II SA/Go 170/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędzia WSA Marek Szumilas Protokolant referent - stażysta Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2012 r. sprawy ze skargi U.U. i P.U. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak [...], II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących U.U. i P.U. solidarnie kwotę 600,54 (sześćset złotych pięćdziesiąt cztery grosze), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej w skrócie: WINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej w skrócie K.p.a), postanowieniem z [...] stycznia 2012 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej w skrócie: PINB) z [...] listopada 2011 r., znak [...] w sprawie sprostowania z urzędu błędu pisarskiego, zawartego w postanowieniu PINB z [...] listopada 2011 r., znak [...], dotyczącym określenia obiektu budowlanego będącego przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego. Przedstawiając stan faktyczny sprawy WINB wskazał, że ww. postanowieniem z [...] listopada 2011r. znak [...], PINB zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie zgodności z prawem budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działkach nr [...], którego inwestorami byli T.D. i R.D., do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. do czasu zakończenia przez Burmistrza postępowania administracyjnego w celu ustalenia warunków zabudowy dla ww. budynku, wybudowanego w stanie surowym zamkniętym. Następnie ww. postanowieniem z [...] listopada 2011 r., znak [...], PINB działając z urzędu, sprostował błąd pisarski w postanowieniu z [...] listopada 2011 r., znak [...], polegający na użyciu sformułowania "dla wybudowanego w stanie surowym zamkniętym budynku jw.", zamiast "dla wybudowanego w stanie surowym częściowo zamkniętym budynku jw.". Na postanowienie prostujące błąd pisarski zażalenie złożyły strony postępowania: U.U. i P.U.. Uzasadniając zażalenie wskazali, że określenie etapu budowy przedmiotowego obiektu budowlanego jako stan surowy zamknięty nie było błędem pisarskim, lecz zamierzonym działaniem organu, mającym na celu wprowadzenie w błąd, wskazującym na jego stronniczość i świadczącym o braku urzędniczego obiektywizmu. Podkreślili przy tym, że budynek mieszkalny realizowany przez T.D. i R.D. znajduje się w stanie surowym otwartym, bowiem nie posiada on okien ani drzwi w otworach zewnętrznych. Rozstrzygając tak zarysowany spór WINB, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że dokonane sprostowanie nie narusza art. 113 § 1 K.p.a. Zawarte bowiem w postanowieniu z [...] listopada 2011 r., znak [...] określenie etapu budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego jako stan surowy zamknięty mogło mieć charakter błędu pisarskiego, a przede wszystkim nie spowodowało zmiany rozstrzygnięcia zawartego w prostowanym postanowieniu, wydanym w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Zaznaczył przy tym, że na podstawie dokumentów sprawy można wnioskować, że przedmiotowy budynek znajduje się w stanie "surowym" i jego budowa nie została zakończona. Choć brak jest definicji legalnej tego pojęcia, to w praktyce przyjmuje się, że stan surowy budynku to taki etap budowy, na którym zakończone są prace dotyczące elementów konstrukcyjnych, gotowe są fundamenty, ściany, stropy, więźba i pokrycie dachowe. W praktyce wykonawczej rozróżnia się dodatkowo podział na stan surowy zamknięty (posiadający kompletną stolarkę budowlano-okienną i drzwiową) oraz otwarty (bez stolarki). W ocenie WINB dokumenty sprawy wskazują, że etapu budowy przedmiotowego obiektu nie można określić ani mianem stanu surowego zupełnie otwartego ani też zamkniętego. Dlatego też nie można uznać za błędne użycie przez PINB, dla określenia etapu budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego, pojęcia "stan surowy częściowo zamknięty". W skardze na postanowienie WINB z [...] stycznia 2012r. nr [...], U.U. i P.U., zaskarżając rozstrzygniecie WINB, wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia. Strony skarżące poza nakreśleniem dotychczasowego przebiegu postępowania