. 2 m od granic działki przed uzyskaniem decyzji pozwolenia na budowę. Istniejące otwory okienne w budynku letniskowym od działek sąsiednich zamurują oraz zmienią ponadto przeznaczenie pokoju na parterze na garderobę. Prawo budowlane nie jest im znane i to było przyczyną jego naruszenia. Do odwołania dołączyli pisma z datą [...] lipca 2001 r., w których sąsiedzi S. i J.D., K. i J.L., B.K. wyrażają zgodę jako właściciele działek [...] na usytuowanie budynku na działce [...] stanowiącej własność małżonków R. w odległości około 2 m od granicy z ich działką. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w oparciu o przepisy art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane dotyczyć może wyłącznie robót, które w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 albo w art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1, to jest: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budową bądź w przepisach. W ocenie WINB organ pierwszej instancji w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego prawidłowo zakwalifikował wykonaną przez W. i S.R. budowę, jako zrealizowaną z istotnym odstąpieniem od warunków udzielonego pozwolenia na budowę, a zatem jako przypadek, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Przez istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego i innych warunków pozwolenia na budowę należy w szczególności rozumieć odstępstwo naruszające przepisy, w tym techniczno-budowlane, obowiązujące Polskie Normy oraz zmieniające usytuowanie, przeznaczenie obiektu budowlanego lub warunki określone w art. 36a Prawa budowlanego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 października 2004 r., IV SA 1396/03 LEX nr 164456). Przy czym punktem odniesienia w zakresie oceny zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi są przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny opowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia jego przepisy stosuje się przy projektowaniu i budowie, w tym także odbudowie, rozbudowie, nadbudowie i przebudowie budynków. W przedmiotowej sprawie odstąpienie od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę polegało na usytuowaniu omawianego obiektu w odległości 2,20 m od granicy z działką nr [...] zamiast projektowanych 3,0 m, oraz w odległości 2,30 m od granicy z działkami nr [...] zamiast projektowanych 4,0 m. Powyższe wynika z porównania projektu zagospodarowania działki wchodzącego w skład projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty nr [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. z planem powykonawczym przedmiotowej inwestycji sporządzonym przez geodetę G.W. w dniu [...] sierpnia 2012 r. w skali 1:250 oraz w dniu [...] marca 2012 r. w skali 1:1000. Takie natomiast usytuowanie przedmiotowego budynku narusza wymagania § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny opowiadać budynki i ich usytuowanie, określających minimalne dopuszczalne odległości budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Kolejne ustępy tego paragrafu dopuszczają usytuowanie obiektu w mniejszej odległości względem granic z działkami sąsiednimi niż określone w ust. 1, niemniej jednak nie mogą one mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Przedmiotowy budynek usytuowany jest w stosunku do granicy z działkami sąsiednimi nr [...], nr [...] i nr [...] w odległości 2,20 m - 2,30 (nie zaś w odległości 1,5 m bądź bezpośrednio przy granicy – jak stanowi w/w przepis), a ponadto każda ze ścian zewnętrznych omawianego obiektu posiada otwory okienne lub drzwiowe. Działka nr [...], na terenie której obiekt ten jest usytuowany, posiada szerokość wynoszącą co najmniej 17 m, co wynika to z obliczeń dokonanych na podstawie projektu zagospodarowania działki omawianej inwestycji. W związku z tym stwierdzić należało, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności określone w § 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które umożliwiłyby takie usytuowanie przedmiotowego budynku, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie. W ocenie organu odwoławczego usytuowanie przedmiotowego budynku letniskowego narusza wymagania określone w § 12 w/w rozporządzenia w sposób nie dający możliwości naprawy. Ewentualne roboty zmierzające do doprowadzenia przedmiotowego budynku do zgodności z wymaganiami przepisów techniczno-budowlanych dotyczących odległości od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi, wiązałyby się w istocie ze zmianą lokalizacji wykonanej przez W. i S.R. inwestycji. Oczywistym jest natomiast, że ewentualna zmiana lokalizacji przedmiotowego obiektu wiązałaby się z koniecznością jego rozbiórki i ponownej budowy. Takie natomiast roboty stanowiłyby bez wątpienia działania inwestycyjne wymagające w