II SA/Go 237/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Ireneusz Fornalik po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.W., B.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia odrzucić skargę D.W. oraz B.W.. Pismem z dnia [...] marca 2009r. D.W. oraz B.W. złożyli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Go 242/09. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 kwietnia 2009 roku skarżący zostali wezwani między innymi do wskazania w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania czy w sprawie występują jako osoby prywatne czy jako reprezentanci Sołectwa. Skarżący w piśmie z dnia [...] kwietnia 2009 r. podali, iż w niniejszej sprawie reprezentują Sołectwo. Postanowieniem z dnia 6 maja 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim (sygn. akt II SA/Go 242/09) połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi wniesionej przez N.G. z dnia [...] marca 2009 r., sygn. akt II SA/Go 237/09 oraz Sołectwa z dnia [...] marca 2009 r., sygn. akt II SA/Go 242/09 na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Połączone sprawy prowadzone są pod wspólną sygnaturą akt II SA/Go 237/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny pismem z dnia 18 maja 2009r. zwrócił się do D.W. i B.W. o nadesłanie dokumentu wykazującego umocowanie do występowania w sprawie w imieniu Sołectwa. Powyższe wezwanie Sądu zostało prawidłowo doręczone skarżącym w dniu 21 maja 2009 roku (zwrotne potwierdzenie odbioru k. - 49 i 50). Pismem z dnia [...] maja 2009r. D.W. cofnął skargę informując, iż nie przedłoży dokumentu, o którego nadesłanie został wezwany, co winno skutkować odrzuceniem jego skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się do wezwania Sądu, B.W. załączył zaświadczenie Burmistrza [...] (bez daty), w którym potwierdzono, że skarżący jest Przewodniczącym Rady Sołeckiej oraz dokumenty potwierdzające jego uprawnienia budowlane, urbanistyczne i konserwatorskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę D.W. oraz B.W. należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, iż postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane może być i toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Skarga wniesiona jest skutecznie wtedy, gdy spełnione zostaną wszystkie przesłanki procesowe wskazane w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z tą ustawą bezwzględnymi przesłankami procesowymi warunkującymi skuteczność wniesienia skargi są przede wszystkim warunki formalne jakim powinna odpowiadać skarga. W związku z powyższym, zanim dojdzie do zawiśnięcia sporu przed sądem, jest on obowiązany dokonać oceny skargi pod względem formalnym. Badanie pod względem formalnym skargi obejmuje nie tylko analizę jej zawartości, lecz także jej kontrolę pod względem szczególnych wymogów, jakim skarga powinna odpowiadać w myśl przepisów art. 46 § 1 oraz art. 57 § 1 pkt 1, 2 i 3 p.p.s.a. Sąd obowiązany jest również zbadać, mając na uwadze dyspozycję art. 58 § 1 p.p.s.a., właściwość sądu administracyjnego dla rozstrzygnięcia danej sprawy, termin wniesienia skargi, jak również to czy skargę wniósł podmiot uprawniony oraz czy uzupełniono w terminie braki formalne, które wcześniej wystąpiły. W pierwszej kolejności należy odnieść się do skargi D.W.. Skarga ta zawierała braki formalne, dlatego też skarżący został wezwany do ich uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia otrzymania tego wezwania i mimo upływu zakreślonego terminu ich nie uzupełnił, skargę natomiast wycofał. W tym miejscu należy podkreślić, iż cofnięcie skargi jest czynnością procesową strony, której dopuszczalność i skuteczność określają warunki przewidziane dla czynności procesowych w ogóle i dla tego typu czynności procesowej. W świetle powyższego wniosek skarżącego o cofnięcie skargi nie może być rozpatrzony z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych. Cofnięcie skargi może bowiem dotyczyć wyłącznie skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc takiej, która wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne (vide: T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2005, str. 291). W związku z przytoczonymi powyżej argumentami, w przedmiotowej sprawie brak było przesłanek do rozpatrzenia wniosku o cofnięcie skargi, bowiem zachodziły podstawy do jej odrzucenia wobec nieuzupełnienia braków formalnych. Natomiast w odniesieniu się do skargi B.W., który występuje w niniejszej sprawie jako Przewodniczący Rady Sołeckiej, należy wskazać, iż zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W § 2 cytowanej ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W myśl art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001, Nr 142, póz. 1591 ze zm.) organem uchwałodawczym w sołectwie jest zebranie wiejskie, a wykonawczym - sołtys. Działalność sołtysa wspomaga rada sołecka. Stosownie do powyższego uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i reprezentowania sołectwa jest sołtys, który działa na podstawie uchwały zebrania wiejskiego. W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 1995 r. (sygn. SA/Łd 1280/95, Lex nr 26126) orzekł, iż rada sołecka wspomaga sołtysa, ale nie jest organem samodzielnym, uprawnionym do reprezentowania sołectwa i do wnoszenia skargi do Sądu Administracyjnego. Organem właściwym do reprezentowania sołectwa i do wniesienia skargi, na podstawie uchwały zebrania wiejskiego, byłby sołtys. Z kolei w wyroku z dnia 20 maja 1991 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. SAAA/r 381/91, Wspólnota 1991/29/9) stwierdził, iż rada sołecka nie jest organem jednostki pomocniczej gminy wyposażonym w uprawnienia do samodzielnego działania - w szczególności nie podejmuje uchwał o skorzystaniu ze środków prawnych przysługujących sołectwu jako ewentualnej stronie w postępowaniu administracyjnym, nie dysponuje też kompetencją do organizowania wykonania takiej uchwały i do reprezentowania sołectwa na zewnątrz. Radzie sołeckiej nie służy legitymacja do wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organem właściwym do wniesienia skargi i reprezentowania sołectwa jest sołtys, działający na podstawie stosownej uchwały zebrania wiejskiego jako organu uchwałodawczego sołectwa. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela przedstawione wyżej stanowiska. W świetle obowiązujących przepisów Rada Sołecka nie jest więc uprawniona do samodzielnego działania w imieniu sołectwa, jest to podmiot pełniący funkcje opiniodawcze i doradcze względem organu wykonawczego sołectwa. Rada Sołecka nie posiada również kompetencji do podejmowania uchwał w przedmiocie skorzystania ze środków prawnych przysługujących sołectwu jako ewentualnej stronie w postępowaniu administracyjnym i do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarga wniesiona przez nieuprawniony podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu (vide: J. P. Tarno - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2008, str. 206). Podsumowując, w niniejszej sprawie uprawnionym do wniesienia skargi był D.W. jako sołtys wsi, który nie uzupełnił w terminie braków formalnych skargi, a następnie ją wycofał, nie ma natomiast legitymacji skargowej B.W. - Przewodniczący Rady Sołeckiej. Ze względu na powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł, jak w postanowieniu.