II SA/Go 1105/13

Dnia 9 stycznia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.Ł. na decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Dnia 13 września 2013 r. do tut. Sądu wpłynęła, przekazana według właściwości na podstawie postanowienia z dnia 13 maja 2013 r. sygn. akt VII SAB/Wa 44/13 wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, skarga S.Ł. na bezczynność Starosty w przedmiocie bezczynności organu. Na podstawie zarządzenia z dnia 20 września 2013 r. wezwano S.Ł. do sprecyzowania skargi z dnia [...] marca 2013 r. poprzez podanie czy została ona wniesiona na decyzję, postanowienie bądź inny akt lub czynność Starosty czy też na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę oraz wskazanie zakresu skarżonej bezczynności lub przewlekłości, pod rygorem przyjęcia, że skarga dotyczy decyzji Starosty z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] (wezwanie z dnia [...] września 2013 r. k- 29). Nadto wezwano skarżącego do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń, mającego adres zamieszkania lub siedzibę w Polsce, pod rygorem odrzucenia skargi (wezwanie z dnia [...] września 2013 r. k – 30). Dla wykonania powyższych wezwań, stosownie do treści art. 299 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sąd wyznaczył skarżącemu termin 2 m – cy, od dnia ich doręczenia (dwa odrębne wezwania z dnia [...] września 2013 r.). Oba wezwania przesłano jedną przesyłką poleconą nr [...]. Wezwania doręczono skarżącemu dnia 5 października 2013 r. Tym samym termin wykonania zobowiązania Sądu upłynął dla strony wraz z dniem 5 grudnia 2013 r. – art. 112 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodek cywilny (Dz. U. z 1964 r. nr 16 poz. 93 ze zm. – dalej jako "k.c.") w zw. z art. 83 § 1 p.p.s.a. Dnia 28 października 2013 r. wpłynęło przekazane przez WSA w Warszawie (błędnie zaadresowane do tamtejszego Sądu) pismo S.Ł. z dnia [...] października 2013 r. stanowiące odpowiedź na wezwanie z dnia [...] września 2013 r. , w którym wskazał, że ze sprawą przywrócenia uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych zwracał się wielokrotnie do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, Powiatowego Urzędu Pracy, Starosty. Pismo skarżącego zostało przekazane do tyt. Sądu, przez WSA w Warszawie dnia 23 października 2013 r. ( data nadania – pieczęć na kopercie). Zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2013 r. Sąd – z uwagi na niesprecyzowanie skargi – stosownie do treści wezwania z dnia [...] września 2013 r. uznał iż skarga dotyczy decyzji Starosty z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Ponadto pomimo upływu wyznaczonego przez Sąd terminu S.Ł. nie wskazał pełnomocnika do doręczeń, mającego adres zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest zawsze obligatoryjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do treści art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, każde pismo wnoszone do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno zawierać m.in. oznaczenie rodzaju pisma (pkt 2), osnowę wniosku lub oświadczenia (pkt 3). Pismo procesowe skierowane do sądu administracyjnego powinno zawierać sprecyzowane żądanie w zakresie prowadzonego postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga, w tym powinno precyzyjnie wyjaśniać, czy strona skarży bezczynność konkretnego organu w ściśle określonym zakresie, czy też skarży konkretny akt administracyjny wydany przez ten organ. Wynika to z ustawowej regulacji zakresu kompetencji sądu administracyjnego, wyznaczonych przepisami art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 p.p.s.a., zgodnie z którymi sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej, w tym rozpatrywanie skarg na decyzje, postanowienia, a także inne akty i czynności, podejmowane w sferze administracji publicznej przez te organy. Jednocześnie w myśl art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy kontrolując działalność administracji publicznej w powyższym zakresie, stosować mogą jedynie środki określone w ustawie. Jednakże podkreślenia wymaga, że Sąd nie może za stronę decydować o charakterze wnoszonych przez nią pism. To na stronie spoczywa obowiązek sprecyzowania jej woli i treści żądania zawartego w piśmie procesowym, tak aby umożliwić sądowi właściwą jego kwalifikację i nadanie mu biegu zgodnego z obowiązującą procedurą sądową. W skierowanych do Sądu pismach S.