II SA/Go 17/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Kamila Karwatowicz (spr.) Sędzia WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] r. znak: [...] A. M. (dalej jako strona lub skarżąca) w dniu [...] września 2025 r. złożyła do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] wniosek o zarejestrowanie jako osoba bezrobotna i przyznanie prawa do zasiłku. Decyzją z dnia [...] września 2025 r., znak[...], wydaną na podstawie art. 39 ust. 2, art. 38 ust. 1 pkt 14 lit. a i d, art. 2 pkt 1 oraz art. 218 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025 r. poz. 620, dalej jako u.r.p.) Starosta [...] uznał stronę z dniem [...] września 2025 r. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. Organ I instancji swoją decyzję uzasadnił tym, iż w dniu rejestracji strona spełniała warunki do przyznania statusu bezrobotnego, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 218 ust. 1 i 2 u.r.p. przypadających w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji jest krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. Strona wniosła odwołanie od w/w decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku, wskazując iż przepracowała wymagane ustawą 365 dni, tj. od [...].01.2024 r. do [...].06.2024 r. była zatrudniona na pełen etat, a w okresie od [...].09.2024 r. do [...].08.2025 r. była zatrudniona na 1/2 etatu. W toku postępowania Wojewoda [...] wezwał stronę do dostarczenia zaświadczenia lub innego dokumentu od pracodawcy, które będzie wskazywać na kwotę brutto osiągniętego wynagrodzenia w rozbiciu na poszczególne miesiące z tytułu zatrudnienia za okres od [...].09.2024 r. do [...].08.2025 r. W odpowiedzi strona złożyła zaświadczenie dotyczące zatrudnienia i wynagrodzenia strony. Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2025 r., znak: [...], na podstawie art. 2 pkt 1, art. 218 ust. 1 i ust. 2 u.r.p. Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 218 ust. 1 i ust. 2 u.r.p. prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się w PUP, z wyjątkiem art. 219 i art. 220, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem zwolnienia ze składki kategorii osób, o których mowa w art. 261-265; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. W przypadku strony okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania liczony jest od dnia [...].03.2024r. do dnia [...].09.2025 r. W aktach sprawy znajdują się dwa świadectwa pracy, które potwierdzają, że strona w w/w okresie była zatrudniona w [...]. Z pierwszego świadectwa pracy z dnia [...].09.2025 r. z [...] wynika, że strona była zatrudniona na podstawie umowy o pracę w okresie od [...].09.2024 r. do [...].08.2025 r. w wymiarze 10/20 etatu, a stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy o pracę z upływem czasu, na który była zawarta (art. 30 § 1 pkt. 4 Kodeksu Pracy). Z zaświadczenia z dnia [...].10.2025 r. z [...] wynika, że strona wykonując pracę w wymiarze 10/20 etatu osiągnęła następujące wynagrodzenie: - wrzesień 2024 r. - 3242,96 zł brutto (minimalne wynagrodzenie od lipca 2024 r. wynosiło 4300 zł brutto) - październik - 3242,96 zł brutto - listopad 2024 r. - 979,56 zł brutto - grudzień 2024 r. - 3373,84 zł brutto - styczeń 2025 r. - 3256,04 zł brutto (minimalne wynagrodzenie od stycznia 2025 r. wynosiło 4666 zł brutto) - luty 2025 r. 3245,14 zł brutto - marzec 2025 r. - 3908, 27 zł brutto - kwiecień 2025 r. - 3826,81 zł brutto - maj 2025 r. - 3227,84 zł brutto - czerwiec 2025 r. - 3396,39 zł brutto - lipiec 3410,67 zł brutto - sierpień 2025 r. - 3436,44 zł brutto Z drugiego świadectwa pracy z dnia [...].06.2024 r. z [...] wynika, że strona była zatrudniona na podstawie umowy o pracę w okresie od [...].01.2024 r. do [...].06.2024 r. w wymiarze 20/20 etatu, a stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy o pracę z upływem czasu, na który była (art. 30 § 1 pkt. 4 Kodeksu Pracy). Okres liczony do zasiłku od [...].03.2024 r. do [...].06.2024r. – 113 dni. W okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania strona przepracowała łącznie 478 dni ([...].03.2024 r. do [...].06.2024 r. oraz od [...].09.2024 r. do [...].08.2025r.). Jednak zdaniem Wojewody zaliczeniu do 365 dni uprawniających do nabycia prawa do zasiłku podlega