istocie uzyskania pozwolenia na budowę właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Natomiast żaden przepis nie uprawnia organu administracji publicznej do nakładania obowiązku podjęcia procesu inwestycyjnego w sytuacji, gdy inwestor nie wyraził takiej woli. Zdaniem WINB nie jest możliwe doprowadzenie omawianego obiektu do stanu zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym ze względu na okoliczność, iż na ścianach przedmiotowego budynku, które zlokalizowane są w nieprzepisowej odległości od granicy z działkami sąsiednimi, oparte są strop i dach tego budynku. Analizując treść przedłożonej przez inwestorów oceny technicznej budynku organ odwoławczy stwierdził, że rozbiórka tych ścian bez wątpienia spowodowałaby powstanie zagrożenia dla pozostałej, odpowiadającej w zakresie lokalizacji warunkom udzielonego pozwolenia na budowę, części obiektu. W związku z tym określenie części, w której nakazano rozbiórkę wybudowanego obiektu, nie powinno pod względem wykonawczym i technicznym budzić żadnych wątpliwości. Jeżeli zatem w okolicznościach sprawy, przy uwzględnieniu określonych wyżej przesłanek, organ uzna, że nie jest realnie możliwe wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego w części bez zagrożenia bezpieczeństwa pozostałej części obiektu budowlanego (budynku), nawet wykonanej zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę, koniecznym będzie nakazanie jego rozbiórki w całości (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 22 lutego 2007 r., II SA/Go 1022/05). W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że wykonanie inwestycji z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę w taki sposób, że brak jest możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, stanowi podstawę do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (wyrok NSA z 5 listopada 2009 r., II OSK 231/09). Dyspozycja zawarta w tym przepisie uprawnia organ do wydania decyzji, którą, nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Decyzję taką organ zobowiązany jest wydać, gdy występuje brak możliwości doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem poprzez zastosowanie działań naprawczych. Sytuacja taka dotyczy robót wykonanych niezgodnie z przepisami, w tym w szczególności z przepisami techniczno-budowlanymi, w sposób niedąjący możliwości naprawy, to jest usunięcia występującej w takim przypadku niezgodności z przepisami (R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane, Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006). Rzeczą inwestora było dochowanie starań, aby budowa budynku na działce została wytyczona z zachowaniem wymagań § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Warunki techniczne, w tym dotyczące sytuowania budynku na działce budowlanej, są przepisami bezwzględnie obowiązującymi, a organy nadzoru budowlanego są zobligowane do egzekwowania tych przepisów na każdym etapie procesu budowlanego oraz w trakcie użytkowania obiektów budowlanych. Zatem bez znaczenia w sprawie pozostaje okoliczność powoływania się przez Skarżących na oświadczenia właścicieli sąsiednich nieruchomości o braku zastrzeżeń co do usytuowani przedmiotowego budynku letniskowego na działce nr [...]. W ocenie organu odwoławczego w omawianym przypadku niemożliwym było wydanie nakazu doprowadzenia przedmiotowego budynku letniskowego do stanu zgodnego z warunkami udzielonego pozwolenia na budowę, z uwzględnieniem wykonanego już zakresu robót budowlanych, co w konsekwencji skutkować musiało utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji PINB. Na powyższą decyzję W. i S.R. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zarzucili naruszenie: - art. 10 k.p.a. polegające na niezapewnieniu skarżącym czynnego udziału w postepowaniu przed organem I instancji i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów które stanowiły podstawę do wydania decyzji rozbiórkowej; - art. 9 k.p.a. polegające na niezapewnieniu przez Starostę aby skarżący, którzy występowali w sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika, nie ponieśli szkody z powodu nieznajomości prawa i niepoinformowaniu ich, iż zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane mają prawo do złożenia wniosku do Starosty, który na tej podstawie zwróci się do właściwego ministra ds. budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych o których mowa w art. 7 prawa budowlanego; - art. 7 k.p.a. polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy w sposób zgodny z interesem społecznym i słusznym interesem strony - art. 15 k.p.a. poprzez niezrealizowanie zasady dwuinstancyjności postępowania - art. 138 k.p.