II SA/Go 1100/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi K.J. w przedmiocie wymierzenia grzywny Komendantowi Wojewódzkiemu Policji za niewykonanie wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt II SAB/Go 23/17 oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2017 r., na podstawie art 217 k.p.a., K.J. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji o wydanie zaświadczenia w sprawie pobieranego przez policjanta w stanie spoczynku równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na powyższy wniosek pismem z dnia [...] lutego 2017 r. Naczelnik Wydziału Nieruchomości KWP wezwał K.J. do wyjaśnienia zakresu wnioskowanego zaświadczenia, wskazania danych osoby, której dotyczą informacje w formie zaświadczenia. Jednocześnie organ poinformował, że podstawą prawną naliczania i zarządzania do wypłaty równoważnika za brak lokalu funkcjonariuszom jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczególnych zasad przyznawania, odmowy przyznawania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1130). Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. K.J. wniósł do Komendanta Wojewódzkiego Policji zażalenie oraz o wyjaśnienie przyczyn zwłoki w załatwieniu jego wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. Następnie pismem z dnia [...] lutego 2017 r. skarżący wniósł zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji na niezałatwienie w terminie jego wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. o wydanie zaświadczenia. W odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia [...] lutego 2017 r., w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. organ wskazał, że dane zawarte we wniosku nie były wystarczające do wydania zaświadczenia, wobec czego wystosowano pismo z prośbą o doprecyzowanie wniosku. Jednocześnie organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy. Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. oddalił zażalenie strony uznając je za bezzasadne. K.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na niezałatwienie w terminie podania z dnia [...] lutego 2017 r. o wydanie zaświadczenia w sprawie realizacji przez skarżony organ prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zdaniem skarżącego wniosek powyższy zawierał wszystkie niezbędne dane do wydania zaświadczenia, dlatego pismo organu z dnia [...] lutego 2017 r. wzywające do sprecyzowania wniosku nie było zasadne. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania wnioskowanego zaświadczenia, stwierdzenie że bezczynność miała rażący charakter oraz o wymierzenie organowi grzywny w celu przymuszenia do załatwienia sprawy. Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt II SAB/Go 23/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zobowiązał w pkt 1 Komendanta Wojewódzkiego Policji do załatwienia wniosku skarżącego K.J. z dnia [...] lutego 2017 r. w terminie 7 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż zarzut bezczynności organu w załatwieniu wniosku skarżącego okazał się zasadny. Organ nie wydał wnioskowanego zaświadczenia, jak również nie załatwił wniosku poprzez orzeczenie o odmowie jego wydania. Sąd wskazał, że w piśmie z [...] lutego 2017 r. organ wyznaczył termin załatwienia sprawy na dzień 31 marca 2017 r., jednakże również w tym terminie sprawa nie została załatwiona. Uznając, że bezczynność nie miała charakteru rażącego Sąd odstąpił od wymierzenia organowi grzywny i w tym zakresie skargę oddalił. W ocenie Sądu wymierzenie grzywny, która - co do zasady - ma charakter represyjno - dyscyplinujący, w okolicznościach niniejszej sprawy było zbędne. Komendant Wojewódzki Policji, uwzględniając stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. określone w wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r., uprawomocnionym w dniu 8 sierpnia 2017 r., wydał w dniu [...] lipca 2017 r. postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia K.J. w sprawie pobieranego przez policjanta w stanie spoczynku równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. K.J. w dniu 14 lipca 2017 r. złożył zażalenie na ww. postanowienie. Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017r. utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. Z pisma z dnia [...] sierpnia 2017 r. Komendy Głównej Policji wynika, że powyższe postanowienie zostało przez K.J. zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w Warszawie. Pismem z dnia [...] października 2017 r. K.J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w przedmiocie wymierzenia grzywny Komendantowi Wojewódzkiemu Policji za niewykonanie wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Go 23/17. Zdaniem skarżącego mimo upływu terminu określonego w wyroku, organ pozostaje w milczeniu i jakichkolwiek działań i czynności. Skarżący wniósł o wydanie zaświadczenia o treści ustalonej przez organ, niezwłocznie po doręczeniu organowi odpisu prawomocnego wyroku. Wskazał, że wydanie zaświadczenia jest konstytutywnym obowiązkiem organu. Wniósł także o uznanie, iż organ dopuścił się bezczynności i ta bezczynność ma charakter rażącego naruszenia prawa, w związku z naruszeniem wyroku i określonego w nim terminu bez uzasadnienia prawnego i faktycznego. Ponadto skarżący, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. wniósł o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną w maksymalnej ustawowej wysokości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości. Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 29 listopada 2017 r. wezwał organ oraz skarżącego czy przed złożeniem przedmiotowej skargi strona skarżąca wezwała organ do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 14 czerwca 2017 r., pod rygorem przyjęcia, iż wezwanie do usunięcia prawa nie zostało wystosowane przez organ. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik organu. r. pr. A.L.-H. pismem procesowym z dnia [...] grudnia 2017 r. oświadczyła, iż poza pismami skarżącego znajdującymi się w aktach sprawy, nie było wezwania skarżącego do wykonania wyroku. Skarżący odpowiadając na wezwanie pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. wyjaśnił, iż wniósł zażalenie do Komendanta Głównego Policji, na które nie otrzymał odpowiedzi, a o którym Komendant Wojewódzki Policji posiadał wiedzę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Należy stwierdzić, że skarga K.J. jest skargą na niewykonanie wyroku tutejszego sądu z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie o sygn. II SA/Go 23/17, uwzględniającego skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wydania zaświadczenia i znajduje oparcie w art. 154 p.p.s.a. Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Skuteczne wniesienie skargi na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. jest uzależnione wyłącznie od zaistnienia jednej przesłanki określonej w § 1 cyt. przepisu. Jedynym bowiem warunkiem dopuszczalności złożenia skargi na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. jest uprzednie wezwanie organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy (Jagielska/Jagielski/Stankiewicz/Grzywacz /w/ R. Hauser i M. Wierzbowski /red./, K.p.a. Komentarz. C.H. BECK 2017, s. 693). Takie wezwanie musi być skierowane do organu w odpowiednim przedziale czasowym – po otrzymaniu odpisu prawomocnego wyroku, ale przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego (zob. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2016 r., I OSK 2706/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA). Sąd uznał mając na uwadze zapewnienie skarżącemu prawa do sądu, że w rozpoznawanej sprawie warunek ten został spełniony (k. 5 i 25 akt sądowych). Warunkiem zasadności skargi o wymierzenie organowi grzywny jest zaś stwierdzenie przez Sąd, że organ nie wykonał prawomocnego wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność organu, przy czym przez niewykonanie wyroku należy rozumieć zarówno sytuację, gdy organ nie wykonał wyroku w całości lub w części, jak i sytuację, gdy nie wykonał go w terminie w wyroku zakreślonym (por. postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2000 r., IV SA 2001/98, Lex nr 77621, Jagielska/Jagielski/Stankiewicz/Grzywacz, op. cit. s. 694). Z kolei przepis art. 154 § 3 p.p.s.a. stanowi, że wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Wykonanie wyroku po terminie w nim zakreślonym ma natomiast znaczenie dla wysokości grzywny (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2010 r., II OSK 489/09, CBOSA). Istotą skargi uregulowanej w art. 154 § 1-7 p.p.s.a. w przedmiocie jest żądanie zastosowania przez sąd określonych środków, których celem jest ukaranie organu oraz jego zdyscyplinowanie. W orzecznictwie wskazuje się również, że na ocenę istnienia bezczynności organu o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., nie ma wpływu prawidłowość nowego rozstrzygnięcia, lecz tylko to, czy zostało faktycznie wydane (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2012, II OSK 2676/11, CBOSA). Kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym - termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Przenosząc powyższe uwagi na kanwę niniejszej sprawy należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Go 23/17, zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji do rozpoznania wniosku K.J. z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie wydania zaświadczenia w terminie 7 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy wpłynął do organu 11 września 2017 r. Z akt sprawy wynika, iż Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. [...] rozpoznał wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie wydania zaświadczenia. Jak już wyżej wskazano na ocenę istnienia bezczynności organu o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., nie ma wpływu prawidłowość nowego rozstrzygnięcia, lecz tylko to, czy zostało faktycznie wydane. Nie może budzić zatem wątpliwości, że organ wykonał wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 14 czerwca 2017 r., II SAB/Go 23/17 i to przed otrzymaniem prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Nie sposób uznać, że w takiej sytuacji mamy do czynienia z niewykonaniem wyroku w rozumieniu art. 154 § 1 p.p.s.a. Przepisów prawnych nie powinno się interpretować w sposób, który prowadzi do wniosków sprzecznych z zasadami logicznego rozumowania (zakaz stosowania wykładni ad absurdum). W konsekwencji powyższego, skoro zarzucane przez stronę skarżącą niewykonanie wyroku nie wystąpiło, to w świetle art. 154 § 1 p.p.s.a., brak było podstaw do wymierzenia organowi grzywny, jak i do zastosowania innych środków prawnych o których mowa w tym przepisie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.