II SA/Go 135/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Z.P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z [...] listopada 2015r. nr [...], którym z dniem [...] listopada 2015 r. zwolniono skarżącego ze służby w Policji. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu. Skarżący w ramach uzasadnienia wniosku postawił organowi zarzut niewłaściwego zastosowania art. 108 K.p.a. i nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy w sprawie nie zaistniały przesłanki do jego zastosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonego aktu może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej. Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność natomiast uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie nie można się dopatrzeć ewentualnych zagrożeń uzasadniających dopuszczalność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy przede wszystkim zaakcentować, że rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby w Policji został już wykonany, gdyż określał on wprost datę zwolnienia na dzień [...] listopada 2015 r. Natomiast warunkiem zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest istnienie możliwości wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie ma zatem podstaw do jej zastosowania, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania decyzji już wystąpiły. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania ma funkcję wyłącznie prewencyjną i nie daje możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. Wstrzymanie wykonania decyzji jest w takim przypadku bezprzedmiotowe (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 59/08 i z dnia 10 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 716/09 opubl. https://cbois.nsa.gov.pl). Wobec powyższego nie można stwierdzić zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu z art. 61 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.