II SA/Go 1087/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi B.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego B.S. kwotę 4200 (cztery tysiące dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego (dalej jako: organ I instancji, NUCS) decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, dalej jako: O.p.), art. 22 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 12a ust. 3, art. 26 ust. 1, 2 i 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2020 r. poz. 859, dalej jako: ustawa SENT), w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, nałożył na B.S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą E., karę pieniężną w wysokości 20.000,00 zł za nieprzedstawienie przez przewoźnika środka transportu wraz z towarem w oddziale celnym urzędu celno-skarbowego zlokalizowanym najbliżej miejsca zakończenia przewozu na terytorium kraju, celem przeprowadzenia kontroli towarów objętych zgłoszeniem [...] W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] maja 2019 r. w systemie PUESC w rejestrze zgłoszeń do monitorowania przewozu towarów wrażliwych, zostało zarejestrowane zgłoszenie [...] na przewóz towarów z Turcji do Niemiec o nazwie UNMANUFACTURED ARGENTINIAN FCV GRADE XCBO, o masie brutto 1737 kg, zaklasyfikowany przez zgłaszającego do kodu CN 0001. Podmiotem wysyłającym towar była turecka firma S. Ltd. Sti., natomiast podmiotem odbierającym oraz przewoźnikiem był B.S. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą E. Według ww. zgłoszenia transport miał być wykonany pojazdem o numerze [...], rozpoczęcie transportu na terenie Polski wyznaczono na dzień [...] maja 2019 r., a planowane zakończenie przewozu miało nastąpić [...] maja 2019 r. na przejściu granicznym w [...]. Jak wynika z akt sprawy w związku z zarejestrowaniem przewozu pod numerem [...] NCUS pismami z dnia [...] sierpnia 2019 r. oraz z [...] listopada 2019 r., wezwał przewoźnika do przedstawienia dokumentów i towaru w Oddziale Celno-Skarbowym, celem wykazania, kto był faktycznym podmiotem wysyłającym, podmiotem odbierającym oraz przeprowadzenia kontroli tożsamości towaru. Ponadto wezwano przewoźnika do wyjaśnienia przyczyny niewywiązania się z obowiązku przedstawienia środka transportu do kontroli. Ze zwrotnych potwierdzeń odbiorów wynikało, iż ww. pisma odebrano pod wskazanym przez B.S. adresem, prowadzonej przez niego działalności w [...], pokwitowania dokonała osoba o nazwisku J. Organ I instancji podkreślił, że pomimo dwukrotnego wezwania do przedstawienia środka transportu wraz z towarem w wyznaczonym miejscu, przewoźnik nie wypełnił nałożonych przez organ obowiązków. Mając powyższe na uwadze, postanowieniem z [...] lutego 2020r. organ wszczął postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie ustawy SENT, za nieprzedstawienie środka transportu wraz z towarem w wyznaczonym miejscu w celu przeprowadzenia kontroli. Następnie organ I instancji wskazał, że w dniu [...] maja 2020 r. strona nadesłała drogą elektroniczną pismo informujące, iż jego firma nie była przewoźnikiem towaru zarejestrowanego pod nr [...]. W toku prowadzonego postępowania B.S. w rozmowie telefonicznej przeprowadzonej w dniu 1 lipca 2020 r. z pracownikami organu poinformował, iż nie dokonał zgłoszenia przewozu zarejestrowanego pod nr [...], nie zawierał żadnych transakcji z turecką firmą S. Ltd. Sti. i nie przewoził towaru wymienionego w zgłoszeniu SENT. Ponadto podał, że udostępniał swoje dane wielu osobom, jednakże ktoś bezprawnie wykorzystał jego dane do utworzenia zgłoszenia w rejestrze SENT. Jednocześnie strona nie podjęła żadnych czynności oraz nie przedstawiła żadnej dokumentacji w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji. Organ na podstawie systemu SENT GEO ustalił, iż w dniu [...] maja 2019 r. pojazd o numerze [...] oraz [...] maja 2019 r. przemieszczał się przez [...] (miejsce wjazdu wskazane w zgłoszeniu). Wobec stwierdzenia zrealizowania przesłanek z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy SENT, przy braku uprawdopodobnienia przez stronę przedstawionych przez nią okoliczności, organ nałożył na skarżącego jako przewoźnika karę jak w sentencji decyzji. Od powyższej decyzji B.S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł odwołanie, zarzucając organowi: 1. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia: a) art. 199 O.p. w zw. z art. 180 § 1 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. i art. 188 O.p. w zw. z art. 122 O.p., poprzez bezzasadne zaniechanie dopuszczenia dowodu z przesłuchania w charakterze strony B.S. w zakresie wyjaśnienia rozbieżności (nieprawidłowości) dotyczących zgłoszenia przewozu towaru w sytuacji, gdy organ I instancji uprzednio wezwał stronę do wyjaśnienia przedmiotowych rozbieżności, wprost wskazując szczegółowy ich zakres (wezwanie z dnia [...] sierpnia 2019 r.) - co w konsekwencji prowadzi do uznania, iż brak było podstaw do takiej decyzji, w szczególności w sytuacji, gdy sama strona wyraziła gotowość stawiennictwa w organie I instancji, w toku przedmiotowego postępowania, a nadto (bez jakichkolwiek podstaw w tym zakresie, analizując w sposób dowolny zgromadzony w sprawie materiał dowodowy), konstatuje "iż organ przeanalizował całość materiału dowodowego i okoliczności przewozu ustalił w oparciu o zgłoszenie, które przedstawia niekwestionowany stan faktyczny, jak również o wyjaśnienia strony składane w toku postępowania"; b) art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p. i art. 123 § 1 O.p., art. 180 § 1 O.p. i art. 187 § 1 O.p. oraz art. 191 O.p. - poprzez nieprawidłową, a nadto niezgodną z zasadami dowodowymi ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznanie na jego podstawie, iż w oparciu o wyjaśnienia strony składane w toku postępowania organ I instancji ustalił "niekwestionowany stan faktyczny" gdy z pisemnych wyjaśnień Strony (art. 155 O.p.) wynika wprost, iż strona nie rejestrowała zgłoszenia przewozu [...], a nadto nie przewoziła towaru określonego (wymienionego) w zgłoszeniu, a zatem wprost kwestionowała ustalenia dokonane przez organ I instancji, c) art. 120 O.p. i art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p., poprzez dokonanie wadliwych ustaleń w zakresie możliwości odstąpienia w ramach przedmiotowego postępowania od nałożenia ww. kary pieniężnej z uwagi na ważny interes publiczny i bezzasadne uznanie, iż okoliczność, jaka wystąpiła w ramach przedmiotowego postępowania - nie daje podstaw do takiego rozstrzygnięcia (odstąpienia od nałożenia przedmiotowej kary pieniężnej), w szczególności w zakresie okoliczności ujawnionych w ramach przedmiotowego odwołania, a wynikających z załączonych dokumentów, potwierdzających wprost fakt, iż skarżący nie dokonał ww. przewozu w ogóle, co w sposób istotny narusza zasadę proporcjonalności, zwłaszcza w sytuacji, iż przedmiotowe postępowanie było (jest) jedynym postępowaniem prowadzonym wobec skarżącego z tytułu nienależytego przestrzegania przepisów ustawy SENT; 2. naruszenie prawa materialnego: a) art. 2 pkt 8 i 9 w zw. z art. 12a ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy SENT, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wadliwe ustalenie przez organ, iż skarżący w realiach przedmiotowej sprawy był przewoźnikiem i przewoził towar, a w konsekwencji w kontekście powyższego - spoczywał na ww. obowiązek przedstawienia środka transportu wraz z towarem w wyznaczonym miejscu, celem przeprowadzenia kontroli, w sytuacji, gdy prawidłowa analiza okoliczności ujawnionych w toku przedmiotowego postępowania, w szczególności wynikających z treści dokumentów załączonych do przedmiotowego odwołania - nie daje podstaw do takiego uznania. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, alternatywnie o zmianę zaskarżonej decyzji i odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Jednocześnie skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z: a) dokumentów w postaci; pisma z dnia [...] sierpnia 2020 r. S. Ltd.Sti - wraz z poświadczeniem tłumaczenia z języka angielskiego oraz potwierdzeniem nadania - na okoliczność braku zdarzenia o charakterze gospodarczym pomiędzy ww. podmiotem a odwołującym, w tym w szczególności przewozu towaru o kodzie CN 0001; b) przesłuchania w charakterze strony B.S. - na okoliczność braku wykonania przez ww. przedmiotowego przewozu towaru, braku zdarzenia o charakterze gospodarczym pomiędzy ww. podmiotem odwołującym, o kodzie CN 0001, jak również czynności podjętych przez ww. dotyczących nieuprawnionego wykorzystania danych osobowych do zgłoszenia przewozu [...]; c) dokumentu w postaci zeznania podatkowego za 2019 złożonego we właściwym urzędzie skarbowym w Republice Federalnej Niemiec (w języku oryginalnym zaznaczając, że poświadczone tłumaczenie na język polski zostanie dostarczone w terminie późniejszym) - na okoliczność braku zdarzenia o charakterze gospodarczym objętego przedmiotowym postępowaniem. W toku postępowania odwoławczego organ przesłuchał odwołującego sporządzając z tej czynności protokół z dnia [...] czerwca 2021 r. Dodatkowo do akt w dniu 2 sierpnia 2021 r. załączone zostało, przesłane przez stronę za pośrednictwem organu I instancji, potwierdzenie złożenia zawiadomienia na policji z dnia 21 lipca 2021 r. o nieuprawnionym wykorzystaniu danych odwołującego w dniu [...] maja 2019 r. Decyzją z dnia [...] października 2021 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako DIAS) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W treści niniejszego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy SENT w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli. Następnie przedstawił treść art. 3 ust. 1 i 2, art. 7 ust. 1 i art. 12a ust. 1 ustawy SENT i podniósł, że z ustaleń dokonanych przez NUCS wynikało, iż skarżący jako przewoźnik zobowiązany był do powiadomienia organu o planowanej dacie i godzinie dostarczenia