II SA/Go 1154/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Asesor WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M spółki z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej M spółki z o.o. kwotę 1111 (jeden tysiąc sto jedenaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] października 2016 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (określany dalej jako dalej jako "WITD") - powołując się na art. 92a ust. 1, 3 i 6, art. 93 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U z 2016 r. poz. 1907 ze zm. - określanej dalej skrótem "u.t.d."), Ip. 5,2.1, Ip. 5.3.1, lp. 5.3.2, lp. 5.4.1, lp. 5.4.2, lp. 6.3.11, lp. 8.4 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4 lit. g, art. 7, art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 – określanego dalej jako rozporządzenie nr 561/2006), art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U z 2013 r., poz. 567 - określanej dalej jako skrótem "u.c.p.k."), § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców (Dz. U nr 159, poz. 1128 – określanego dalej jako r.c.p.d.) - nałożył na M sp. z o.o. (określaną dalej jako: "Skarżąca") karę pieniężną w wysokości 4850 zł. U podstaw rozstrzygnięcia legły, poczynione w toku kontroli przedsiębiorcy, ustalenia, iż Skarżąca dopuściła się naruszeń prawa polegających na: - skróceniu dziennego czasu odpoczynku, - skróceniu tygodniowego czasu, - przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, - nieudzieleniu przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 u.c.p.k. - naruszeniu obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę. Wskazano przy tym, iż zakres kontroli obejmował okres od dnia [...] lipca 2015 r. do dnia [...] lipca 2016 r. Strona posiada licencję nr [...] dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz zatrudniała w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli średnio 3 kierowców. Odwołanie od tej decyzji złożyła Skarżąca zarzucając WITD, iż ten nie zastosował normy zawartej w pkt 3 preambuły w zw. z art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE L 168 z 02.07.2010 - określanego dalej jako rozporządzenie nr 581/2010) stanowiącej, iż określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności, która powinna być zastosowana w związku z normą z § 4 r.c.p.d. Skarżąca zarzucała jednocześnie błąd w ustaleniach faktycznych dotyczących przekroczeń czasu pracy przez kierowcę A.P.. Zakwestionowała również nałożenie kary za naruszenie obowiązku wczytywania danych z kart następujących kierowców: - A.P. wskazując, iż w okresie od dnia [...] marca 2016 r. do dnia [...] marca 2016 r. oraz od [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] kwietnia 2016 r. , kierowca miał czas wolny od pracy, nie prowadził pojazdu oraz nie był zobowiązany do odbierania obowiązkowych odpoczynków, stąd w okresie między odczytami dokonanymi w dniach [...] marca 2016 r. i [...] kwietnia 2016 r. minęło 24 dni zarejestrowanej aktywności tego kierowcy ; - J.Ż., wskazując, iż w dniu [...] maja 2016 r., od dnia [...] maja 2016 r. do dnia [...] czerwca 2016 r. oraz od dnia [...] czerwca 2016 r. do dnia [...] czerwca 2016 r., kierowca miał czas wolny od pracy, nie prowadził pojazdu oraz nie był zobowiązany do odbierania obowiązkowych odpoczynków, stąd w okresie między odczytami dokonanymi w dniach [...] maja 2016 r. i [...] czerwca 2016 r. minęło 27 dni zarejestrowanej aktywności tego kierowcy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (określany dalej jako GITD) - powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – w skrócie: "k.