II SA/Go 240/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie: Asesor WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B.K.- Ś. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B.K.-Ś. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie WIkp. decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], którą organ ten nakazał inwestorce doprowadzenie budynku zaplecza sklepu "CP" na działce nr [...] do poprzedniego stanu poprzez zdemontowanie dwóch klimatyzatorów i jednego podwójnego wentylatora zamontowanych na dachu i ścianie budynku niezgodnie z przepisami technicznym. Jednocześnie skarżąca wniosła o "zawieszenie wykonania decyzji do czasu rozpatrzenia skargi" z uwagi na nieodwracalne skutki gospodarcze demontażu urządzeń, co wiązałoby się z koniecznością zaprzestania działalności gospodarczej w przedmiotowym budynku ze względów sanitarnych, przy jednoczesnym braku możliwości montażu tych urządzeń w inny sposób. Ponadto w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2008 r. skarżąca doprecyzowała, że demontaż spornych urządzeń spowoduje szkody i trudne do odwrócenia skutki tj.: - niemożliwość funkcjonowania lad chłodniczych doprowadzi do popsucia się towaru w nich przechowywanego (wędliny, masło, jaja, ryby, nabiał), przy czym dokładna wysokość szkody jest trudna do oszacowania a dzienna wartość towaru przechowywanego w ladach wynosi około 10-12 tyś. zł., - wzrost temperatury w całym pomieszczeniu, a przez to niewłaściwe warunki dla przechowywania innych produktów, niezgodne z wymogami stawianymi przez Inspekcje Sanitarną, w takiej sytuacji wysokość szkody będzie równa wartości niewłaściwie przechowywanych produktów (ok. 3 tyś. złotych), a w przypadku zaprzestania sprzedaży - równa będzie wartości dochodu uzyskiwanego ze sprzedaży prowadzonej w sklepie. Ustosunkowując się do wniosku skarżącej w piśmie z dnia [...] lipca 2008 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, iż wnioskodawczyni nie wykazała istnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co winno skutkować oddaleniem wniosku. Uczestniczka postępowania K.Ś., powołując się na znaczną uciążliwość związaną z funkcjonowaniem urządzenia zamontowanego w pobliżu okna jej mieszkania stwierdziła, że nie może zgodzić się z wnioskiem skarżącej, ponieważ ma on na celu jedynie odwlekanie wykonania obowiązku zdemontowania urządzeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą postępowania sądowoadministracyjnego, ustaloną w przepisie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270, z późn.zm.), dalej przywoływanej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie do przepisu art. 61 § 3 ww. ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, iż rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie rozstrzyga skargi merytorycznie i nie ocenia zgodności zaskarżonego aktu z prawem, ani też stopnia prawdopodobieństwa jego uchylenia w wyniku przyszłego rozpoznania sprawy, a jedynie bada czy zachodzą wskazane przez ustawodawcę przesłanki uwzględnienia wniosku. Ponadto nie budzi wątpliwości fakt, że orzekając w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, z której tak jak w niniejszej sprawie, wypływają zarówno obowiązki jak i związane z nimi prawa stron postępowania administracyjnego o sprzecznych interesach, Sąd zobowiązany jest uwzględniać interes wszystkich stron i uczestników postępowania. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może zachodzić nie tylko po stronie wnoszącego skargę, ale również po stronie innych uczestników postępowania (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2006 r. sygn. akt II OZ 76/06, nr Lex 299367, z dnia 10 lutego 2006 r. sygn. akt II OZ 102/06 opubl. OSP 2006/10/119). W rozpatrywanej sprawie skarżąca żądając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczącej nakazu doprowadzenia przez nią obiektu do stanu poprzedniego poprzez zdemontowanie dwóch klimatyzatorów i wentylatora zamontowanych na dachu i ścianie budynku przywołała jako przesłanki uzasadniające zastosowanie ochrony tymczasowej spowodowanie znacznych trudności oraz szkód w wysokości wartości towaru przechowywanego w lodówkach, który ulegnie zepsuciu oraz szkody wywołane psuciem innych produktów w związku ze wzrostem temperatury w całym pomieszczeniu. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o jakim mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz doktrynie podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi wskazane wyżej niebezpieczeństwo zobowiązany jest skarżący, który domaga się zastosowania środka ochrony tymczasowej, przy czym nie wystarczy tu sam jego wywód. Twierdzenia wnioskodawcy winny zatem zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej. W niniejszej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła w dostateczny sposób, iż w stosunku do niej wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się do wywodów zawartych w odpowiedzi na wezwanie Sądu należy wskazać, iż decyzja organu odwoławczego z lutego 2008 r. podlega wykonaniu. Mając zatem świadomość tego faktu strona miała wystarczający czas aby przygotować się do wykonania nałożonego na nią ostateczną decyzją obowiązku, dążąc do zminimalizowania związanych z tym ewentualnych strat finansowych w prowadzonej działalności gospodarczej (sklep). W tym czasie strona mogła między innymi wyprzedać towar wymagający przechowywania w sposób, który uniemożliwi demontaż urządzeń tak, iżby nie uległ on zepsuciu. Ponadto strona nie wykazała jakimikolwiek dokumentami iżby szkoda, której zaistnienie zakłada w przypadku wykonania decyzji była znaczna, w stosunku do jej rzeczywistej sytuacji materialnej, ta okoliczność zatem nie mogła stać się przedmiotem oceny faktycznej Sądu. Nie bez znaczenia pozostaje także wskazany przez uczestniczkę postępowania argument, iż przed zamontowaniem spornych urządzeń skarżąca prowadziła sklep przez wiele lat, zatem trudno twierdzić, iż ich demontaż (w wykonaniu decyzji) spowoduje szkodę w tak znacznym, aczkolwiek bliżej nieokreślonym rozmiarze, jak wywodzi to skarżąca. W ocenie Sądu w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla skarżącej trudne do odwrócenia skutki, w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. Demontaż przedmiotowych urządzeń pod względem technicznym nie jest procesem nadmiernie skomplikowany i nie uniemożliwia ewentualnego ponownego ich zamontowania. Nadto Sąd zważył, iż wykonanie zaskarżonej decyzji aczkolwiek może wyrządzić szkodę w sytuacji majątkowej skarżącej i prowadzić okresowo do konieczności zmian w prowadzonej działalności handlowej, jednakże nie przedstawiono w sprawie dowodów, które uprawdopodobniłyby zaistnienie skutku w postaci konieczności zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej. Z tych powodów Sąd stwierdził, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zatem na podstawie przepisu art. 61 § 3 a contrario, należało orzec jak w sentencji.