towaru jak również przedstawienia środka transportu wraz z towarem we wskazanym oddziale celno-skarbowym. Nadto organ II instancji zaznaczył, że pomimo złożonych przez skarżącego wyjaśnień, nie podjął on żadnych czynności, w celu ustalenia wykorzystania jego danych przez nieznany podmiot. W dalszej treści uzasadnienia powyższej decyzji DIAS podał, że na podstawie zeznań strony ustalono, iż skarżący nie kojarzy pracownika o nazwisku J., a odbierana przez pracowników korespondencja jest mu przekazywana. Strona nie przyznała się do udostępnienia komukolwiek danych do logowania na platformie PUESC w celu dokonywania zgłoszeń w systemie SENT. Nadto skarżący nie złożył doniesienia do organów ścigania o nieuprawnionym posługiwaniu się danymi przez osoby nieuprawnione i nie próbował dokonać zablokowania konta. Strona zeznała również, że nigdy nie współpracowała z turecką firmą i nie przekraczała granicy tureckiej. Organ II instancji podkreślił, że konto użytkownika na platformie PUESC stanowi pojedynczy punkt dostępu do e-usług Krajowej Administracji Skarbowej w obszarze obsługi i kontroli obrotu towarowego z państwami UE i państwami trzecimi w zakresie obrotu wyrobami wrażliwymi w systemie SENT. Konto powinno być użytkowane wyłącznie przez jego właściciela, a dane do logowania należy skrupulatnie chronić. W przypadku udostępnienia danych osobom trzecim właściciel konta odpowiada za wszelkie nieprawidłowości związane ze zdarzeniem, powodującym naruszenie obowiązujących przepisów. Właściciel powinien mieć świadomość konsekwencji, jakie może spowodować umożliwienie korzystania z konta przez osobę trzecią, a także o środkach, które należy podjąć w celu zminimalizowania negatywnych skutków użytkowania konta przez osobę niepowołaną. Następnie DIAS wskazał, że ustalenia dokonane przez organ I instancji są prawidłowe, bowiem w związku z przewozem towaru z państwa trzeciego, przewoźnik był zobowiązany przesłać do rejestru zgłoszenie przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia. W przedmiotowej sprawie za pośrednictwem konta należącego do B.S. zarejestrowano w systemie SENT przewóz towaru podlegający monitorowaniu pod numerem [...]. Ponadto przewoźnik otrzymał wezwanie do przedstawienia środka transportu wraz z towarem we wskazanym miejscu (Terminal w [...]) celem przeprowadzenia kontroli, czego nie uczynił. Jednocześnie zdaniem DIAS oświadczenie wystawione przez turecką spółkę traktujące o braku kontaktów biznesowych nie stanowi kluczowego dowodu potwierdzającego wyjaśnienia strony o braku jej winy w sprawie, bowiem firma prowadzona przez B.S. w "łańcuchu dostaw" była jedynie odpowiedzialna za transport towaru na terenie kraju, o którym traktuje ustawa SENT, nie musiała więc uczestniczyć w zakupie tego towaru. Organ nie uwzględnił także przedłożonych deklaracji podatkowych. Zdaniem DIAS istotne w sprawie jest, iż firma E. dokonała rejestru towaru w systemie SENT i nie wyjaśniła w sposób przekonywujący w jakich okolicznościach dane dostępu do konta zostały przekazane w posiadanie przez osobę nieuprawnioną. Organ II instancji za trafne uznał stanowisko NUCS, iż w sprawie ma zastosowanie art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy SENT. Jednocześnie organ uznał, iż brak podstaw do zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Podał, że przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych towarów. Nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjne na podmioty, dokonujące przewozu towarów. Sankcjami zostali objęci wszyscy uczestnicy dokonywanego przewozu, tzw. uczestnicy "łańcucha dostaw" podlegającego systemowi monitorowania, a wysokość kar została uzależniona od ich roli i obowiązków na nich nałożonych. System kar z uwagi na sposób ich wymierzania, jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty. Konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów jest na tyle precyzyjny i jednoznaczny, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też przez organy prowadzące postępowania. Organ przyznał, że kara za nieprzedstawienie środka transportu wraz z towarem objętym zgłoszeniem jest wysoka, ale ma ona spowodować, by naruszenia przepisów były nieopłacalne. Organ zauważył przy tym, że skarżący nie wskazał przekonujących argumentów, które mogłyby świadczyć o wystąpieniu przesłanek uzasadniających zastosowanie ww. przepisu. Z pewnością przesłanką wystarczającą do odstąpienia od wymierzenia kary przewidzianej ustawą nie jest prowadzenie legalnej działalności gospodarczej przez przewoźnika, czy przewożenie towaru legalnie. Kara dotyczy bowiem niedopełnienia obowiązków związanych z monitorowaniem przewozu ściśle określonych towarów i nieprzedstawienie towaru do kontroli. Zdaniem organu II instancji odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. O istnieniu ważnego interesu podmiotu, uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz kryteria