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, 3, 6 u.t.d., Ip. 5,2.1, Ip. 5.3.1, lp. 5.3.2, lp. 5.4.1, lp. 5.4.2, lp. 6.3.11, lp. 8,4 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 8, art. 10 ust. 5 rozporządzenia nr 561/2006, art. 33 ust. 2, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE L Nr 60, str. 1), art. 1 rozporządzenia nr 581/2010 - utrzymał w mocy w całości decyzję organu I instancji. Skarżąca nie zgodziła się z tą decyzją i wniosła od niej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. (określanym dalej również skrótem: "WSA"), który na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ uchylił decyzję GITD. Sad uznał, iż z naruszeniem przepisów dotyczących sposobu obliczania terminów oraz w oparciu o niepełny materiał dowodowy ustalono, iż przekroczono terminy pobierania danych z kart kierowców: J.Ż. oraz A.P.. Po ponownym rozpoznaniu sprawy GITD, decyzją z [...] października 2017 r. (nr [...]), powtórnie - znów na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz na podstawie art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1 i ust. 3 i ust. 6 u.t.d., lp. 5.2.1, Ip. 5.3.1, lp. 5.3.2, lp. 5.4.1, lp. 5.4.2, lp. 8.4, lp. 6.3.11, załącznika nr 3 do u.t.d., art. 8, art. 10 ust. 5 rozporządzenia nr 561/2006, art. 33 ust. 2, art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 oraz na podstawie art. 1 rozporządzenia nr 581/2010 - utrzymał w mocy decyzję WITD. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ stwierdził, iż zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego tj. na podstawie danych z kart kierowców oraz wykresówek, iż: - kierowca A.P. dwukrotnie przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu, zaś Przedsiębiorca nie przedstawił wykresówek lub wydruków z adnotacjami dot. art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 300,00 zł (słownie: trzysta złotych) za stwierdzone naruszenia określone lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. - kierowcy: T.K., A.G. (trzykrotnie), A.P. (dwukrotnie) skrócili dzienny czas odpoczynku, a Skarżąca również w tych przypadkach nie przedstawiła wykresówki z adnotacjami potwierdzającymi uzasadnione odstępstwo za co zasadnie nałożono na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 800,00 zł za stwierdzone naruszenia określone lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d. - kierowca A.P. po przyjętym okresie rozliczeniowym od godz. 00:00 w [...] marca 2016 r. do godz. 23:59 [...] marca 2016 r. odebrał jedynie 39 godzin i 3 min. nieprzerwalnego odpoczynku tj. od godz. 14:50 w dniu [...] marca 2016 r. do godz. 05:53; w dniu [...] marca 2015 r., podczas gdy kierowca powinien odebrać 45 godz. nieprzerwanego odpoczynku. W związku z powyższym kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 5 godz. i 57 min. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw. Z tej przyczyny zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 550 złotych za stwierdzone naruszenia określone lp. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. - kierowca A.P.: (a) w okresie od godz. 02:03 w dniu [...] stycznia 2016 r. do godz. 09:58 w dniu [...] stycznia 2016 r. przekroczył maksymalny czas pracy bez wymaganej przerwy o 1 godz. i 29 min., (b) w okresie od godz. 06:58 w dniu [...] marca 2016 r. do godz. 15:51 w dniu [...] marca 2016r. przetoczył maksymalny czas pracy bez wymaganej przerwy o 2 godz. i 23 min (c) w okresie od godz. 05:53 w dniu [...] marca 2016 r. do godz. 13:41 w dniu [...] marca 2016 r, przetoczył maksymalny czas pracy bez wymaganej przerwy o 1 godz. i 33 min., (d) w okresie od godz. 08:14 w dniu [...] marca 2016 r. do godz. 17:01 w dniu [...] marca 2016 r. przetoczył maksymalny czas pracy bez wymaganej przerwy o 1 godz. i 42 min. Za naruszenia te - zdaniem GITD zasadnie wymierzono skarżącej kare pieniężną w wysokości 1.200,00 zł na podstawie lp. 8.4 załącznika nr 3 do u.t.d. W odniesieniu zaś do naruszenia podlegającego karze na podstawie lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. tj. GIT poinformował, iż przy obliczaniu dni potrzebnych do sczytania danych z karty kierowcy wziął pod uwagę rozporządzenie 581/2010 i za podstawę przyjął dni zarejestrowanej działalności zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2396/14: według art. