II SA/Go 248/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Ł.B. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...]. Zaskarżonym postanowieniem Kolegium stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Prezydent Miasta, działając jako organ pierwszej instancji odmówił przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego wskazując, iż nie spełnia ona żadnego z warunków określonych w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.), od których uzależnione jest uprawnienie do otrzymania dodatku mieszkaniowego. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżąca odebrała decyzję osobiście w dniu 28 grudnia 2006 r., kwitując odbiór na oryginale rozstrzygnięcia. W dniu [...] stycznia 2007 r. skarżąca wniosła odwołanie za pośrednictwem Prezydenta Miasta, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie wpłynęło w dniu 29 stycznia 2007 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] organ drugiej instancji stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Kolegium umotywowało swoje rozstrzygnięcie tym, iż odwołanie zostało wniesione po upływie 14-dniowego terminu do jego wniesienia i decyzja organu drugiej instancji stała się ostateczna. Termin zaczął bowiem biec od dnia 29 grudnia 2006 r. i upłynął w dniu 11 stycznia 2007 r. Postanowienie organu drugiej instancji zawierało pouczenie o możliwości wniesienia na nie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżąca otrzymała postanowienie w dniu 7 lutego 2007 r. (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru). Od wskazanego powyżej postanowienia organu drugiej instancji z dnia [...] lutego 2007 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skargę skarżąca złożyła jednak nie za pośrednictwem organu drugiej instancji, lecz Prezydenta Miasta. Skarga wpłynęła do Urzędu Miasta w dniu 2 marca 2007 r., skąd została przekazana drogą pocztową w dniu 14 marca 2007 r. (data stempla pocztowego). Do organu drugiej instancji skarga wpłynęła w dniu 15 marca 2007 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Merytoryczne rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej poprzedza kontrola terminowości wniesienia skargi na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z art. 53 § 1 oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej w skrócie p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 54 § 1 p.p.s.a. reguluje sposób wniesienia skargi – wnosi się ją za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W sprawie niniejszej należy stwierdzić, iż skarga wniesiona została z uchybieniem terminu. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 7 lutego 2007 r. (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru). Przewidziany w art. 53 § 1 p.p.s.a. 30-dniowy termin do wniesienia skargi zaczął biec w dniu 8 lutego 2007 r. i upłynął w dniu 9 marca 2007 r. Skarga zostałaby złożona w terminie wówczas, gdyby przed upływem tego terminu, stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a., wpłynęła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w postanowieniu organu drugiej instancji skarżąca złożyła jednak skargę za pośrednictwem Prezydenta Miasta, skąd została ona przekazana do Kolegium w dniu 14 marca 2007 r., a więc po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. W sprawie nie znajdzie zastosowania art. 65 § 1 K.p.a., stanowiący, iż niewłaściwy organ administracji publicznej, do którego wniesiono pismo, niezwłocznie przekazuje je w drodze postanowienia do organu właściwego, co w myśl art. 65 § 2 K.p.a. jest równoznaczne z wniesieniem pisma w terminie. Przepisy te dotyczą bowiem wyłącznie postępowania administracyjnego. To postępowanie uległo już zakończeniu i zastosowanie ma procedura sądowa. Wniesienia skargi za pośrednictwem organu pierwszej instancji nie można uznać za prawidłowe, ponieważ niedopuszczalne jest zastosowanie trybu z art. 65 § 2 K.p.a., w tej sytuacji decyduje data nadania skargi w urzędzie pocztowym na adres organu właściwego, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego, co nastąpiło w dniu 14 marca 2007 r. (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 20 października 2004 r., IV SA/GL 647/04, ONSAiWSA 2005 Nr 6, poz. 116; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 161; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 248; podobny pogląd wyraził Sąd Najwyższy w postanowieniu z 14 listopada 1973 r., II CZ 183/73, OSPiKA 1974 Nr 5, poz. 97). W sprawie brak jest okoliczności pozwalających uznać, że skarżąca, składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Prezydenta Miasta, zachowała 30-dniowy ustawowy termin do wniesienia skargi, skoro doręczone jej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawierało prawidłowe pouczenie nie tylko o terminie, ale i sposobie wniesienia skargi na rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie cytowanego przepisu, należało orzec jak w sentencji.