zobiektywizowane, inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Organ ocenił, iż w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zarówno przesłanka ważnego interesu przewoźnika jak i interesu publicznego. DIAS wskazał również, że w jego ocenie organ I instancji realizując wyrażoną w art. 122 O.p. zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej w postępowaniu zapewnił przestrzeganie wszystkich wskazanych w ustawie reguł postępowania dowodowego i zgodnie z treścią art. 187 § 1, który koresponduje bezpośrednio z art. 123 O.p., w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, zarówno zebrany przez organ, jak i przedstawiony przez stronę. Wyjaśnił przy tym, że podjęcie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podmiot nie oznacza prowadzenia postępowania w sposób podważający zaufanie do organu. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku przesłuchania strony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym wyjaśnił, że w postępowaniu odwoławczym uzupełniono materiał dowodowy o zeznania z przesłuchania skarżącego. Pismem z dnia [...] listopada 2021 r. B.S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów postępowania: a. art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p. oraz art. 187 § 1 O.p., poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że dokumenty przedłożone przez skarżącego w odwołaniu od decyzji NUCS z dnia [...] września 2020 r. nie stanowią dowodów potwierdzających wyjaśnienia skarżącego, złożonych w toku postępowania II instancji, wskazujących, że nie był on podmiotem realizującym transport zarejestrowany w systemie SENT pod numerem [...], mimo iż potwierdzają one, że skarżący nie ma żadnych powiązań z firmą S. Ltd.Sti. w okresie realizacji przewozu tj. [...] maja 2019 — [...] maja 2019 skarżący nie przebywał w ogóle na terenie Turcji i Polski, a także fakt, iż doszło do zalogowania się przez osobę trzecią do konta skarżącego na platformie PUESC i zarejestrowania zlecenia bez wiedzy skarżącego; b. art. 22 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy przedstawiony opis wydarzeń, również potwierdzony okolicznościami o charakterze obiektywnym wskazują na uzasadnioną podstawę do odstąpienia od nałożenia kary na skarżącego; c. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a. art. 80 k.p.a. oraz zasad postępowania wymienionych w art. 6. 8 i 11 k.p.a., poprzez zaniechanie kompleksowego ustalenia stanu faktycznego - w tym w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia stosownych dowodów na okoliczność braku związku i wykazania transportu przez skarżącego i oparcie się wyłącznie na samym zgłoszeniu SENT, bez jego szczegółowej weryfikacji czym w sposób całkowicie dowolny odmówiono skarżącemu wiarygodności w zakresie przedstawionego stanowiska, popartego zgromadzonym materiałem dowodowym; 2. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wydanej decyzji poprzez: d. nieuznanie za istotne, iż skarżący w dniu realizacji przedmiotowego zlecenia nie przebywał na terytorium Turcji, a więc nie jest możliwe, aby to skarżący był przewoźnikiem zarejestrowanego towaru, gdyż w tym okresie czasu nie był w ogóle w Turcji (brak stempla w paszporcie skarżącego, a przecież przewóz towaru spoza Strefy Schengen wymaga przeprowadzenie całej odprawy celnej); e. nieuwzględnienie jako istotnego faktu, że w paszporcie skarżącego brak jest adnotacji (w postaci pieczątki) potwierdzającej przekroczenie granicy Tureckiej przez B.S., natomiast takie potwierdzenie w paszporcie jest konieczne, albowiem Turcja pozostaje poza obszarem Unii Europejskiej i Strefy Schengen; f. całkowite pominięcie wyjaśnień strony i przedstawionych dokumentów potwierdzających wykorzystanie danych logowania, które nie obejmowała udziału B.S. i niezasadne nałożenie na niego kary; g. pominięcie całkowicie faktu, wskazanego przez skarżącego, iż list przewozowy (według danych dostępnych w systemie) został wystawiony w dniu [...] kwietnia 2019 r., natomiast rozpoczęcie przewozu nastąpiło dopiero [...] maja 2019 r., co stanowi sytuacje nietypową dla prowadzenia przewozów, albowiem data wystawienia listu przewozowego zwykle jest tożsama z datą rozpoczęcia przewozu, natomiast samo rozpoczęcie przewozu dla Spółki, która nigdy nie współpracowała ze skarżącym, wobec braku osobistego pobytu na terenie Turcji jawi się jako całkowicie nielogiczne w świetle doświadczenia życiowego; h. pominięcie, iż skarżący informował, iż w tym czasie nie przebywał w ogóle na terenie Turcji, ale również w dniu [...] maja 2019 roku (kiedy miał być wykonany transport w stronę [...], skarżący przebywał w swoim domu w [...]. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci danych logowania do systemu GPS, nawigacji google, z której korzysta skarżący — celem potwierdzenia, że w dniach [...] maja 2019 r. przebywał w domu przy [...] (zgodnie z treścią dokumentów SENT miał w tym czasie przebywać w drodze do [...]). W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła stanowisko zbieżne ze wskazanym w odwołaniu i ponownie zaznaczyła, że nie wykonywała przewozu towaru objętego zgłoszeniem [...]