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy wymagane było przeprowadzenie postepowania wyjaśniającego - naruszenie art. 57 ust. 4 prawa budowalnego poprzez nie wezwanie do uzupełnienia przedmiotowej dokumentacji Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji PINB z dnia [...] września 2012 r. W uzasadnieniu skarżący wskazali, iż zostali pozbawieni prawa czynnego udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, bowiem wezwanie do zapoznania się ze zgromadzonym przez organ materiałem wyznaczone zostało na dzień [...] września 2012 r., gdy tymczasem zawiadomienie to doręczono mu 14 września 2012 r. W ocenie skarżących organ naruszył zasadę udziału stron w postepowaniu i jest to przesłanka uzasadniająca uchylenie decyzji bez względu na to, czy miało wpływ na wynik sprawy. Tym bardziej iż termin z art. 10 § 1 k.p.a. jest terminem ustawowym, zatem jego skracanie i przedłużanie stanowiłoby naruszenie prawa. Skarżący w sprawie występowali bez profesjonalnego pełnomocnika i na podstawie art. 9 k.p.a. organy orzekające w tej sprawie miały obowiązek udzielić skarżącym niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W aktach natomiast nie ma żadnej wzmianki czy pisemnego pouczenia, iż na podstawie art. 9 Prawa budowlanego w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7 tej ustawy. Skarżący nie wiedzieli, że wniosek do ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, organ właściwy w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo (w tym przypadku Starosta) nie może złożyć w każdym czasie, ale tylko i wyłącznie przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę . Nadto w ocenie skarżących organ naruszał przepis art. 7 k.p.a. bowiem nie uwzględnił postulatu nakazującego rozstrzygać sprawę w sposób mający na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. A przecież w aktach są oświadczenia sąsiadów skarżących jako właścicieli nieruchomości o wyrażeniu zgody na posadowienie budynku letniskowego w odległości bliższej niż przewidują przepisy, ale także wyrażają zgodę na sprzedaż wyodrębnionych części swoich gruntów, by skarżący spełnili wymogi prawne nakazujące usytuowanie budynku w określonych odległościach od sąsiednich budynków. Jednocześnie skarżący zarzucili Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, iż wydał decyzję jako organ drugiej instancji bez dogłębnej analizy sprawy i obowiązek inwestora do uzupełnienia braków formalnych wypływający z art. 57 ust. 4 ustawy Prawo budowlane nie powinien być w żadnej sytuacji ograniczony. Zdaniem skarżących PINB powinien wezwać skarżących do usunięcia wskazanych braków formalnych, nawet w sytuacji gdy byłoby to niecelowe w kontekście braku możliwości usunięcia braków formalnych. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W związku z twierdzeniem zawartym w skardze iż właściciele sąsiadujących z działką skarżących nieruchomości wyrazili wolę sprzedaży części swoich działek małżonkom R., tak aby zachowane były wymogi wynikające z przepisów o odległościach posadowienia budynków od granic działki, Sąd z urzędu wystąpił do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z zapytaniem, czy nie spowoduje to z kolei stanu niezgodności z prawem w zakresie odległości od granic działek budynków usytuowanych na nieruchomościach sąsiednich. W odpowiedzi Sąd uzyskał informację, iż działka skarżących o numerze [...] graniczy z działkami, od których nie zostały zachowane odległości wynikające z decyzji o pozwoleniu na budowę domu letniskowego tj. działkami nr [...], nr [...] i nr [...]. I tak pismem z dnia [...] lutego 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podał ,że - na działce nr [...] znajduje się budynek letniskowy wybudowany w oparciu o pozwolenie na budowę z [...] sierpnia 1998 r., usytuowany w odległości 3 m od granicy z działką nr [...] ścianą bez okien i w odległości 4 m od granicy z działką o nr [...] ścianą z oknami, - na działkę o nr [...] nie wydano pozwolenia na budowę - na działce [...] jest budowany budynek w oparciu o pozwolenie na budowę z [...] grudnia 2001 r., którego jeden narożnik usytuowany jest w odległości 4 m od granicy z działką [...] ścianą bez okien i w odległości 6 m od granicy z działką [...], która jest drogą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się niezasadna. W przedmiotowej sprawie dom letniskowy skarżących małżonków W. i S.R. na działce nr [...] w miejscowości [...] wybudowany został na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę Starosty nr [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. W załączniku tej decyzji obejmującej mapę do projektu w skali 1:500 i projekt zagospodarowania działki z dnia [...] lutego 2001r. określono, iż budynek letniskowy usytuowany będzie w odległości 3 m od działki [...], 4 m od działki [...] i 4 m od działki [...]