II SA/Go 126/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant referent stażysta Krzysztof Frączek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez P.K. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r., Nr [...], którą nakazano skarżącemu rozbiórkę wiaty o maksymalnych wymiarach około 34,5m x 15,5m, położonej w [...] na działce o nr ewid. [...]. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako PINB) nakazał inwestorowi – P.K. rozebrać wiatę o maksymalnych wymiarach około 34,5m x 15,5m, położonej na działce ewid. nr [...]. Decyzja wydana została na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 – dalej u.p.b. oraz na podstawie art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, że podczas oględzin nieruchomości – dz. ewid. nr [...] - przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2017 r. ustalono, iż na terenie działki znajduje się zespół obiektów budowlanych, w skład którego wchodzą: 1) wiata o wymiarach częściowych 17,6 m x 10.01 m, 9,85 m x 5,9 m i 11,0 m x 3,0 m – obiekt nr 1, 2) budynek gospodarczy o wymiarach około 6,2 m x 5,0 m z przybudowaną wiatą o wymiarach około 2,0 m x 6,0 m – obiekt nr 2 i 2A, 3) budynek gospodarczy o wymiarach około 3,65 m x 4,70 m – obiekt nr 3. Na podstawie ewidencji decyzji, postanowień i zgłoszeń prowadzonej przez Starostę ustalono, że w dniu [...] kwietnia 2016 r. P.K. dokonał zgłoszenia zamiaru budowy wiaty drewnianej jako obiektu tymczasowego, sezonowego, zaplecza konsumpcyjnego przy istniejącym punkcie gastronomicznym. Zgłoszenie zostało przez Starostę przyjęte i dotyczyło obiektu nr 1. Obiekty nr 2 i 3 to obiekty kontenerowe obudowane okładziną drewnianą, na których wykonano dachy. Oba obiekty ustawiono na bloczkach betonowych. W toku oględzin P.K. oświadczył, że przed upływem 120 dni wystąpi do Starosty o pozwolenie na budowę ww. obiektów budowlanych, które miały pozostać jako trwale obiekty budowlane. Z wnioskiem na budowę wystąpił dnia 15 września 2016 r., jednak decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., wobec stwierdzenia, że obiekty budowlane zostały wybudowane, Starosta umorzył postępowanie w tej sprawie. Organ wskazał, że przedmiotem postępowania jest wiata o powierzchni zabudowy 17,6m x 10,1m + 9,85m x 5,9m + 11,0m x 3,0m = 177,76m2 + 58,11m2 + 33,00m2 = 268,87m2 >50m2. Z tego względu w ocenie organu nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 29 ust. 1 pkt 2 pr. bud. i tym samym inwestor powinien uzyskać pozwolenie na budowę. W konsekwencji PINB stwierdził, że budowa przedmiotowego obiektu budowlanego została wykonana z naruszeniem art. 28 ust. 1 u.p.b. czyli bez wymaganego pozwolenia na budowę. Następnie PINB przytoczył przepis art. 48 ust. 2 u.p.b., który reguluje procedurę legalizacji obiektu wzniesionego w warunkach samowoli budowlanej oraz doszedł do wniosku, że postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla danego terenu – Uchwała Rady Miejskiej z dnia 28 października 2010 r. Nr LV/370/10 - nie sprzeciwiają się legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego. Wobec powyższego postanowieniem z dnia 8 marca 2017 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 u.p.b. zobowiązano inwestora do przedłożenia określonych dokumentów, tj. zaświadczenia o zgodności budowy obiektu budowlanego z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor nie przedłożył wymaganych do legalizacji przedmiotowej wiaty dokumentów, a wobec tego nakaz rozbiórki orzeczony na podstawie art. 48 ust. 1 u.p.b. był zasadny. Od powyższej decyzji P.K. wniósł odwołanie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 53 u.p.b. poprzez ich niezasadne zastosowanie oraz naruszenie art. 37a u.p.b. poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że nie zachodziły podstawy do legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego, bowiem sam organ stwierdził, iż obiekt nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym i wzniesiony został zgodnie ze sztuką budowlaną. P.K. podniósł również, że w decyzji nakazującej rozbiórkę organ powinien precyzyjnie określić zakres rozbiórki, a tego wymogu zaskarżona decyzja nie spełnia. Zdaniem strony, procedura legalizacyjna rozpoczęta została w styczniu 2017 r., a wobec tego zastosowanie powinien znaleźć przepis art. 37a u.p.b. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako WINB) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ powołał się na przepisy art. 48 ust. 1 i ust. 2 u.p.b. i wskazał, że nakaz orzekania o rozbiórce obiektu budowlanego nie jest bezwzględny, ponieważ przepisy przewidują możliwość legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego. W niniejszym postępowaniu PINB stosownie do art. 48 ust. 1 i ust. 2 u.p.b. podjął działania w celu umożliwienia skarżącemu zalegalizowanie przedmiotowego obiektu gospodarczego i postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. nałożył na niego obowiązek przedłożenia określonych dokumentów, umożliwiających legalizację stwierdzonej samowoli budowlanej. Wobec niewypełnienia przez skarżącego nałożonych na niego obowiązków w zakreślonym terminie, zastosowana została sankcja nakazu rozbiórki, na podstawie art. 48 ust. 1 u.p.b. WINB podkreślił, że na wniosek pełnomocnika strony, termin na dostarczenie wymaganych dokumentów został przedłużony o 3 miesiące, tj. do dnia 31 sierpnia 2017 r. W tej sytuacji organ uznał, że skarżący zignorował obowiązki, do których wykonania został zobowiązany przez organ I instancji w celu doprowadzenia zrealizowanej samowolnie budowy do stanu zgodnego z prawem, co musiało skutkować konsekwencjami wynikającym z art. 48 ust. 1 u.p.b. Przepis art. 48 u.p.b. stanowi środek przymusu wobec sprawców samowoli budowlanej, w razie stwierdzenia że wystąpiły wymagane do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części przesłanki, polegające na tym że obiekt jest realizowany w warunkach samowoli budowlanej. Przy braku przesłanek umożliwiających jego legalizację, organ jest zobligowany do wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem. Odnosząc się do zarzutów odwołania WINB wskazał, że niewniesienie sprzeciwu od zgłoszenia z dnia [...] kwietnia 2016 r. dotyczącego wybudowania obiektu tymczasowego świadczy, że na tamtą datę inwestycja była zgodna z prawem. Organ podniósł, że z treści art. 48 ust. 2 i ust. 3 u.p.b. wynika obowiązek przeprowadzenia procesu legalizacji obiektu budowlanego. Odnośnie określenia sposobu wykonania obowiązku rozbiórki pod względem technicznym w zakresie skutków wywołanych wydaniem decyzji i możliwością zagrożenia bezpieczeństwu pozostałej części obiektu budowlanego, na podstawie oględzin i załączonych dokumentów i mając na uwadze dwa odrębnie prowadzone postępowania nakazujące obowiązek rozbiórki, organ wskazał, że nie widzi podstaw do uznania, że wykonalność decyzji wywoła bardziej negatywne skutki, niż pozostawienie istniejącego obiektu niezgodnie z prawem. Odnośnie naruszenia art. 37a u.p.b. organ wskazał, iż ten zarzut odwołania opiera się na błędnej interpretacji przepisu. WINB stwierdził, że tymczasowy obiekt budowlany postawiony zgodnie z warunkami określonymi w art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b., jednak nierozebrany lub nieprzeniesiony w inne miejsce przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy, przestaje być obiektem budowlanym, którego budowa nie wymagała pozwolenia na budowę. Taki obiekt budowlany należy uznać za postawiony bez wymaganego pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji P.K. wniósł skargę. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: art. 48 ust. 1 w zw. z art. 53 u.p.b., art. 48 ust. 1 w zw. z art. 52 oraz art. 53 u.p.b., art. 37a u.p.b., art. 6, 7, 10, 80 w zw. z art. 81 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 136 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 107 § 3 w związku z art. 8 i 11 k.p.a. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji PINB z dnia [...] października 2017 r. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zastosowanie wobec niego art. 48 ust. 1 w zw. z art. 53 u.p.b. było niezasadne. Nakaz rozbiórki dotyczy bowiem obiektu, który został wybudowany zgodnie z przepisami prawa budowlanego, tj. zgodnie ze zgłoszeniem dokonanym w dniu [...] kwietnia 2016 r., co do którego organ nie wniósł sprzeciwu. Dalej skarżący wskazał, że w jego ocenie spełnione zostały przesłanki legalizacji obiektu z art. 48 ust. 2 u.p.b., bowiem obiekt spełniał wymogi techniczne oraz nie narusza przepisów planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja narusza prawo, bowiem nie określa precyzyjnie sposobu wykonania obowiązku rozbiórki obiektu pod względem warunków technicznych. W ocenie skarżącego w sprawie winien ewentualnie znaleźć zastosowanie przepis art. 37a u.p.b. Procedura legalizacyjna została rozpoczęta w styczniu 2017 r., natomiast wskazany przepis wszedł w życie przed wszczęciem postępowania w tej sprawie. Dalej skarżący zarzucił, że decyzja powinna być skierowana do właściciela nieruchomości, a nie do skarżącego, który nie legitymuje się prawem do dysponowania daną nieruchomością. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest legalność decyzji mocą, której na skarżącego nałożono obowiązek rozbiórki wiaty o wymiarach 34,5 m x 15,5 m, położonej na działce ewid. nr [...]. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy obiekt został wykonany przez skarżącego w oparciu o zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowalnych złożone w Starostwie Powiatowym w dniu [...] kwietnia 2016 troku, zgodnie z którym miał on stanowić zaplecze konsumpcyjne o charakterze tymczasowym, przeznaczony do użytkowania przez okres 120 dni przy istniejącym punkcie gastronomicznym. Powyższe istotne do rozstrzygnięcia sprawy ustalenie faktyczne, iż strona zgłosiła zamiar postawienia tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 5 u.p.b., znajduje potwierdzenie w dołączonym do akt sprawy zgłoszeniu zamiaru wykonania powyższych robót budowlanych, jak i sporządzonym protokole z oględzin nieruchomości przeprowadzonych przez organ w dniu [...] lutego 2017 roku w obecności strony. Zasadnie organy nadzoru budowalnego przyjęły że objęty zgłoszeniem obiekt budowlany należy zakwalifikować jako tymczasowy obiekt budowlany, którego legalna definicja zawarta została we wskazanym wyżej przepisie art. 3 pkt 5 u.p.b. Stosownie do treści wskazanego przepisu przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, pokrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Zgodnie z treścią zgłoszenia, obiekt był przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej. Strona jednoznacznie stwierdziła, że ma to być obiekt tymczasowy, przeznaczony do użytkowania przez okres 120 dni. Po upływie wskazanego w zgłoszeniu terminie obiekt, co w niniejszej sprawie było bezsporne, nie został rozebrany. W konsekwencji obiekt ten jako tymczasowy obiekt budowlany postawiony zgodnie z warunkami określonymi w art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b., jednak nie rozebrany i nieprzeniesiony w inne miejsce po upływie wskazanego w zgłoszeniu terminie, wynikającego również z treści powołanego przepisu licząc od dnia rozpoczęcia robót budowlanych, przestał być obiektem budowlanym, którego budowa nie wymagała pozwolenia na budowę. Obiekt ten zasadnie został uznany za postawiony bez wymaganego pozwolenia na budowę, co skutkowało wszczęciem postępowania legalizacyjnego w oparciu o art. 48 u.p.b., w myśl którego organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Wskazać przyjdzie, że sankcja rozbiórki obiektu budowlanego nie jest nakładana bezwzględnie, organ administracyjny ma bowiem obowiązek zbadania czy względy techniczno – budowlane oraz względy ładu przestrzennego nie sprzeciwiają się dalszemu funkcjonowaniu danego obiektu budowlanego. W tym też kierunku organ prowadzi postępowanie legalizacyjne. Celem postępowania legalizacyjnego jest doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Rozbiórka może nastąpić dopiero wówczas, gdy brak jest możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Zgodnie z art. 48 ust. 2 u.p.b. jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W myśl art. 48 ust. 3 w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Zgodnie z ust. 4 art. 48 w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 u.p.b., na skarżącego nałożono obowiązek przedłożenia określonych dokumentów, na podstawie których organ mógłby ocenić, czy przedmiotowy obiekt nie narusza przepisów techniczno – budowlanych oraz przepisów o planowaniu przestrzennym. Wskazać w tym miejscu należy, że obowiązki nałożone ww. postanowieniem mają oparcie w art. 48 ust. 2 u.p.b. W wyznaczonym przez organ terminie (przedłużonym następnie do 31 sierpnia 2017 r.) skarżący nie przedłożył wymaganej dokumentacji. W tej sytuacji na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 u.p.b. zasadnym było orzeczenie wobec skarżącego nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Podkreślić należy, że wymienione przepisy, w wypadku ziszczenia się opisanego w nich stanu faktycznego, zobowiązują organ do wydania orzeczenia o rozbiórce obiektu budowlanego, innymi słowy decyzja wydana na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 u.p.b. ma charakter związany, a organ nie ma możliwości odstąpienia od wydania orzeczenia o rozbiórce obiektu budowlanego. Wymaga również podkreślenia fakt, że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora. W orzecznictwie wskazuje się, że w przypadku art. 48 i 49b u.p.b. chodzi o całkowite zignorowanie przez inwestora władczych uprawnień organów budowlanych do oceny w zakresie zgodności z prawem konkretnego zamierzenia inwestycyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 155/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA). W tych okolicznościach sprawy wskazać należy na niezasadność zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 48 ust. 1 u.p.b. Wbrew twierdzeniom skargi decyzja skierowana została do właściwego podmiotu, tj. inwestora. Stosownie do treści art. 52 u.p.b. inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Przytoczony przepis wymienia kolejno podmioty, na które winien być nałożony nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, przy czym w pierwszej kolejności obowiązek ten winien być skierowany do inwestora, jako do sprawcy deliktu (zob. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 714/16, CBOSA). Z akt sprawy wynika, że skarżący posiada prawo do dysponowania daną nieruchomością na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...] maja 2016 r. i z dnia [...] kwietnia 2016 r. (pismo Dyrektora Centrum Kultury i Wypoczynku z dnia [...] listopada 2016 r. – w aktach administracyjnych sprawy). W piśmie noszącym datę [...] listopada 2016 roku adresowanym do strony, właściciel nieruchomości jednoznacznie stwierdził, że zgodnie z postanowieniami umowy dzierżawy strona obowiązana jest do usunięcia wszystkich pomieszczeń postawionych na terenie stanowiącym przedmiot dzierżawy, w tym postawione za uprzednią zgodą. Z treści tego pisma wynika, że właściciel nieruchomości oczekuje od strony usunięcia postawionych obiektów i nie będzie się temu sprzeciwiał. Wynika z niego tytuł prawny strony do tych obiektów, w tym uprawnienie do ich usunięcia i to po zakończeniu umowy dzierżawy. Zdaniem Sądu nie są również uzasadnione pozostałe zarzuty skargi. W sprawie nie mógł znaleźć zastosowania przepis art. 37a u.p.b., dotyczy on bowiem odmiennego stanu faktycznego. Stosownie do treści art. 37a ust. 1 i ust. 2 u.p.b. inwestor może, przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, złożyć wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12. Przepisy art. 32-36 stosuje się odpowiednio. W przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, inwestor może powstrzymać się od rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Regulacja ta została dodana ustawą z dnia 16 grudnia 2016 roku o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców – art. 5 pkt 9 (Dz.U. z 2016 r., poz. 2255) i weszła w życie z dniem 1 stycznia 2017 roku – art. 35 powołanej ustawy. Należy również nadmienić, że zgodnie z art. 5 pkt 5 lit. 11b tejże ustawy, termin 120 dni, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b. przedłużono do 180 dni. Zatem nowelą z dnia 16 grudnia 2016 roku została dodana nowa regulacja, na którą powołuje się strona skarżąca umożliwiająca inwestorom uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego. Dotychczas brak było (również w okresie, w którym strona złożyła zawiadomienie o zamiarze postawienia tymczasowego obiektu budowlanego) uregulowania , które uprawniałoby inwestora do prawnego przekształcenia obiekty przewidzianego do użytkowania tymczasowego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy u.p.b. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2016 roku na taki, który nie zmieniając charakteru tymczasowego, mógł być użytkowany po upływie terminu 120 dni określonego w tym przepisie. W niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania również art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 roku, albowiem mając na uwadze treść zgłoszenia złożonego przez stronę i treść art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2016 roku, tymczasowy obiekt budowlany stanowiący przedmiot niniejszej sprawy winien zostać rozebrany w terminie do 13 września 2016 roku. Natomiast postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę wszczęte w oparciu o wniosek z dnia [...] września 2016 roku zostało zakończone decyzją o jego umorzeniu wydanym przez organ architektoniczno- budowlany w dniu [...] listopada 2016 roku. Nie może przemawiać za innym rozstrzygnięciem niniejszej sprawy przyjęcie za stroną, że obiekt objęty zaskarżoną decyzją stanowi wiatę. Z uwagi na jej powierzchnię wynoszącą ponad 260 m2 do jej postawienia wymagane było zgodnie z art. 28 u.p.b. pozwolenie na budowę. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 pkt 2c u.p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiaty do powierzchni 50 m2. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów procesowych przeprowadzonego postępowania, Sąd nie stwierdził uchybień, które uzasadniały uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Zdaniem Sądu, stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy. Materiał dowodowy zgromadzony został zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Został oceniony zgodnie z wynikającą z art. 80 k.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów, a zaskarżona decyzja spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy, które organ uznał za udowodnione, wskazując jednocześnie w oparciu o które dowody te ustalenia zostały dokonane. W sporządzonym natomiast uzasadnieniu prawnym wskazano i wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięcia. Strona podnosząc zarzut, iż organy nadzoru budowlanego zaniechały przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w niezbędnym zakresie , co skutkować miało dokonaniem błędnej oceny prawnej w sprawie, nie wskazało, które z wyżej przedstawionych ustaleń faktycznych kwestionuje, oraz jakie inne okoliczności faktyczne pominięte przez organy w niniejszej sprawie występowały, a które miałyby mieć istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.