. Jednocześnie zarzuciła organowi, że nie uwzględnił, iż o korzystaniu z konta na platformie PUESC przez osoby nieuprawnione za pośrednictwem jego danych, dowiedział się dopiero w momencie nałożenia kary przez organ administracyjny. Zaznaczył, że organ powinien zwrócić uwagę na wiarygodność zgłoszenia także pod kątem daty wystawienia listu przewozowego ([...] kwietnia 2019 r.) i datę rozpoczęcia przewozu ([...] maja 2019 r.), bowiem standardowo data listu przewozowego pokrywa się z datą rozpoczęcia przewozu. Z dołączonych do przedmiotowej skargi dokumentów również wynika, że strona nie przebywała na terenie Turcji oraz nie wykonywała przewozu towarów podlegających ustawie SENT. W ocenie strony okoliczności sprawy uzasadniają odstąpienie od kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy SENT, w szczególności, że twierdzenia strony znajdują potwierdzenie w zgromadzonych w postępowaniu dokumentach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę wraz z zawartą w nim argumentacją. Pełnomocnik dodatkowo poinformował, iż sąd uchylił postanowienie prokuratora o umorzeniu postępowania zainicjowanego zgłoszeniem skarżącego o nieuprawnionym wykorzystaniu jego danych osobowych i sprawa pozostaje w toku. Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu zgłoszonego w treści skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Przedmiot tak rozumianej kontroli w przedmiotowej sprawie stanowiła decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2021r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 20 000 zł za nieprzedstawienie przez przewoźnika środka transportu wraz z towarem objętym zgłoszeniem. Podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi. W myśl art. 2 pkt 8 ustawy SENT przewoźnik oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, wykonującą przewóz towarów. Zgodnie z art. 3 ust 1 ww. ustawy system monitorowania przewozu i obrotu obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów i obrocie paliwami opałowymi, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania, oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy. Według art. 7 ust. 1 ustawy o SENT, w przypadku przewozu towaru z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego albo państwa trzeciego przewoźnik jest obowiązany przesłać do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, zgłoszenie i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia. Stosownie zaś do treści art. 12a ust. 1 ustawy o SENT, jeśli w wyniku analizy danych w rejestrze stwierdzono, że przewóz towarów wskazany w zgłoszeniu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem, odpowiednio podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnik otrzymują wezwanie do przedstawienia środka transportu w czasie i miejscu, o których mowa odpowiednio w ust. 3 albo 4, przesłane wraz z numerem referencyjnym albo potwierdzeniem aktualizacji danych w rejestrze. Stosownie do treści art. 12a ust. 3, w przypadku przewozu towarów po drodze publicznej przewoźnik jest obowiązany przedstawić środek transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, w dacie zakończenia przewozu towaru, w miejscu dostarczenia towaru lub w oddziale celnym urzędu celno-skarbowego zlokalizowanym najbliżej miejsca zakończenia przewozu na terytorium kraju w celu przeprowadzenia kontroli. Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy SENT w przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust. 3 i 4 oraz art. 15 ust. 3 - na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 20 000 zł. W przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 (art. 22 ust. 3). Stosownie do brzmienia art. 26 ust. 3 ustawy SENT organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej albo stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. W myśl zaś art. 26 ust. 5 ustawy SENT w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. W przedmiotowej sprawie organy ustaliły, iż w dniu [...] maja 2019 r. dokonane zostało zgłoszenie do rejestru monitorowania przewozu towaru o nazwie UNMANUFACTURED ARGENTINIAN FCV GRADE XCBO pod numerem referencyjnym [...], który to towar został zaklasyfikowany jako CN 0001 (susz tytoniowy). Według treści tego zgłoszenia jako zgłaszający, przewoźnik i odbiorca widnieje skarżący – E., a wysyłającym towar jest S. Ltd.Sti z siedzibą w [...]. Transport wykonywany z Turcji do Niemiec, pojazdem o numerze [...]