II SA/Go 156/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Brzezińska, po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Rady Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchwały Rady Gminy w sprawie zasad najmu lokali użytkowych stanowiących własność gminy p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie. POSTANOWIENIE Dnia 4 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchwały Rady Gminy w sprawie zasad najmu lokali użytkowych stanowiących własność gminy postanawia umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie. Sygn. akt II SA/Go 156/07 UZASADNIENIE Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] z upoważnienia Wojewody - Dyrektor Wydziału Prawnego i Nadzoru Urzędu Wojewódzkiego, na podstawie art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn.zm.) stwierdził nieważność uchwały nr II/7/06 Rady Gminy z dnia [...] grudnia 2006 r. zmieniającej uchwałę w sprawie zasad najmu lokali użytkowych, stanowiących własność Gminy. Uchwałę doręczono organowi nadzoru 11 grudnia 2006 r. W uzasadnienia aktu nadzorczego wskazano, iż powyższa uchwała istotnie narusza przepis art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn.zm.), gdyż w pojęciu "zasad zarządu mieniem" nie mieści się upoważnienie dla rady gminy do ustalenie ścisłych wysokości opłat. W ocenie organu prowadziłoby to do wprowadzenia cen urzędowych sztywnych. Gmina, reprezentowana przez Wójta, zgodnie z uchwałą Rady Gminy nr IV/30/07 z dnia [...] lutego 2007 r. w sprawie zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego i udzielenia pełnomocnictwa procesowego, za pośrednictwem Wojewody wniosła skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Aktowi nadzoru zarzucono naruszenie art. 40 ust. 2 pkt 3 oraz art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżąca Gmina podniosła, że określone w uchwale wielkości stawek czynszu za m2 lokalu użytkowego nie maja charakteru opłat stałych, lecz są stawkami wywoławczymi, a więc minimalnymi w ogłaszanych przetargach na najem lokali. W ocenie Gminy Rada może oddziaływać na kształtowanie stawek czynszu lokali użytkowych stanowiących własność gminy, i nie zakazują tego obowiązujące przepisy. Odpowiadając na skargę, pismem z dnia [...] marca 2007 r., Wojewoda uznał skargę za zasadną i zgodnie z przepisem art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", uwzględnił w całości jej zarzuty uchylając zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze decyzją z dnia [...] marca 2007r. nr [...]. Jednocześnie organ nadzoru wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie. Pismem z dnia [...] marca 2007 r. (data nadania) Gmina, wobec uchylenia przez organ nadzoru zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, cofnęła skargę i wniosła o umorzenie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn.zm.), przywoływanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a." organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Sąd zważył, iż w przedmiotowej sprawie zaistniała powyższa sytuacja, bowiem Wojewoda uwzględnił w całości skargę Gminy uchylając własne rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność uchwały nr II/7/06 Rady Gminy z dnia [...] grudnia 2006 r. zmieniającej uchwałę w sprawie zasad najmu lokali użytkowych, stanowiących własność Gminy. Uwzględnienie skargi w całości nastąpiło przed przekazaniem Sądowi skargi i udzieleniem na nią odpowiedzi, zatem przed wyznaczeniem rozprawy. Istotą postępowania nadzorczego wojewody prowadzonego wobec uchwał i zarządzeń organów jednostek samorządu terytorialnego, jest badanie ich zgodności z prawem i w razie stwierdzenia istotnego naruszenia przepisów powszechnie obowiązujących, wyeliminowanie wadliwych aktów z obrotu prawnego. Środkiem obrony służącym samorządom w postępowaniu nadzorczym jest możliwość zaskarżenia, wydanego z naruszeniem prawa lub przekroczeniem uprawnień, aktu nadzoru do sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie w ramach autokontroli organ nadzoru na skutek skargi uchylił własne rozstrzygnięcie nadzorcze uznając je za wadliwe, co spowodowało, iż utraciło ono byt prawny. W konsekwencji oznacza to, że w ocenie organu nadzoru nie istniała przesłanka do uznania, iż uchwała, której nieważność stwierdzono zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym, narusza w stopniu istotnym prawo. Niezależnie od powyższego decyzja Wojewody wydana w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. podlegać może również kontroli sądu administracyjnego, po jej zaskarżeniu. W tym stanie sprawy, zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., postępowanie sądowe zmierzające do zbadania zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody, jako bezprzedmiotowe należało umorzyć. Niezależnie od powyższych ustaleń należy zważyć, iż skarżąca Gmina cofnęła skargę. Według przepisu art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a., cofnięcie skargi wiąże sąd. Sąd może uznać tę czynność procesową za niedopuszczalną jedynie w sytuacji, jeżeli zmierza ona do obejścia prawa lub spowodowałaby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych nieważnością. Sąd zważył, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą ww. przesłanki do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, zatem wola skarżącego - jako dysponenta skargi jest dla Sądu wiążąca. Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 ww. ustawy, skuteczne cofnięcie skargi przez skarżącego stanowi również samodzielną przesłankę umorzenia postępowania. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 1 i 3 w związku z § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd umorzył postępowanie w sprawie, gdyż stało się ono bezprzedmiotowe.