II SA/Go 19/13

Dnia 4 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.S. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie uznania winnym przewinienia dyscyplinarnego i odstąpienia od wymierzenia kary na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P.S. wniósł skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2012 roku nr [...] w przedmiocie uznania winnym przewinienia dyscyplinarnego i odstąpienia od wymierzenia kary. P.S. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Wniosek umotywował konsekwencjami, jakie orzeczenie o uznaniu jego winy, nawet przy odstąpieniu od jego ukarania, wywoła dla przebiegu dalszej służby skarżącego, a także realnymi konsekwencjami finansowymi, jakie będą wiązały się z prawomocnym uznaniem popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej. Zgodnie bowiem z art. 135o ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji prawomocne orzeczenie o odstąpieniu o ukarania włącza się do akt osobowych policjanta. Będzie to miało negatywny wpływ na dalszy przebieg służby skarżącego, który nie był dotychczas karany dyscyplinarnie, był natomiast wielokrotnie wyróżniany i legitymuje się nienagannym przebiegiem pracy. Orzeczenie o uznaniu winy praktycznie uniemożliwi skarżącemu uzyskanie awansów na wyższe stanowiska służbowe, uniemożliwi bądź utrudni przeniesienie do innych jednostek bądź komórek organizacyjnych Policji. Ponadto zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia, przy czym wypłaca się ją do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda. Dodatkowo zgodnie z ust. 5 i 6 wskazanego artykułu nagrodę tę obniża się obligatoryjnie o 20-50 % w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie stwierdzonym postępowaniu dyscyplinarnym. Wykonanie prawomocnego orzeczenia będzie zatem skutkowało nieodwracalnymi skutkami w sferze zawodowej skarżącego i spowoduje powstanie realnej, znacznej szkody w postaci pomniejszenia świadczeń z tytułu pełnionej służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji okazał się niezasadny. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, zdefiniowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 (niepubl.), wskazują, że chodzi o taką szkodę (majątkową czy niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Na tym tle uznaje się również, że co do zasady powołane przesłanki nie będą miały zastosowania w przypadku należności pieniężnej, która w przypadku uwzględnienia skargi zostanie zwrócona stronie wraz z odsetkami, stanowiąc w ten sposób swoisty rodzaj zadośćuczynienia, nie czyniąc co do zasady nieodwracalnego skutku w sferze materialnej skarżącego (postanowienie NSA z 7 lutego 2011 r., II FZ 18/11, LEX nr 992318; postanowienie NSA z 28 marca 2012 r., II GSK 385/11, LEX nr 1137945; postanowienie NSA z 14 kwietnia 2012 r., II FZ 304/12, LEX nr 1137799; postanowienie NSA z 19 kwietnia 2012 r., II FSK 404/12, LEX nr 1137654). W rozpoznawanej sprawie nie występuje także przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem ewentualne uchylenie przez sąd administracyjny zaskarżonego orzeczenia spowoduje, że od dnia wyroku przestanie ono obowiązywać, a policjant od tego momentu znajdzie się znów w takiej sytuacji służbowej, w jakiej pozostawał w przed dniem zaskarżonego orzeczenia. Na marginesie należy zauważyć, iż wstrzymanie wykonania postanowienia ma charakter tymczasowy i jak wskazuje treść art. 61 § 6 p.p.s.a., upada ono w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W niniejszej sprawie termin rozprawy wyznaczony został na dzień 21 marca 2013 r., o czym strony postępowania zostały zawiadomione. Dodatkowo w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, przy czym rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku (art. 152 p.p.s.a.). W konsekwencji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.