Ł. wskazał, iż kwestionuje odebranie mu uprawnień do kierowania pojazdami przez Starostę Powiatu oraz fakt, iż pomimo licznych starań wciąż nie przywrócono mu spornych uprawnień (skarga z dnia [...] marca 2013r., pismo z dnia [...] maja 2013r.). Skarżący wniósł skargę za pośrednictwem Starosty. W konsekwencji powyższego po otrzymaniu akt sprawy, tutejszy Sąd w oparciu o zarządzenie z dnia 20 września 2013 r. wezwał S.Ł. do sprecyzowania skargi z dnia [...] marca 2013 r. poprzez podanie czy została ona wniesiona na decyzję, postanowienie bądź inny akt lub czynność Starosty czy też na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę oraz wskazanie zakresu skarżonej bezczynności lub przewlekłości, pod rygorem przyjęcia, że skarga dotyczy decyzji Starosty z dnia [...] marca 2013 r. nr [...]. Pomimo udzielenia odpowiedzi na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia [...] października 2013 r., które wpłynęło (błędnie skierowane) do WSA w Warszawie w dniu 15 października 2013 r., skarżący nie sprecyzował swojej skargi, a jedynie wyjaśnił, iż w sprawie odebranych uprawnień kierował korespondencję do różnych podmiotów, oraz wskazał, że podtrzymuje swoją skargę przeciwko A.B., tj. Staroście Powiatu. W konsekwencji powyższego, zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2013 r. -stosownie do treści wezwania z dnia [...] września 2013 r. – Sąd zakwalifikował wniesioną skargę S.Ł., jako skargę na decyzję Starosty z dnia [...] marca 2013r. nr [...] wydaną w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Mając powyższe ustalenia na uwadze, wyjaśnić należy, iż stosownie do treści art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zgodnie z art. 127 § 1 i § 2 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie tylko do jednej instancji, do rozpatrzenia którego właściwy jest organ administracji publicznej wyższego stopnia. Decyzja organu wyższego stopnia, tj. organu odwoławczego jest decyzją ostateczną (art. 16 § 1 k.p.a.) i właśnie od tego rodzaju rozstrzygnięcia stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na decyzję organu pierwszej instancji (w tym przypadku Starosty Powiatu) z pominięciem wyczerpania prawa zaskarżenia jej w trybie kontroli instancyjnej do organu odwoławczego, należy uznać za niewyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a., tym bardziej, że decyzja organu pierwszej instancji zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie środku zaskarżenia – odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które należało wnieść za pośrednictwem organu pierwszej instancji w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Jest to jedna z przyczyn niedopuszczalności skargi, o jakiej mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 194), w związku z czym wniesiona skarga nie mogła zostać rozpoznana pod względem merytorycznym i Sąd był zobligowany do jej odrzucenia. Ponadto wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 299 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. W przypadku, gdy we wniesionej skardze strona nie dopełni powyższego obowiązku, Przewodniczący Wydziału działając na podstawie art. 299 § 2 ppsa wzywa ją, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W związku z tym, że S.Ł. we wniesionej skardze wskazał jako adres do korespondencji jedynie adres na terenie Niemiec, nie wskazując jednocześnie pełnomocnika do doręczeń w Polsce, na podstawie zarządzenia z dnia 20 września 2013 r. Sąd wezwał go do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Strona została pouczona, iż nieuzupełnienie tego braku skutkować będzie odrzuceniem skargi. Pomimo skutecznego doręczenia wezwania w dniu 5 października 2013 r., strona skarżąca nie uzupełniła powyższego braku formalnego wniesionej skargi. Termin do dokonania tej czynności, stosownie do treści art. 112 k.c. w zw. z art. 83 § 1 ppsa, upłynął dla strony wraz z dniem 5 grudnia 2013 r. W związku z tym należy stwierdzić, że mimo wezwania, braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w wyznaczonym dwumiesięcznym terminie. Zgodnie natomiast z art. 299 § 2 p.p.s.a. skarga, której tego typu braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, wniesiona skarga nie mogła zostać rozpoznana pod względem merytorycznym i Sąd był zobligowany do jej odrzucenia. W świetle powyższych okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 299 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.