II SA/Go 196/09

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. – Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 24 września 2009 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A.K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi W.L. i J.L. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] r. nr XXI/165/09 w sprawie rozpatrzenia skargi J.L. oraz W.L. na Burmistrza dotycząca przydzielenia lokalu tymczasowego w związku z planowaną eksmisją z dotychczas zajmowanego lokalu p o s t a n a w i a: przyznać ze Skarbu Państwa – kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. adwokatowi A.K. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (VAT) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 27 maja 2009 r. odrzucił skargę W.L. i J.L. na uchwałę rady Miejskiej z dnia [...] marca 2009 r. nr XXI/165/09 w sprawie rozpatrzenia skargi J.L. oraz W.L. na Burmistrza dotycząca przydzielenia lokalu tymczasowego w związku z planowaną eksmisją z dotychczas zajmowanego lokalu. Postanowieniem z dnia 27 maja 2009 r. referendarz sądowy przyznał skarżącym prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowił adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka na pełnomocnika W.L. i J.L. wyznaczyła adwokata A.K., któremu skarżący udzielili pełnomocnictwa procesowego. Pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną od powyżej wskazanego postanowienia, która postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2009 r. sygn. akt I OSK 1064/09 została oddalona. Pismem z dnia 14 września 2009 r. adwokat A.K. wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wniosek okazał się zasadny. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stanowi czynność z zakresu nieopłaconej pomocy prawnej (art. 250 p.p.s.a.). Zaznaczyć w tym miejscu należy, że Sąd rozstrzyga w tym przedmiocie dopiero wtedy, gdy złożony zostanie stosowny wniosek. Ponadto przyjmuje się w orzecznictwie, że wniosek pełnomocnika powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części (por. komentarz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi B. Dauter i inni, Zakamycze 2005 s. 599, Komentarz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi J. P. Tarno, LexisNexis Warszawa 2006 s. 521). Złożony przez adwokata A.K. wniosek zawiera oświadczenie, że koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały przez stronę pokryte. Stosownie do treści przepisu § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie adwokat A.K. został ustanowiony w tym samym dniu w którym Sąd wydał postanowienie odrzucające skargę. Wyznaczenie tegoż adwokata przez właściwy organ i udzielenie mu pełnomocnictwa przez skarżących nastąpiło zatem po wydaniu przedmiotowego postanowienia. Należy zatem uznać, że adwokat A.K. został pełnomocnikiem skarżących już po zakończeniu postępowania przed sądem I instancji (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z 24 stycznia 2007 r., II CZP 124/06, OSNC 2007, nr 6, poz. 91, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2006 r., II FZ 353/06, Lex nr 488594). Adwokat A.K. podjął czynność procesową w postaci sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, która jest już czynnością podejmowaną w postępowaniu kasacyjnym, co oznacza, że nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji w rozumieniu § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b cyt. rozporządzenia. W konsekwencji pełnomocnikowi przysługuje 75% stawki minimalnej, która zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c cyt. rozporządzenia wynosi 240 zł. Stawkę tę zgodnie z § 2 ust. 3 wskazanego rozporządzenia należało podwyższyć o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Z tych względów na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.