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia nr 581/2010. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu. Wskazując, iż swe stanowisko oparł na wykładni przyjmowanej przez NSA jak również przy uwzględnieniu stanowiska WSA zaprezentowanego w wyroku z 10 maja 2017 r., organ stwierdził, iż przy obliczaniu terminu na odczyt danych należy odjąć jeden dzień (pierwszy dzień, od którego liczony jest termin) ustalił iż: - w przypadku kierowcy A.G. karta kierowcy została odczytana w dniach: [...].03.2016 r., a następnie w dniach [...].05.2016 r. i [...] maja 2016 r. W oparciu o dane cyfrowe z kary kierowcy ustalono, że od odczytu w dniu [...],03,2016 r. do odczytu w dniu [...].05.2016 r. na karcie kierowcy zarejestrowano ponad 28 dni zarejestrowanej działalności, tj. okresów, w których kierowca prowadził pojazd lub podlegał obowiązkowi odpoczynku (np. odbierając odpoczynek tygodniowy), tj.:(a) 29 dni, w których karta kierowcy była zalogowana w tachografie zainstalowanym w pojeździe i kierowca rejestrował swoje aktywności w sposób automatyczny; (b) 13 dni odpoczynku zadeklarowanego za pomocą wpisów manualnych wykonanych przez kierowcę. W związku z tym uznano, iż pomiędzy odczytem z dnia [...].03.2016 r. a odczytem z dnia [...].05.2016 r. przekroczony został termin na dokonanie odczytu danych z karty kierowcy A.G.. - w przypadku kierowcy B.K. karta kierowcy została odczytana [...].04.2016 r., a następnie [...].07.2016 r. W oparciu o dane cyfrowe z kary kierowcy ustalono, że od odczytu [...].04.2016 r. do odczytu [...].07.2016 r. na karcie kierowcy zarejestrowano ponad 28 dni zarejestrowanej działalności, tj. okresów, w których kierowca prowadził pojazd lub podlegał obowiązkowi odpoczynku (np. odbierając odpoczynek tygodniowy), tj,: (a) 59 dni, w których karta kierowcy była zalogowana w tachografie zainstalowanym w pojeździe i kierowca rejestrował swoje aktywności w sposób automatyczny; (b) 24 dni odpoczynku zadeklarowanego za pomocą wpisów manualnych wykonanych przez kierowcę. Powyższe oznacza, iż pomiędzy odczytem z dnia [...].04.2016 r. a odczytem z dnia [...].07.2016 r. przekroczony został termin na dokonanie odczytu danych z karty. - w przypadku kierowcy A.P. karta kierowcy została odczytana w dniach: [...].03.2016 r., a następnie w dniach [...].04.2016 r.. i [...].05.2016 r. W oparciu o dane cyfrowe z kary kierowcy ustalono, że od odczytu w dniu [...].03.2016 r. do odczytu w dniu [...].04.2016 r. na karcie kierowcy zarejestrowano ponad 28 dni zarejestrowanej działalności, tj. okresów, w których kierowca prowadził pojazd lub podlegał obowiązkowi odpoczynku (np. odbierając odpoczynek tygodniowy), tj.: (a) 23 dni, w których karta kierowcy była zalogowana w tachografie zainstalowanym w pojeździe i kierowca rejestrował swoje aktywności w sposób automatyczny; (b) 13 dni odpoczynku zadeklarowanego za pomocą wpisów manualnych wykonanych przez kierowcę. Powyższe - zdaniem organu - oznaczało, iż pomiędzy odczytem z dnia [...].04.2016r. a odczytem z dnia [...].07.2016r. przekroczony został termin na dokonanie odczytu danych z karty kierowcy A.P.. - w przypadku kierowcy J.Ż. karta kierowcy została odczytana w dniach: [...].05.2016 r., a następnie w dniach [...].06.2016 r. i [...].07.2016 r. W oparciu o dane cyfrowe z kary kierowcy ustalono, że od odczytu w dniu [...].05.2016 r. do odczytu w dniu [...].06.2016 r, na karcie kierowcy zarejestrowano ponad 28 dni zarejestrowanej działalności, tj. okresów, w których kierowca prowadził pojazd lub podlegał obowiązkowi odpoczynku (np. odbierając odpoczynek tygodniowy), tj.: (a) 25 dni, w których karta kierowcy była zalogowana w tachografie zainstalowanym w pojeździe i kierowca rejestrował swoje aktywności w sposób automatyczny; (b) 10 dni odpoczynku zadeklarowanego za pomocą wpisów manualnych wykonanych przez kierowcę. Powyższe oznacza, iż pomiędzy odczytem z dnia [...].05.2016 r. a odczytem z dnia [...].06.2016 r. przekroczony został termin na dokonanie odczytu danych z karty kierowcy J.