. W tej mierze organ podał, iż odstępuje od sporządzenia uzasadnienia decyzji bowiem decyzja ta spełnia w całości żądania strony. Natomiast nie budzi wątpliwości wobec przeprowadzonych oględzin przez uprawnionego geodetę inwentaryzacji powykonawczej, że inwestycja skarżących została wykonana z odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego, bowiem budynek letniskowy znajduje się w odległości od granicy z działkami [...] – 2,30 m zamiast 4 m i od granicy z działką [...] w odległości – 2,20 m zamiast 3 m. Wyznaczone odległości od granic sąsiednich działek dla działki [...] są zgodne z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690). Przepis ten określa, iż o ile przepisy szczególne nie określają innych wymagań, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działka budowlaną nie mniejszej niż: - 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy - 3 m w przypadku budynku zwróconego ściana bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Jak wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego, przedmiotowy budynek letniskowy posiada z czterech stron otwory okienne, a w elewacji frontowej także otwór drzwiowy oprócz okna. Stąd też w sprawie nie mogą mieć zastosowania odstępstwa od wyżej wymienionych odległości określone w ust. 2, 3, 5 cytowanego rozporządzenia, bowiem dotyczą one budynków ze ścianami od granic sąsiednich bez otworów okiennych, bądź odległości od okapu, gzymsu, balkonu, daszku nad wejściem. W tym miejscu dodać należy, iż żaden przepis prawa nie daje podstaw dla odstępstwa od zatwierdzonych decyzją odległości budynku od granic działki w przypadku uzyskania zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości. Stąd też słusznie organy nie brały pod uwagę przy rozstrzyganiu, oświadczeń tych osób przedłożonych przez skarżących. Należy zatem zgodzić się z organami prowadzącymi postępowanie administracyjne , że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego i że w sprawie należało rozważyć sposób legalizacji z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Regulacja art. 51 ust. 1 dotyczy trzech alternatywnych przypadków prowadzenia postępowania legalizacyjnego (naprawczego): - samowolnych robót budowlanych, których nie można zalegalizować - samowolnych robót budowlanych podlegających legalizacji - istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę. Nie może budzić wątpliwości fakt iż skarżący dopuścili się istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, bowiem dotyczyło ona zakresu objętego projektem zagospodarowanie działki a więc o takie okoliczności o jakiej mówi art. 36 a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego. Istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Nie można czynić zarzutu organom w tym Staroście – jak to czynione jest w skardze – iż nie pouczył skarżących o możliwości uzyskania zgody na posadowienie budynku letniskowego z odstępstwem od przepisów techniczno-budowlanych (art. 9 prawa budowlanego) jeżeli zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę uzyskali zgodnie ze swoim wnioskiem, a odstępstwa dopuścili się w trakcie budowy bez uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma okoliczność, iż nie jest technicznie możliwe zalegalizowanie odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego. Nawet kupno części działek sąsiadów tak aby uzyskać zgodne z prawem odległości spornego budynku od granic działki – co skarżący podnoszą w skardze – jest niemożliwe, bowiem wtedy powstanie stan niezgodności z prawem na działce nr [...]. Natomiast rozbiórka dwóch ścian wybudowanych w niewłaściwej odległości, na których oparty jest strop i dach, spowodowałaby zagrożenie dla pozostałej części budynku odpowiadającego warunkom udzielonego pozwolenia na budowę. Jeśli bowiem w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ administracyjny dochodzi do wniosku, że nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa, wówczas obowiązany jest wydać decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego. W ocenie Sądu czyniony w skardze zarzut o niedopuszczeniu skarżących do udziału w sprawie, a tym samym naruszenie art. 10 k.p.a., o tyle nie może być brane pod uwagę, iż to sami skarżący nie podali terminu, w którym mogliby zapoznać się z materiałem zgromadzonym w sprawie mimo, iż o zakończeniu postępowania organ powiadomił ich telefonicznie i na piśmie (choć z opóźnieniem). Nadto w przedmiotowej sprawie i w zaistniałych okolicznościach ten fakt nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia. Stąd też naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które nie miały wpływu na treść decyzji, nie mogą stanowić przesłanki dla uchylenia zaskarżonej decyzji. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) skargę jako niezasadną oddalił.