II SA/Go 1095/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat P.K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, obejmującej sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w sprawie ze skargi R.O. na orzeczenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przejścia gospodarstwa rolnego z mocy prawa na własność Państwa bez odszkodowania postanawia oddalić wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 21 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Go 1095/12 odrzucił skargę R.O. na orzeczenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa z dnia [...] listopada 1960 r. nr [...] w przedmiocie przejścia gospodarstwa rolnego z mocy prawa na własność Państwa bez odszkodowania. Postanowienie stało się prawomocne z dniem 12 czerwca 2013r. Na podstawie postanowienia Referendarza Sądowego z dnia 22 marca 2013 r. R.O. został zwolniony od ponoszenia kosztów sadowych i ustanowiono na jego rzecz adwokata, którym wyznaczony został adwokat P.K.. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014r. (sporządzonym osobiście) i sprecyzowanym na wezwanie Sądu pismem z dnia [...] maja 2014 r. i [...] czerwca 2014 r., skarżący wniósł do tutejszego Sądu skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia t.j. postanowienia WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 21 stycznia 2013 r., II SA/Go 1095/12. Reprezentujący skarżącego w dotychczasowym postępowaniu pełnomocnik z urzędu w piśmie z dnia [...] lipca 2014 r., w odpowiedzi na wezwanie Sądu, oświadczył, iż brak jest podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w sprawie o sygn. akt II SA/Go 1095/12. Jednocześnie złożył wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wg norm przepisanych , gdyż nie zostały one uiszczone ani w całości, ani w części. W związku z powyższym w piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. R.O. złożył do Sądu wniosek o wyznaczenie innego adwokata, dostępnego na miejscu tj. z [...]. Powyższy wniosek na podstawie zarządzenia z dnia 21 sierpnia 2014 r. potraktowany został jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie złożonej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 21 stycznia 2013 r. , II SA/Go 1095/12 i przekazany do rozpoznania Referendarzowi sądowemu. Jednocześnie postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2014 r. Sąd odrzucił skargę R.O. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 21 stycznia 2013 r, II SA/Go 1095/12, jako niespełniającą ustawowego wymogu określonego w art. 285f § 3 w zw. z art. 175 § 1 p.ps.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Interpretacja cytowanego powyżej przepisu prowadzi do stwierdzenia, iż wynagrodzenie przyznane może zostać wyłącznie pełnomocnikowi, wpierw ustanowionemu przez Sąd w określonej sprawie na rzecz strony i następnie wyznaczonemu przez właściwą Okręgową Radę Adwokacką. Tymczasem adw. P.K., działający w sprawie ze skargi R.O. na orzeczenie Prezydium Rady Powiatowej Rady Narodowej Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa z dnia [...] listopada 1960 r., nr [...] w przedmiocie przejścia gospodarstwa rolnego z mocy prawa na własność Państwa bez odszkodowania jako pełnomocnik ustanowiony dla skarżącego w ramach prawa pomocy, w sprawie zainicjowanej skargą R.O. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, nie reprezentuje już skarżącego jako pełnomocnik z urzędu. Wskazać należy bowiem, iż przedmiot sprawy sądowoadministracyjnej wywołanej wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest odrębny od przedmiotu sprawy zakończonej orzeczeniem, którego ta skarga dotyczy. Postępowanie wszczęte skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie jest kontynuacją postępowania zakończonego kwestionowanym orzeczeniem sądu ani nawet nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, takim jak skarga kasacyjna i skarga o wznowienie postępowania, gdyż nie zmierza do zmiany bądź uchylenia tego orzeczenia. Jest nadzwyczajnym środkiem umożliwiającym dochodzenie roszczenia odszkodowawczego od Skarbu Państwa na podstawie art. 417 § 1 k.c. za niezgodną z prawem działalność orzeczniczą sądu jako władzy publicznej i stanowi niezbędny prejudykat do dochodzenia takiego odszkodowania. Jest zatem sprawą odrębną wobec zakończonej prawomocnie sprawy, której orzeczenie kwestionuje. To z kolei oznacza, że prawo pomocy przyznane w postępowaniu zwykłym nie obejmuje postępowania w sprawie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 928-929, a także postanowienia Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1120/12 i z dnia 12 marca 2013 r., II OZ 160/13). W świetle powyższych rozważań przyjąć należało, iż adwokat P.K. nie jest pełnomocnikiem R.O. w sprawie złożonej przez skarżącego skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 21 stycznia 2013 r., II SA/Go 1095/12. Co prawda adwokat P.K. został wezwany przez Sąd do zajęcia stanowiska w sprawie złożonej przez R.O. skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jednakże pozostaje to bez wpływu na fakt, iż składając oświadczenie o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 21 stycznia 2013 r., w istocie działał on bez umocowania, a zatem nie mógł w sposób prawidłowy reprezentować skarżącego w przedmiotowej sprawie. Tym samym zdaniem Sądu brak było podstaw do przyznania adwokatowi P.K. wynagrodzenia w związku ze złożonym do Sądu oświadczeniem o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, skoro w istocie w sprawie zainicjowanej w/w skargą wnioskodawca nie był pełnomocnikiem R.O. ustanowionym z urzędu. Uwzględniając powyższe Sąd działając w oparciu o treść art. 250 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. .