Ż.. GITD podkreślił, że organy obu instancji ustaliły powyższe naruszenia obliczając dni zarejestrowanej działalności. Jednocześnie w przypadku kierowców: A.P. jak i J.Ż. dokonano dodatkowej, szczegółowej analizy wpisów manualnych pod kątem obowiązku odebrania przez kierowców odpoczynków tygodniowych. Powyższa analiza wykazała, iż przy uwzględnieniu jako dni zarejestrowanej działalności wyłącznie tych wpisów, które stanowiły okres, w którym kierowcy odbierali odpoczynek tygodniowy (45 nieprzerwanych godzin odpoczynku, tj. bezwzględnie podlegali obowiązkowi odpoczynku; w przypadku obu kierowców- po 4 dni wpisów manualnych w okresach, w których stwierdzono nieterminowy odczyt), w dalszym ciągu należy stwierdzić iż doszło do naruszeń. Ostatecznie GITD uznał za zasadne nałożenie kary pieniężnej w wysokości 2.000,00 zł (słownie: dwa tysiące złotych) za stwierdzone naruszenia określone lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu organ stwierdził, iż strona nie przedstawiła dowodów wskazujących na zastosowanie art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym, a w zgromadzonym materiale dowodowym organ nie dopatrzył się okoliczności przemawiających za zastosowaniem tych przepisów. Organ nie uwzględnił jednocześnie argumentów odwołania dotyczących wyliczenia przerwy dzielonej nie są zgodne z wymogami określonymi w art. 7 rozporządzenia 561/2006 i Dalej GITD wskazał, iż stosownie do art. 153 p.p.s.a. był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA z 10 maja 2017 r. (sygn. akt: II SA/Go 162/17), który stwierdził, iż za wyjątkiem naruszeń sankcjonowanych przez lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., pozostałe naruszenia w sprawie zostały stwierdzone zasadnie. W opinii organu odwoławczego postępowanie WITD zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Organ pierwszej instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Pismem z [...] listopada 2017 r. Skarżąca - reprezentowana przez radcę prawnego J.L. - wniosła skargę na powtórną decyzję GITD z [...] października 2017 r. Zarzuciła w niej organowi: - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a ściślej niezastosowanie normy zawartej w pkt 3 preambuły w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 581/2010, która winna być zastosowana w związku z normą z § 4 r.c.p.d. - naruszenie art. 107 § 1 w zw. z § 3 k.p.a., tj. sporządzenie uzasadnienia, które powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; uzasadnienie zaskarżonej decyzji uniemożliwia weryfikację pełnej poprawności obliczenia nałożonej kary w zakresie obowiązku wczytywania danych z kart kierowców Na podstawie tak sformułowanego zarzutu skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi spółka wskazała, że w jej ocenie w następstwie zastosowania normy zawartej w pkt 3 preambuły rozporządzenia nr 581/2010, ustalenia w zakresie zachowania 28-dniowego terminu pomiędzy odczytami z kart kierowców, winny być dokonywane wyłącznie na podstawie dni zarejestrowanej aktywności. W związku z tym nie doszło do naruszenia norm prawa przewozu drogowego w przypadku: - kierowcy A.P. - odczyty zostały bowiem dokonane w dniach [...] marca 2016 r. i [...] kwietnia 2016 r.; w tym czasie okres aktywności kierowcy to 24 dni., w dniach od [...] marca 2016 r. do [...] marca 2016 r. oraz od [...] kwietnia 2016 r. do [...] kwietnia 2016 r., kierowca miał czas wolny od pracy, nie prowadził pojazdu oraz nie był zobowiązany do odbierania obowiązkowych odpoczynków. - J.