. Przy numerze CMR podana została jedynie data – [...] kwietnia 2019 r. Jako data rozpoczęcia przewozu wpisano [...] maja 2019 r., a planowana data zakończenia przewozu towaru – [...] maja 2019 r. Jednocześnie wraz z nadaniem numeru SENT przesłana została informacja o planowanej kontroli pojazdu w trybie art. 12 a ustawy SENT zawierająca wezwanie do przedstawienia środka transportu wraz z towarem objętym w/w zgłoszeniem w miejscu – Terminal w [...], celem przeprowadzenia kontroli oraz pouczenie o obowiązkach z tym związanych i karze za niewykonanie obowiązku. Jak ustalił organ wykonanie przejazdu przez terytorium kraju, pojazdem o podanych w zgłoszeniu SENT numerze, wykonane zostało w dniach [...] maja 2019 r., co potwierdziły odczyty kamer ANPRS (k. 9 akt administracyjnych). Jednocześnie przewoźnik wykonujący transport nie stawił się zgodnie z obowiązkiem określonym na podstawie art. 12a ustawy SENT do przedstawienia środka transportu wraz z towarem objętym zgłoszeniem SENT w celu przeprowadzenia kontroli. W tych okolicznościach nałożona została przez organ na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy SENT na skarżącego kara pieniężna za nieprzedstawienie jako przewoźnika środka transportu wraz z towarem objętym zgłoszeniem [...] celem przeprowadzenia kontroli. Podkreślić należy, iż w świetle art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy SENT kara nakładana jest wyłącznie na przewoźnika, zatem ustalenie spełnienia tejże przesłanki ma zasadnicze znaczenie dla zastosowania cyt. przepisu i określenia w decyzji o nałożeniu kary w sposób prawidłowy jej adresata. Jak wynika z akt sprawy i treści decyzji organy uznały skarżącego za przewoźnika w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy SENT w oparciu przede wszystkim o treść zgłoszenia przewozu [...], którego rejestracja nastąpiła z konta skarżącego na Platformie Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych (PUESC). Według w/w zgłoszenia skarżący w przewozie występował jako przewoźnik i jednocześnie odbiorca towaru. Organy zwróciły przy tym uwagę na obostrzenia związane z korzystaniem z PUESC i gwarantowaną przez jej administratora ochronę danych i brak odpowiedzialności za nieuprawnioną zmianę danych lub dostęp do informacji przeznaczonej dla zgłaszającego przez osoby trzecie, przy użyciu oryginalnych identyfikatorów korzystającego. Jednak w toku postępowania administracyjnego skarżący od początku kwestionował prawidłowość ustaleń organów w tym zakresie, podnosząc, iż nie był on przewoźnikiem towaru objętego zgłoszeniem [...] (mail z [...] maja 2020 r.) i twierdząc, iż jego dane do rejestracji zostały wykorzystane w sposób nieuprawniony przez osobę trzecią (treść notatki służbowej z [...] lipca 2020 r. z rozmowy telefonicznej funkcjonariusza ze stroną). Wobec jednak braku przedstawienia przez skarżącego w postępowaniu przed organem I instancji jakichkolwiek dowodów potwierdzających jego twierdzenia, organ I instancji uznał brak podstaw do ich uwzględnienia. Dodatkowo organ I instancji, mając na uwadze, iż w rozmowie telefonicznej ze skarżącym z [...] lipca 2020 r. podał on, iż udostępniał dane wielu osobom, stwierdził, iż sytuacja taka pociąga za sobą skutki dla użytkownika tych danych. Dokonując zatem oceny materiału dowodowego w sprawie organ I instancji stwierdził jednoznacznie, iż skarżący był przewoźnikiem towaru objętego w/w zgłoszeniem. Następnie zaraz po wydaniu decyzji przez organ I instancji (dokładnie 1 dzień, pismo nadane w dniu wydania decyzji tj. [...] sierpnia 2020 r.) skarżący nadesłał do organu otrzymane przez niego w dniu 27 sierpnia 2020 r., sporządzony w języku angielskim dokument informujący, że firma skarżącego nie prowadziła transakcji handlowych z firmą turecką, widniejącą w zgłoszeniu jako nadawcą towaru. Następnie wraz z odwołaniem skarżący złożył do akt w/w dokument przetłumaczonym na język polski przez tłumacza przysięgłego języka angielskiego. Następnie w toku postępowanie odwoławczego skarżony złożył zeznania (protokół z przesłuchania z [...] czerwca 2021 r.). Skarżący zeznał m.in. iż dokonywał przewozu towarów podlegających monitorowaniu w systemie SENT parę razy do połowy 2018 r. oraz iż nie udostępniał nikomu konta na platformie PUESC do dokonywania zgłoszeń. Dodatkowo skarżący (za pośrednictwem organu I instancji, który przesłał dokument do DIAS) załączył do akt sprawy potwierdzenie złożenia zawiadomienia z dnia [...] lipca 2021 r., dokonane przez skarżącego do Komendy Powiatowej Policji o nieuprawnionym wykorzystaniu danych osobowych przez nieznanego sprawcę w dniu [...] maja 2019 r. W oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy organ odwoławczy uznał stanowisko organu I instancji za prawidłowe, utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy. DIAS w zasadzie powielił stanowisko organu I instancji zawarte w uzasadnieniu decyzji z [...] sierpnia 2020 r. Organ odwoławczy uznał skarżącego za przewoźnika, także opierając się na treści zgłoszenia SENT i wskazując na brak przekonywującego wyjaśnienia okoliczności dotyczących sytuacji wykorzystania danych skarżącego przez nieznany podmiot i brak podjęcia w związku z tym czynności wyjaśniających. Dalej organ II instancji opisał co prawda treść przesłuchania