wskazali, że wielokrotnie żądali, aby zarówno PINB jak i WINB usunęli ze swoich pism (sprostowali) pojęcie "stan surowy częściowo zamknięty" i więcej się nim nie posługiwali. Zaznaczyli, że budowa realizowana przez T.D. i R.D. jest stanem surowym otwartym. Odpowiadając na skargę WINB wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż jej przedmiotem jest ocena prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Sąd administracyjny nie jest zatem uprawniony do wydania orzeczenia o zmianie aktu administracyjnego (w rozpoznawanej sprawie - postanowienia), poprzez stwierdzenie, że przedmiotowy obiekt budowlany znajduje się - jak twierdzą skarżący - w stanie surowym otwartym. Zadaniem Sądu była natomiast ocena tego, czy postanowienie PINB prostujące błąd pisarski było zgodne z przepisami prawa a konkretnie z art. 113 § 1 K.p.a Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle wyżej przytoczonych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 113 § 1 K.p.a, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W orzecznictwie oraz doktrynie wskazuje się, że błąd pisarski oznacza widoczne, wbrew zamierzeniu władzy, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. W orzecznictwie oraz doktrynie wskazuje się także, że w trybie art. 113 § 1 K.p.a nie będą podlegały sprostowaniu błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Ponadto w orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjęta jest teza, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Nie jest więc dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu lub mylne zastosowanie przepisu prawnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 kwietnia 2009 r., V SA/Wa 113/09, LEX nr 533291). W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji z urzędu sprostował błąd pisarski zawarty w postanowieniu z [...] listopada 2011r., znak [...], dotyczącym określenia obiektu będącego przedmiotem prowadzonego postępowania, w ten sposób, że w miejsce "dla wybudowanego w stanie surowym zamkniętym budynku" wpisał "dla wybudowanego w stanie surowym częściowo zamkniętym budynku". Zdaniem Sądu powyższe sprostowanie narusza przepis art. 113 § 1 K.p.a. Wskazanie bowiem w postanowieniu o zawieszeniu postępowania stanu zaawansowania robót budowlanych przy przedmiotowym obiekcie budowlanym, poprzez określenie, że obiekt ten wybudowany został w stanie surowym zamkniętym, a nie w stanie surowym częściowo zamkniętym, nie można pojmować jako błędu pisarskiego lub innej oczywistej omyłki. Kwestia ta dotyczy bowiem okoliczności stanu faktycznego. Innymi słowy sprostowanie z urzędu postanowienia o zawieszeniu postępowania legalizacyjnego, zmieniłoby treść tego postanowienia w zakresie ustaleń faktycznych przyjętych w rozstrzygnięciu, co jest niedopuszczalne w trybie art. 113 § 1 K.p.a. Te okoliczności musiały spowodować uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Uznając, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego w zakresie wyżej opisanym, Sąd działając na podstawie art. 135 i art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. Nr 270 – dalej w skrócie P.p.s.a) – orzekł jak w pkt. I sentencji. O wykonalności postanowienia orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a. Skarżący P.U. na rozprawie 23 maja 2012 r. złożył wniosek o zwrot kosztów postępowania, obejmujący wpis sądowy w kwocie 100 zł, oraz przejazdy do Sądu samochodem prywatnym w kwocie 802,37 zł (960 km w obydwie strony – trasa [...]). Ponieważ skarga została uwzględniona, zastosowanie znajduje art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Niezbędnymi kosztami postępowania należnymi skarżącemu, według art. 205 § 1 P.p.s.a. są poniesione koszty sądowe (100 zł) oraz koszty przejazdu do Sądu (500,54 zł). Obliczając wysokość kosztów przejazdu, Sąd wziął pod uwagę treść rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 października 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. z 2007 r. Nr 201, poz. 1462), zgodnie z którym stawka za 1 kilometr przebiegu pojazdu (dla samochodu osobowego o pojemności skokowej do 900 cm3) – wynosi 0,5214 zł.