Ż. - odczyty zostały bowiem dokonane w dniach [...] maja 2016 r. i [...] czerwca 2016 r.; w tym czasie okres aktywności kierowcy to 27 dni, w dniach [...] maja 2016 r., od [...] maja 2016 r. do [...] czerwca 2016 r. oraz od [...] czerwca 2016 r. do [...] czerwca 2016 r., kierowca miał czas wolny od pracy, nie prowadził pojazdu oraz nie był zobowiązany do odbierania obowiązkowych odpoczynków. Zdaniem spółki nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o uwzględnienie wyłącznie dni zarejestrowanych danych na karcie kierowcy, co wynika również z art. 10 ust 5 lit a - i) rozporządzenia nr 561/2006, w którym określono obowiązki przedsiębiorstw transportowych w przedmiocie wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Spółka wskazała, iż o ile zaskarżona decyzja zawierała odniesienie do zebranego materiału dowodowego, o tyle nie wskazywała ona w sposób jasny i precyzyjny w jaki sposób tj. ile dni organ odwoławczy uznał jako dni zarejestrowanej działalności, jak również o ile dni nastąpiło rzekome przekroczenie. Organ odwoławczy ograniczył się do ogólnego sformułowania, iż 'na karcie kierowcy zarejestrowano ponad 28 dni zarejestrowanej działalności". Przy czym uwzględniając jako dzień zarejestrowanej działalności dni wolne od pracy, co w ocenie Skarżącej jest działaniem błędnym i niezgodnym z przepisami prawa. Z uzasadnienia nie wynika w sposób jasny i precyzyjny liczba dni uznanych za organ jako dni zarejestrowanej aktywności. Wytknięto również, iż organ w żaden sposób nie wyjaśnił, dlaczego dni wolne od pracy zgodnie z obowiązującym rozkładem czasu pracy pracownika, należy uznać jako dni, które zobowiązują przedsiębiorcę do rejestrowania działalności kierowcy. Powyższe jest kluczowe niniejszej sprawy, z uwagi na fakt, iż w te dni kierowca nie prowadzi pojazdu oraz nie podlega obowiązkowi odpoczynku. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak oznaczonych granicach kognicji, Sąd uznał, iż akt ten naruszał prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Po pierwsze jednak wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie zapadł już uprzednio prawomocny wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 10 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Go 162/17 (określany dalej jako wyrok II SA/Go 162/17). Dla oceny legalności zaskarżonego aktu ma to znaczenie kluczowe, jako że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Takie wytyczne przestają wiązać w sytuacji: zmiany stanu prawnego, powodującej, że pogląd sądu stanie się nieaktualny, a ponadto w razie zmiany, po wydaniu orzeczenia sądowego, istotnych okoliczności faktycznych, bądź też na skutek wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2016, uw. 9 do art. 153). W niniejszej sprawie nie zaszła żadna z tych przesłanek, a zatem zarówno GITD jak i WSA w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę byli związani oceną prawną i wytycznymi zawartymi w tym wyroku. Z tych przyczyn w pierwszej kolejności powinnością Sądu była ocena, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne co do dalszego postępowania zawarte w wyroku II SA/Go 162/17. Organowi ani Sądowi nie wolno było przy tym ponownie oceniać kwestii, które były przedmiotem oceny sądu administracyjnego, i których strona nie zakwestionowała poprzez zaskarżenie jego orzeczenia (por. wyrok NSA z 16 2010 r., I GSK 468/09; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie "CBOSA"). Dla ustalenia wiążących ocen i wskazań należało w pierwszej kolejności zsumować wnioski płynące z wyroku II SA/Go 162/17. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika zatem iż: - spośród stwierdzonych przez organy ITD i ległych u podstaw nałożonej kary naruszeń prawa, sporne pomiędzy stronami były wyłącznie naruszenia w zakresie obowiązku pobierania danych z karty kierowców A.P. i J.Ż.; - GITD przy obliczeniu okresu pomiędzy kolejnymi, a zgodnie z § 4 r.c.d.p. obowiązkowymi, odczytami danych z kart kierowców nieprawidłowo uwzględnił wszystkie kolejne dni kalendarzowe, podczas gdy winien był uwzględnić tylko dni zarejestrowanej działalności, zgodnie pkt. 3 preambuły rozporządzenia nr 581/2010 - w przypadku dwóch kierowców tj. A.G. i B.K., skarżąca spółka nie kwestionowała, iż rzeczywiście doszło do pobrania danych z naruszeniem § 4 ust. 1 pkt 1 r.c.p.d. interpretowanego w powiązaniu z pkt 3 preambuły do rozporządzenia nr 581/2010. Kwestionowała natomiast ustalenia w odniesieniu do pozostałych dwóch kierowców, tj. A.P. i J.