skarżącego, jednak nie dokonując w tym zakresie żadnej oceny i odniesienia w stosunku do zgromadzonego już wcześniej materiału dowodowego w sprawie. Ponadto DIAS ustosunkował się do przedłożonego przez stronę dokumentu wystawionego przez turecką firmę, nie uznając go za kluczowy dowód potwierdzający wyjaśnienia strony, z uwagi na to, że według organu odwoławczego firma skarżącego w ,,łańcuchu dostaw" była jedynie odpowiedzialna za transport towaru i nie musiała uczestniczyć w jego zakupie. W ocenie Sądu organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania w tym przede wszystkim art. 121 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 w zw. z art. 127 i 220 O.p. Zgodnie z art. 121 §1 O.p. i 122 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Według art. 187 §1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis art. 188 O.p. stanowi, iż żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Art. 191 O.p. stwierdza, iż organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W myśl art. 210 §1 pkt 6 w zw. z §4 O.p. decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Mając na uwadze istniejącą w sprawie kwestię sporną dotyczącą stanu faktycznego w sprawie i ustalenia faktycznego przewoźnika towaru objętego zgłoszeniem [...], Sąd uznał, iż organ odwoławczy nie odniósł się do całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i nie zebrał materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Po pierwsze organ II instancji całkowicie pominął załączony przez skarżącego do akt postępowania dokument zgłoszenia na policję nieuprawnionego wykorzystania jego danych, nie dokonując jego oceny i jego wpływu na wynik postępowania. Dodać należy, iż dokument zawiadomienia załączony został do akt 2 sierpnia 2021 r., a decyzja wydana została przez DIAS [...] października 2021 r. W tym zakresie także organ nie ustalił czy i ewentualnie w jaki sposób postępowanie zainicjowane tym zgłoszenie się zakończyło. Ponadto DIAS nie dokonał także oceny dowodu z zeznań skarżącego złożonych [...] czerwca 2021 r., poprzestając jedynie na ich przytoczeniu. Z kolei argumentacja organu odwoławczego w zakresie oceny dowodu przedłożonego przez skarżącego w postaci pisma firmy tureckiej z [...] sierpnia 2021 r. nie jest spójna z faktami wynikającymi z akt sprawy. Organ wskazał bowiem, że skarżący jako przewoźnik nie musiał mieć kontaktów handlowych z nadawcą towaru, pomijając jednak fakt, iż skarżący widniał w zgłoszeniu też jako odbiorcą. Wcześniej zresztą organ odwoławczy na str. 2 decyzji podał, iż skarżący w zgłoszeniu wpisany był zarówno jako odbiorca, jak i przewoźnik. Powyższe wskazuje na niespójność stanowiska organu w zakresie oceny złożonego przez skarżącego dokumentu. Ponadto zdaniem Sądu, mimo, iż ciężar dowodu w zakresie twierdzeń, które podniósł skarżący spoczywa zasadniczo na stronie, to jednak w świetle wcześniej cytowanych przepisów O.p. nie zwalnia to organu z obowiązku prawidłowego zebrania materiału dowodowego w sprawie. Zdaniem zaś Sądu w sprawie nie został wyczerpany wachlarz możliwych do przeprowadzenia dowodów. Wskazać bowiem należy, iż organ ustalił w systemie CEPIK współwłaścicieli pojazdu, którym dokonywany był transport objęty zgłoszeniem SENT (pojazd o numerze [...]), jednocześnie jednak organy nie zwróciły się do współwłaścicieli tego pojazdu o podanie okoliczności udostępnienia pojazdu w okresie [...] maja 2019 r., kiedy zarejestrowany został przez kamery w systemie ANPRS przejazd pojazdu. Wobec powyższego na tym etapie postępowania zdaniem Sądu przedwczesne jest stwierdzenie spełnienia w sprawie przesłanek do nałożenia kary na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy SENT, ponieważ zachodzi konieczność uzupełnienia przez organ II instancji materiału dowodowego w sprawie, a następnie jego prawidłowej oceny. W tych okolicznościach nieuzasadnione i przedwczesne także byłoby dokonywanie przez Sąd oceny prawidłowości zastosowania przez organ art. 22 ust. 3 ustawy o SENT. W ocenie Sądu stanowisko organu wymaga uzupełnienia. Organ ma obowiązek ustalić rzetelnie ustalić stan faktyczny w sprawie a następnie dokonać jego dogłębnej analizy i oceny, w tym oceny dowodów przedłożonych w toku postępowania przez stronę, dając temu następnie wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji. Doda należy, iż odbierając przedłożonym przez stronę dowodom wiarygodności organ zobowiązany jest to szczegółowo uzasadnić. Sąd uznał, że do wyeliminowania stwierdzonych powyżej uchybień wystarczające będzie uchylenie decyzji organu odwoławczego. Rzeczą organu w ponownie prowadzonym postępowaniu będzie uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie, w szczególności w zakresie ustalenia sposobu zakończenia postępowania związanego ze zgłoszeniem dokonanym przez skarżącego na policji oraz w zakresie informacji od właściciela pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] i dopiero na podstawie tak zebranego materiału organ dokona ponownie jego oceny, w tym ponownej oceny pisma od firmy tureckiej, uwzględniając iż skarżący widniał w zgłoszeniu także jako odbiorca towaru. Organ II instancji ponownie rozpoznając sprawę będzie przy tym związany na podstawie art. 153 p.p.s.a. oceną prawną i wskazaniami Sądu zawartymi w przedmiotowym uzasadnieniu. Odnosząc się do zgłoszonego w skardze wniosku dowodowego Sąd wyjaśnia, iż zasadniczo, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy i tylko wyjątkowo, o ile zachodzą przesłanki z art. 106 § 3 p.p.s.a., może przeprowadzić uzupełniający dowód z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego prowadzonego ewentualnie przez sąd w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2013 r., I OSK 308/13, CBOSA). W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż uwzględnienie wniosku dowodowego wskazanego przez skarżącego nie było niezbędne dla końcowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem dotychczas zgromadzony materiał dowodowy stwarzał Sądowi możliwość dokonania pełnej oceny legalności zaskarżonej decyzji. Ponadto uwzględnienie zgłoszonego przez skarżącego wniosku dowodowego dotyczącego danych logowania do systemu GPS, nawigacji Google mających potwierdzać, iż skarżący w dniach [...] maja 2019 r. przebywał w domu w miejscowości [...], nie przyczyniłoby się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, gdyż transport, którego dotyczyło zgłoszenie SENT nie musiał być wykonywany osobiście przez skarżącego. Z podobnych względów nieuzasadniony był także podniesiony przez skarżącego w treści skargi argument odnoszący się do kwestii braku posiadanego przez skarżącego w jego paszporcie pieczątki potwierdzającej przekroczenie granicy z Turcją. W tym wypadku dodatkowo zauważyć należy, iż przekroczenie granicy nawet poza strefa Schengen nie zawsze obligatoryjnie wiąże się z odnotowaniem tego w paszporcie podróżującego. Za niezasadne uznał także Sąd podniesione przez skarżącego w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów 7,7,8,11,77 § 1 i 80 k.p.a., gdyż jak już wcześniej Sąd zauważył, na podstawie art. 26 ust. 5 ustawy SENT do postępowania prowadzonego na jej podstawie odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy O.p., co oznacza iż przepisy k.p.a. nie mają tu zastosowania. Również za nieuzasadniony uznać należało podniesiony przez skarżącego zarzut pominięcia faktu wystawienia listu przewozowego (CMR) [...] kwietnia 2019 r. i wskazania jako daty rozpoczęcia przewozu dopiero [...] maja 2019 r., co zdaniem skarżącego jest nietypowe, bo zwykle te daty są tożsame. W tym zakresie pewna praktyka stosowana w transporcie, na która powołał się skarżący, nie wyklucza jednak możliwości odstępstwa. Ponadto Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę uznał, iż brak było podstaw do zastosowania na jej gruncie art. 165b § 1 O.p. Przepis ten stanowi, że w przypadku ujawnienia przez kontrolę podatkową nieprawidłowości co do wywiązania się przez kontrolowanego z obowiązku wynikającego z przepisów prawa podatkowego oraz niezłożenia przez podatnika deklaracji lub niedokonania przez niego korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości, organ wszczyna postępowanie podatkowe w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, nie później niż w terminie 6 miesięcy od zakończenia kontroli. W orzecznictwie część sądów administracyjnych opowiada się za odpowiednim stosowaniem zacytowanego przepisu w postępowaniu w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za niewykonanie przez przewoźnika obowiązków nałożonych przez ustawę SENT, m.in. na podstawie art. 25 ust. 5 ustawy SENT wskazującego na odpowiednie stosowanie przepisów O.p. w zakresie nieuregulowanym w ustawie SENT. W przedmiotowej sprawie organ nie przeprowadził kontroli, w trakcie której stwierdził naruszenie, gdyż przewoźnik się na nią nie stawił, brak było w tym zakresie sporządzonego jakiegokolwiek protokołu z kontroli. Natomiast przed wszczęciem postępowania organ prowadził czynności wyjaśniające, po przeprowadzeniu których dopiero uznał, iż wszczęcie postępowania jest uzasadnione, np. zwrócenie się do skarżącego, zwrócenie się do Dyżurnego Koordynatora co do zarejestrowania przemieszczania się środka transportu. W tych okolicznościach przepis art. 165 b O.p. nie znajdował zastosowania. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. art. 121 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 w zw. z art. 127 i 220 O.p. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. W zakresie kosztów postępowania sądowego (pkt II sentencji wyroku), na które składają się wpis w kwocie 600 zł, koszty zastępstwa procesowego 3600 zł , czyli łącznie 4200 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 p.p.s.a. Sąd nie zasądził opłaty skarbowej w kwocie 17 zł, gdyż dowód jej uiszczenia załączony został do akt sprawy po wydaniu orzeczenia.