okres zatrudnienia w [...]od [...].03.2024 r. do [...].06.2024r. łącznie 113 dni w którym strona wykonywała pracę w pełnym wymiarze czasu pracy. Organ odwoławczy nie zaliczył zatrudnienia w [...]Szkole w wymiarze 10/20 za okres od [...].09.2024 r. do [...].08.2025 r. z powodu nieosiągnięcia wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca (powyższe wynika z zaświadczenia znajdującego się w aktach sprawy). Zatem w przypadku strony okres podlegający zaliczeniu do zasiłku wynosi zdaniem Wojewody łącznie 113 dni z wymaganych 3ó5 dni. W związku z tym strona nie mogła uzyskać prawa do zasiłku. Wojewoda wyjaśnił, że przepisy u.r.p. są przepisami bezwzględnie obowiązującymi i organ obowiązany jest jedynie do ustalenia w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, czy bezrobotny spełnia określone w przepisach prawa obiektywne przesłanki uzyskania prawa do zasiłku i wydania w tym zakresie stosownego rozstrzygnięcia. Dlatego też organ odwoławczy zobligowany przepisami prawa do jego przestrzegania nie znalazł podstaw do przyznania stronie zasiłku. Od powyższej decyzji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zarzucając jej naruszenie art. 218 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 262 ust. 1 i art. 261 u.r.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że warunkiem przyznania zasiłku dla bezrobotnych jest to, by zatrudniony osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę także wówczas, gdy z mocy ustawy pracodawca jest zwolniony z obowiązku uiszczania składek na Fundusz Pracy, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów wskazuje na wniosek przeciwny, tj. iż warunek osiągnięcia co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę dotyczy tylko tych przypadków, gdy od wynagrodzenia istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. W wyniku błędnej wykładni przepisów organy odmówiły przyznania skarżącej prawa do zasiłku, chociaż z racji wieku (59 lat) nie była ona objęta obowiązkiem uiszczania składek na Fundusz Pracy, a zatem nie musiała wykazywać przesłanki osiągnięcia wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę. Mając na uwadze powyższe strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu skargi strona wskazała na art. 262 ust. 1 u.r.p. i zwolnienie jej z obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy w związku osiągnięciem wymaganego wieku. Jednak jak zauważyła organ w ogóle się nie odniósł do tej kwestii i brak jest jakichkolwiek rozważań w tym zakresie pomimo, iż ukończyłam 59 lat. Skarżąca odwołała się w tym zakresie do orzecznictwa sądów administracyjnych: wyrok z 14.04.2025 r. III SA/Kr 1328/24 i wyrok NSA z 28 sierpnia 2022 r., sygn. akt OSK 378/22, w którym wskazano, że odesłanie w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy do art 104b ust. 2 ustawy powoduje, że warunek przyznania prawa do zasiłku w postaci osiągania wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę ma znaczenie wtedy, gdy od wypłacanego wynagrodzenia istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Jeśli takiego obowiązku nie ma, to zdaniem NSA przeszkodą do przyznania bezrobotnemu prawa do zasiłku, na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy, nie może być wysokość wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Wysokość wynagrodzenia ma znaczenie jedynie w kontekście wysokości składek na Fundusz Pracy, z którego finansowane są zasiłki (zob. art. 108 ust. 1 pkt 26 ustawy). Skarżąca dodała, że chociaż zmianie uległa ustawa, której dot. powyższe orzeczenia, to nie straciły one na aktualności na gruncie nowego aktu prawnego. Jednocześnie dodała, że w sprawie odmawiając przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, Wojewoda [...] poprzestał tylko na przytoczeniu podstawy prawnej bez dokonania prawidłowej wykładni przepisów - art. 218 ust. 1 pkt 1) i 262 ust. 1 u.r.p., co doprowadziło do błędnego utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Przedmiot tak rozumianej kontroli Sądu stanowiła w niniejszej sprawie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2025 r. w zakresie w jakim odmówiono przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Podkreślić zatem należy, iż z uwagi na objęcie skargą, a wcześniej odwołaniem