Ż. - GITD nie wyjaśnił jednak w jaki sposób ustalił ilość dni zarejestrowanej działalności w przypadku poszczególnych kierowców. Nie wskazał, jakiego rodzaju aktywność kierowcy wynikająca z ewidencji czasu pracy, uzasadniała zaliczenie do dni rejestrowanej działalności; - organ nie powiązał tych okresów z okresami odpoczynku wymaganymi przez przepisy rozporządzenia nr 561/2006. Oznacza to, iż stan faktyczny nie został dostatecznie wyjaśniony, przy uwzględnieniu całości materiału dowodowego zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie czyni zadość wymogom wynikającym z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. ponieważ nie wynika z niego dlaczego przyjęto naruszenie powołanych wyżej przepisów o pobieraniu danych z karty kierowców; - organ odwoławczy obliczając termin pobierania danych z karty kierowcy przyjmował jako początek biegu 28 dniowego terminu kolejnego pobrania dzień poprzedniego pobrania. Ponieważ relewantne przepisy krajowe i unijne przepisy regulujące kwestie pobierania takich danych nie wskazują sposobu obliczania terminów do dokonywania tych czynności, WSA stwierdził, iż zasadne będzie odwołanie się do wykładni systemowej - do przepisu art. 110 i art. 111 § 1 k.c. Formułując wskazania wiążące organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy WSA polecił organowi odwoławczemu: - uwzględnienie zaprezentowanej w uzasadnieniu wyroku wykładni przepisów rozporządzenia nr 581/2010 r., jak i r.c.p.d. - dopiero po ustaleniu w sposób jednoznaczny ilości dni zarejestrowanej działalności kierowców, ponowną ocenę czy skarżąca spółka naruszyła obowiązek pobierania danych z kart kierowców na skutek przekroczenia maksymalnego terminu 28 dni zarejestrowanej działalności kierowcy. Oceniając zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdził, iż GITD nie w pełni zrealizował wskazania wynikające z wyroku II SA/Go 162/17. Organ jednak, podobnie jak Sąd, na podstawie art. 153 p.p.s.a. związany był wynikającą z wyroku II SA/Go 162/17 oceną prawną polegającą na uznaniu za zgodne z prawem: ustaleń faktycznych i jurydycznej oceny odnoszących się wszystkich naruszeń, za które wymierzono karę decyzją WITD, z wyjątkiem naruszeń dotyczących terminowości pobierania danych z kart kierowców A.P. i J.Ż.. W tej ostatniej kwestii WSA poruczył organowi odwoławczemu jednoznaczne ustalenie dni zarejestrowanej działalności w rozumieniu przepisów rozporządzenia nr 581/2010 i dopiero w oparciu o szczegółowe wnioski w tym zakresie ocenę czy Skarżąca naruszyła 28-dniowy termin na sczytywanie danych. Przypomnieć zatem należy, iż w uzasadnieniu wyroku II SA/Go 162/17 WSA wskazał, że z treści preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdów oraz kart pojazdów (Dz. U. UE.L z 2010 r.168.16) określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Jak trafnie dostrzegł GITD w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Tym niemniej, pomimo przedstawienia prawidłowej i tożsamej z przyjętą przez WSA wykładni § 4 r.c.p.d., GITD nie wywiązał się z pozostałych obowiązków narzuconych mu przez WSA. W odniesieniu do obu kierowców, których karty miały być sczytywane z uchybieniem terminu wynikającego z § 4 r.c.p.d., organ wskazał, iż w obu przypadkach pomiędzy datami kolejnych odczytów danych z kart, zarejestrowano ponad 28 dni zarejestrowanej działalności, tj. okresów, w których kierowca prowadził pojazd lub podlegał obowiązkowi odpoczynku (np. odbierając odpoczynek tygodniowy) oraz wskazując, iż w przypadku A.P. były to 23 dni, w których karta była zalogowana w tachografie zainstalowanym w pojeździe i kierowca rejestrował swoje aktywności w sposób automatyczny oraz 13 dni odpoczynku zadeklarowanego za pomocą wpisów manualnych wykonanych przez kierowcę. W przypadku zaś J.Ż. było to odpowiednio: 25 i 10 dni. Powyższe uwagi GITD podsumował stwierdzeniem, iż dokonał "szczegółowej analizy wpisów manualnych pod kątem obowiązku odebrania przez kierowców odpoczynków tygodniowych. Powyższa analiza wykazała, iż przy uwzględnieniu jako dni zarejestrowanej działalności wyłącznie tych wpisów, które stanowiły okres, w którym kierowcy odbierali odpoczynek tygodniowy 45 godzin nieprzerwanego wypoczynku, tj. bezwzględnie podlegali obowiązkowi odpoczynku; w przypadku obu kierowców- po 4 dni wpisów manualnych w okresach w których stwierdzono nieterminowy odczyt), w dalszym ciągu należy stwierdzić, że doszło do naruszeń" (str. 15 decyzji GITD). Takie sumaryczne, ogólnikowe i niewskazujące dat konkretnych dni, które organ uznał za dni zarejestrowanej działalności, uniemożliwia ocenę prawidłowości stanowiska organu odwoławczego. Co więcej, organ ponownie nie odniósł się do zarzutów odwołania, w których wskazano szczegółowo na okresy, które - zdaniem Spółki - nie powinny być kwalifikowane jako dni zarejestrowanej działalności, ponieważ kierowcy A.P. i J.Ż. w tych dniach nie świadczyli pracy i nie mieli obowiązku odbierania obowiązkowych odpoczynków. Należy przy tym podkreślić, że WSA w uzasadnieniu wyroku II SA/Go 162/17 wytknął organowi, iż ten nie wyjaśnił w jaki sposób ustalił ilość dni zarejestrowanej działalności. WSA stwierdził też, iż decyzja GITD nie dawała odpowiedzi na pytanie dlaczego dni, na które wskazywała strona należało zaliczyć do dni zarejestrowanej działalności, zwłaszcza w kontekście znajdujących się w aktach wykresów tygodniowych dotyczących kierowców wskazanych w odwołaniu, z których wynikają okresy w trakcie których kierowcy nie prowadzili pojazdów. Dla usunięcia tych uchybień organ powinien był przeanalizować wspomniane dowody i wyjaśnić stronie, które oznaczone konkretnymi datami dni zakwalifikował jako dni zarejestrowanej działalności oraz czy i z jakiej przyczyny nie uznał twierdzenia Skarżącej, iż czas wolny od pracy kierowców A.P. i J.Ż. w datach wskazanych w odwołaniu uznał za dni zarejestrowanej działalności. Brak konkretnych ustaleń w tym zakresie oraz nieodniesienie się do umotywowanego stanowiska strony powodowało, że rozstrzygnięcie w zakresie wymierzenia kary za naruszenie obowiązku pobierania danych z kart kierowców A.P. i J.Ż. było, z punktu widzenia strony, arbitralne. Tym samym Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Z tych przyczyn Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. (pkt I wyroku). Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądził od GITD na rzecz Skarżącej 1.111 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na kwotę tę złożyły się należne do zwrotu Skarżącej koszty: (a) wpisu od skargi w kwocie 194 zł, (b) wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 900 zł ustalonego zgodnie z § 2 pkt 3 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm), (c) opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Sąd, podobnie jak w uzasadnieniu wyroku II SA/Go 162/17 wskazuje jednak, iż w związku z tym, iż w kontrolowanym postępowaniu organ wymierzył jedną karę za wszystkie stwierdzone naruszenia, mimo, iż zakwestionował decyzję jedynie częściowo, obowiązany był uchylić decyzję w całości. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, GITD uwzględni powyższe uwagi, wskazania i oceny prawne, a w szczególności oceni całość zgromadzonego materiału dowodowego dla oceny czy dni wskazywane przez stronę w odwołaniu mogą być uznawane jako "dni zarejestrowanej działalności", względnie w tym zakresie materiał dowodowy uzupełni, a następnie podejmie właściwe rozstrzygnięcie i należycie je uzasadni, wyczerpująco odnosząc się do zarzutów i twierdzeń Skarżącej - zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a.