II SA/Go 118/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.Z. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...]r. Nr LIV/700/09 w przedmiocie ustalenia liczby nowych licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką w 2010r. postanawia odrzucić skargę. W dniu [...] października 2009r. Rada Miasta podjęła uchwałę Nr LIV/700/09 w sprawie ustalenia liczby nowych licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką w 2010 roku. W dniu [...] stycznia 2010r. L.Z. złożył osobiście w Urzędzie Miasta skargę na powyższą uchwałę, która wraz z aktami sprawy wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w dniu 17 lutego 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku musi zostać poprzedzone sprawdzeniem spełnienia przez nią wymagań formalnych. Jedną z okoliczności stanowiących o niedopuszczalności skargi jest wniesienie jej po upływie ustawowego terminu (art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały lub zarządzenia organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) uzależnione jest od uprzedniego bezskutecznego wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. W uchwale z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. akt II OPS 2/07, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a., według którego w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Sąd stwierdził też, że skarga na podstawie tego przepisu jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania, przed upływem terminu do załatwienia wezwania (art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Wobec powyższego należy wskazać, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie), drugi termin natomiast odnosi się do sytuacji, w której organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 60 dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia). Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwania. W przedmiotowej sprawie L.Z. pismem z dnia [...] października 2009r. wystąpił ze stosownym wezwaniem o "anulowanie uchwały Rady Miasta Nr LIV/700/09 z dnia [...] października 2009r.", które doręczone zostało organowi w dniu 30 października 2009r. Odpowiedź organu na powyższe wezwanie została odebrana osobiście przez skarżącego dnia 1 grudnia 2009r., a więc zgodnie z omówionymi zasadami dotyczącymi terminowości składania skarg do Sądu, ostatnim dniem, w którym strona miała uprawnienie do zaskarżenia uchwały był dzień 31 grudnia 2009r. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, L.Z. złożył skargę na przedmiotową uchwałę w dniu 15 stycznia 2010r. (data prezentaty), a więc z uchybieniem przewidzianego na gruncie art. 53 § 2 p.p.s.a. terminu, wobec czego skargę tę należało uznać za niedopuszczalną. W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.