decyzji tylko w zakresie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, zaskarżone decyzje mogły podlegać kontroli tylko w tej części, co potwierdza i akcentuje określenie w niniejszej sprawie przedmiotu skargi – odmowa przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, w tym przede wszystkim art. 218 ust. 1. W myśl tego przepisu prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się w PUP, z wyjątkiem art. 219 i art. 220, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem zwolnienia ze składki kategorii osób, o których mowa w art. 261-265; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni (pkt 1). W przedmiotowej sprawie organy uznały, że skarżąca nie spełnia warunków nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego, ponieważ w ciągu 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, łącznie przez okres 365 dni nie udokumentowała wymaganego okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnego. Organ II instancji uznał, iż w badanym okresie strona tylko w okresie od [...].01.2024 r. – [...].06.2024 r. (tj. 171 dni) była zatrudniona na 1 etat i osiągała minimalne wynagrodzenie za pracę, natomiast w okresie od [...].09.2024 r. – [...].08.2025 r., będąc zatrudnioną w ½ etatu nie osiągała wynagrodzenia minimalnego. Zdaniem Sądu organy w przedmiotowej sprawie pominęły jednak przy interpretacji przepisu art. 218 ust. 1 pkt 1 u.r.p., że określony w tym przepisie warunek osiągania przez bezrobotnego co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę jest powiązany ściśle z istnieniem obowiązku opłacania od tego wynagrodzenia składki na Fundusz Pracy. Pomimo podnoszenia przez skarżącą tego zagadnienia w toku postępowania odwoławczego, skarżony organ (a wcześniej także organ I instancji) nie tylko nie poddawał analizie czy takie składki na Fundusz Pracy były opłacane, ale także w żaden sposób nie odniósł się do tej kwestii i jej interpretacji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tymczasem należy zauważyć, iż zgodnie z art. 261 u.r.p. obowiązkowe składki na Fundusz Pracy opłaca się za osoby wymienione w art. 259 ust. 1, które nie osiągnęły wieku wynoszącego co najmniej 55 lat w przypadku kobiet i co najmniej 60 lat w przypadku mężczyzn. Z kolei w myśl art. 262 ust. 1 u.r.p. pracodawcy nie opłacają obowiązkowych składek na Fundusz Pracy przez okres 12 miesięcy, począwszy od pierwszego miesiąca po zawarciu umowy o pracę, za osoby zatrudnione, które ukończyły 50. rok życia i w okresie 30 dni przed dniem zatrudnienia pozostawały w ewidencji bezrobotnych PUP. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżąca jest urodzona w 1966 r., zatem w chwili wydania zaskarżonych decyzji miała 59 lat. W tym miejscu należy wyjaśnić, iż przepisy ustawy o rynku pracy i służbie zatrudnienia, w kształcie opisanym powyżej, obowiązują od 1 czerwca 2025 r. Ustawa ta zastąpiła poprzednio obowiązującą ustawę z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2025 r., poz. 214, dalej jako u.p.z.i.r.p.). W poprzedniej ustawie obowiązywał przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a, który był odpowiednikiem (odpowiadające brzmienie) obecnego art. 218 ust. 1 pkt 1 u.r.p. Mianowicie zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.r.p. prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Przy czym art. 104b u.p.z.i.r.p. stanowi z kolei odpowiednim obecnie obowiązującego art. 261 i art. 262 u.r.p. Na tle art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z.i.r.p. ukształtował się bogaty dorobek orzecznictwa sądowoadministracyjnego w świetle, którego warunek przyznania prawa do zasiłku w postaci osiągania wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę ma znaczenie wtedy, gdy od wypłacanego wynagrodzenia istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Jeśli takiego obowiązku nie ma, to przeszkodą do przyznania bezrobotnemu prawa do zasiłku, na gruncie w/w przepisu, nie może być wysokość wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Wysokość wynagrodzenia ma znaczenie jedynie w kontekście wysokości składek na Fundusz Pracy, z którego finansowane są zasiłki (zob. art. 108 ust. 1 pkt 26 u.p.z.). Jeśli zatem nie ma obowiązku odprowadzania składek na Fundusz Pracy, to wysokość osiąganego wynagrodzenia, w kontekście prawa do zasiłku, nie ma znaczenia. W przeciwnym razie zwrot "z zastrzeżeniem art. 104a-105" nie miałby żadnego zastosowania, bo cóż oznaczałoby - w kontekście prawa do zasiłku - odesłanie do przepisu określającego, od kogo nie pobiera się składek na Fundusz Pracy. W takiej sytuacji nie można oprzeć się jedynie na bezpośrednim rozumieniu przepisu (art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z.i.r.p.) i uznać, że w każdym przypadku, oprócz odpowiedniego okresu zatrudnienia, konieczne jest także spełnienie warunku odpowiedniej wysokości wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, nawet w sytuacji, gdy nie istniał obowiązek odprowadzania składek (zob. wyrok NSA z 30 sierpnia 2017 r., I OSK 2569/16). Ponadto w wyroku z dnia 27 marca 2025 r., II SA/Sz 70/25 WSA w Szczecinie wskazał, że za taką wykładnią powyższego przepisu przemawia również cel wprowadzenia art. 104b u.p.z.i.r.p. (przyp. Sądu jest to odpowiednik obecnie obowiązującego art. 261 i 261 u.r.p.), którym było m.in. utrzymanie aktywności zawodowej osób w wieku: co najmniej 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, prowadzące do wzrostu wskaźnika zatrudnienia (uzasadnienie do projektu ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r., Nr 6, poz. 33), Druk sejmowy Nr 1196). Jednocześnie WSA zaznaczył, że powyższe stanowisko co do wykładni przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.z.i.r.p. prezentowane jest również w wyroku NSA z dnia 26 października 2021 r., sygn. akt I OSK 651/21, a taką samą zasadę przyjęto w orzecznictwie także na gruncie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z.i.r.p. (zob. wyroki NSA: z dnia 11 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2787/14 i z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2569/16). Jak dodał WSA w Krakowie w wyroku z 14 kwietnia 2025 r., III SA/Kr 1328/24 (powołując się na uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 14 grudnia 2017 r., I OSK 825/17) za takim rozumieniem przepisu przemawia też obowiązek dokonania wykładni prokonstytucyjnej, która to wykładnia jest obowiązkiem zarówno sądów (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP), jak i organów administracji publicznej (art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji RP; cz. IV pkt 2 uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2000 r., K 25/99, OTK-A 2000/5/141; uchwała Sądu Najwyższego z 20 czerwca 2000 r., I KZP 14/00, OSNKW 2000/7-8/59; wyrok NSA z 26 lutego 2009 r., I OSK 533/08). Zgodnie z art. 67 ust. 1 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy ze względu na chorobę lub inwalidztwo oraz po osiągnięciu wieku emerytalnego. Zakres i formy zabezpieczenia społecznego określa ustawa. W ust. 2 art. 67 Konstytucji RP ustawodawca określił, że obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli i nie mający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, którego zakres i formy określa ustawa (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20 listopada 2001 r., K 15/01, OTK 2001/8/252 s. 1280). Sąd zwraca uwagę, iż treść obecnie obowiązującego przepisu art. 218 ust. 1 pkt 1 u.r.p. nie odbiega istotnie od treści art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z.i.r.p. Co potwierdza także treść uzasadnienia do projektu ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia (druk X nr 948 dostępny m.in. w systemie LEX). Czytamy w nim, że ,,w myśl projektowanych przepisów zasiłki dla bezrobotnych zachowują charakter obligatoryjny. Źródłem ich finansowania jest Fundusz Pracy. Nie zmieniono zasad w przyznawaniu zasiłku dla bezrobotnych w odniesieniu do kwoty wynagrodzenia jaką bezrobotny musi uzyskać, by nabyć prawo do zasiłku dla bezrobotnych. W projekcie tak jak obecnie jest to wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. W projekcie ustawy pozostawiono bez zmian warunki konieczne do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, w szczególności okresy aktywności zawodowej uprawniające do uzyskania prawa do zasiłku. Również okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych, tj. podstawowy 180 dni i wydłużony 365 dni, pozostały bez zmian. Utrzymano mechanizm powrotu na zasiłek na okres uzupełniający (aż do wyczerpania okresu ustawowego jego przysługiwania) w przypadku utraty statusu bezrobotnego spowodowanej podjęciem krótkotrwałej pracy lub prowadzenia działalności gospodarczej. Zasiłek dla bezrobotnych, tak jak i obecnie, będzie świadczeniem przysługującym bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym PUP, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy." Przytoczona powyżej treść uzasadnienia do projektu ustawy wskazuje, że ustawodawca nie miał na celu wprowadzenia modyfikacji w obrębie zasad przyznawania zasiłku dla bezrobotnych. Ponadto dwukrotnie w cyt. fragmencie uzasadnienia do projektu ustawy wskazano, że warunek wynagrodzenia za pracę na poziomie minimalnego ma zastosowanie w przypadku gdy istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, nie odwołując się do innych warunków czy zastrzeżeń. Mając na uwadze powyższe zdaniem Sądu art. 218 ust. 1 pkt 1 u.r.p. należy zatem interpretować w ten sposób, że warunek przyznania prawa do zasiłku w postaci osiągania wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia trzeba wiązać z jednoczesnym obowiązkiem opłacania składki na Fundusz Pracy. Tak więc kwestia osiągania minimalnego wynagrodzenia za pracę ma znaczenie wtedy, gdy od wypłacanego wynagrodzenia istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Natomiast określenie w art. 218 ust. 1 pkt 1 u.r.p., ,,z wyjątkiem zwolnienia ze składki kategorii osób, o których mowa w art. 261-265" (podobnie jak wcześniej ,,z zastrzeżeniem art. 104a-105) właśnie wskazuje na wyłączenie tej grupy (objętej ochroną) spod obowiązku spełnienia wymogu uzyskania minimalnego wynagrodzenia za pracę. Przytoczone powyżej rozważania zdaniem Sądu przemawiają za uwzględnieniem opisanej wykładni art. 218 ust. 1 pkt 1 u.r.p. oraz wzięciem pod uwagę także intencji ustawodawcy wyrażonych w uzasadnieniu do projektu u.r.p., a także wykładni celowościowej i historycznej, uwzględniającej poprzednie brzmienie i interpretację sądów administracyjnych odnośnie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z.i.r.p. Czyni to zaś uzasadnionym uwzględnienie przedmiotowej skargi. Organy bowiem, pomimo wieku skarżącej, w żaden sposób nie przeanalizowały tych okoliczności w kontekście art. 218 w zw. 261-265 u.r.p., a więc istnienia obowiązku uiszczania składek na Fundusz Pracy od wynagrodzenia osiąganego przez skarżącą, a tym samym występowania przeszkody do przyznania jej prawa do zasiłku na gruncie art. 218 ust. 1 pkt 1 u.r.p., którą, nie może być wysokość wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Wymaga podkreślenia, że przepisy art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. nakazują organom ustalenie istotnych w sprawie kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., uwzględniającym zasadę przekonywania wynikającą z art. 11 k.p.a. Obowiązkiem każdego organu administracji publicznej jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Na organach administracji spoczywa nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia, ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Wymóg zawarcia w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia należy rozumieć w ten sposób, że uzasadnienie musi pozwalać na skontrolowanie przez sąd, czy orzekający organ nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. Zważyć również trzeba, że z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. wywodzi się, że podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy wymaga w pierwszym rzędzie rozważenia, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym decyduje zaś norma prawa materialnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, K.p.a. Komentarz, Warszawa 2006, s. 69, wyrok NSA z dnia 2 marca 2017 r., I GSK 1855/15, CBOSA). Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy, uzasadniając uchylenie zaskarżonego aktu. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w zakresie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Ponownie rozpoznając sprawę organ obowiązany będzie zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. uwzględnić ocenę prawną i wskazania Sądu wyrażone w niniejszym uzasadnieniu wyroku i ponownie orzec względem skarżącej w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych.