II SA/Go 262/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2010 r. sprawy ze skargi B.M.-S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego oddala skargę. 1. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił B.M.-S. przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu [...] marca 2005 r. wpłynął wniosek o przyznanie płatności na działanie wspieranie gospodarstw niskotowarowych wraz z planem rozwoju w/w gospodarstwa, w którym wnioskodawca zadeklarował wielkość ekonomiczną gospodarstwa w roku początkowym wynoszącą 2,19 EJW (działki rolne oznaczone literami od A do O). Na wezwanie organu wynikłe z ustalonych przy wykonywaniu kontroli nieprawidłowości wnioskodawca złożył korekty wniosku i planu rozwoju deklarując wielkość ekonomiczną gospodarstwa – 6,38 EJW. Według wyszczególnienia szkółki w roku początkowym zajmowały 0,30 ha, a łąki 55,24 ha. Uzasadniając odmowę organ I instancji wskazał, że wielkość ekonomiczna gospodarstwa wnioskodawcy przekracza wielkość określoną w przepisach, na podstawie których płatność może być przyznana tj. § 3 ust. 1 pkt 3b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych (Dz. U. z 2004r. Nr 286, poz. 2870 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż płatność dla gospodarstwa niskotowarowego jest udzielana producentowi rolnemu, który w dniu złożenia wniosku prowadził działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym będącym gospodarstwem niskotowarowym o wielkości ekonomicznej co najmniej 2 EJW i nie więcej niż 4 EJW. Wielkość ekonomiczna przedmiotowego gospodarstwa w roku początkowym wynosiła 6,38 EJW. 2. W związku ze sporem dotyczącym doręczenia tejże decyzji w dniu [...] października 2006 roku B.M.–S. złożył w BP ARiMR pismo z dnia [...] października 2006 r. z żądaniem wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] odmawiającą pomocy dla gospodarstw niskotowarowych i z wnioskiem o jej uchylenie. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 roku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił wznowienia postępowania. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] listopada 2007 r. W wyniku skargi B.S.- M. decyzje organów obu instancji zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 2 kwietnia 2008 r. w sprawie II SA/ Go 40/08. Postępowanie to zakończyło się ostatecznie decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego (k. 88-93 akt sądowych). 3. W toku postępowania wywołanego wnioskiem o wznowienie postępowania, w dniu [...] kwietnia 2007 r. skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Dyrektor OR ARiMR odmówił stwierdzenia nieważności wskazanego aktu. Decyzją Prezesa ARiMR z dnia [...] czerwca 2008r. rozstrzygnięcie organu I instancji zostało utrzymane w mocy. Wyrokiem z dnia 26 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie V SA/Wa 2257/08 uchylił decyzje organów obu instancji. Z uzasadnienia tego wyroku wynikało między innymi, iż decyzja z dnia [...] kwietnia 2006 r. została wysłana na adres skarżącego, zamieszkującego na terenie Niemiec, listem poleconym Nr [...] w dniu [...] kwietnia 2006 r. Organ I instancji nie uzyskał jednak zwrotnego potwierdzenia doręczenia skarżącemu przesyłki poleconej zawierającej wskazaną decyzję. Wszczęte przez organ postępowanie reklamacyjne dotyczące przesyłki poleconej zakończyło się niepowodzeniem – administracja pocztowa Niemiec ze względu na upływ 6 miesięcznego terminu odmówiła organowi informacji na temat losów reklamowanego listu poleconego. Wskazując na brak dowodu doręczenia decyzji skarżącemu oraz zaprzeczenie przez niego faktowi jej otrzymania sąd stwierdził, iż nie weszła ona do obrotu prawnego i w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie istnieje przedmiot rozstrzygania, co obliguje organ do umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności. Rozpoznając ponownie sprawę, wszczętą wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności, ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR umorzył postępowanie (k. 78-845 akt sądowych). 4. W toku postępowań nadzwyczajnych decyzja z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], stanowiąca załatwienie jego wniosku z dnia [...] marca 2005 r. o przyznanie płatności dla gospodarstwa niskotowarowego została skarżącemu doręczona w dniu 6 lutego 2009 r. Od decyzji tej w dniu [...] lutego 2009 r. wpłynęło odwołanie B.S. – M. (pismo nadano dnia 9 lutego 2009 r.) od decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], doręczonej mu prawidłowo w dniu 6 lutego 2009 r. W odwołaniu skarżący zarzucił w szczególności nierzetelne ustalenie stanu upraw, a w szczególności dla działki rolnej z rośliną uprawną "szkółka". Działka ta, w ocenie skarżącego, została zadeklarowana we wniosku jako działka rolna E o pow. 0.30 ha, położona na działce ewidencyjnej [...]. Działka ta była również deklarowana we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za rok 2005 jako działka rolna F, jednakże ze względu na nie uzupełnienie braków deklaracji wniosek o przyznanie płatności obszarowych za rok 2005 w części dotyczącej działki rolnej F nie był rozpatrywany. 5. Decyzją z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie stwierdzając nieprawidłowości w zakresie postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji. Powołując się na zgromadzony materiał dowodowy oraz wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2005 r. organ odwoławczy potwierdził, że wnioskodawca nie spełnił warunków określonych w § 3 ust. 1 pkt.5 lit. b powołanego wyżej Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r., tj. nie prowadził działalności rolniczej w gospodarstwie rolnym, będącym gospodarstwem niskotowarowym o wielkości ekonomicznej co najmniej 2 EJW (ESU) i nie więcej niż 4 EJW (ESU) w rozumieniu decyzji 85/377/EWG z dnia 7 czerwca 1985 r. ustanawiającej wspólnotową typologię gospodarstw rolnych (Dz. Urz. WE L 220 z 17 sierpnia 1985 ze zm.). Stwierdził przy tym, że wyliczenie wielkości ekonomicznej dla gospodarstwa niskotowarowego sporządzane jest w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego zgodnie z § 4 ust. 1 pkt. 5 wskazanego Rozporządzenia. W jego ocenie wskazana decyzją 85/377/EWG z dnia 7 czerwca 1985 r. "wspólnotowa typologia gospodarstw rolnych" oznacza jednolitą klasyfikację gospodarstw we Wspólnocie, opartą na ich rodzaju gospodarki rolnej oraz jej rozmiarze ekonomicznym, ułożona w sposób umożliwiający utworzenie jednorodnych grup gospodarstw według mniejszego lub większego stopnia zagregowania. Rodzaj gospodarki rolnej oraz rozmiar ekonomiczny gospodarstwa ustala się na podstawie standardowej marży brutto. Do celów niniejszej decyzji "standardowa marża brutto" oznacza różnicę między standardową wartością produkcji a standardową wartością pewnych szczegółowych kosztów różnicę tę ustala się dla cech różnych grup upraw oraz inwentarza żywego w każdym regionie. Standardowe marże brutto obliczane są przy stosowaniu średnich danych podstawowych obliczonych w kilkuletnim okresie referencyjnym. Standardowa marża brutto dla upraw ustalana jest na podstawie areału wyrażonego w hektarach i jest ona uaktualniana w celu uwzględnienia tendencji ekonomicznych. Ekonomiczna wielkość gospodarstwa ustalana jest na podstawie łącznej standardowej marży brutto gospodarstwa. Wyrażana jest ona przy zastosowaniu układu Europejskich Jednostek Wielkości (EJW). Analizując strukturę gospodarstwa skarżącego organ stwierdził, iż brak sprzedaży produktów z posiadanych użytków zielonych nie stanowi przeszkody do wyliczenia standardowej marży brutto, a dla gospodarstwa rolnego gdzie trwałe użytki zielone oraz łąki nie są zajmowane przez wypasany na nich żywy inwentarz. Zgodnie z pkt. 5 lit. a pkt 2 ii załącznika 1 do decyzji 85/377/EWG z dnia 7 czerwca 1985 r. "aby umożliwić przeprowadzenie klasyfikacji gospodarstw, których większą część stanowią trwałe użytki zielone lub łąki, z których nie uzyskuje się produkcji przeznaczonej na rynek i które w czasie prowadzenia badań nie są zajmowane przez żywy inwentarz nominalne SMB na podstawie zryczałtowanej stawki, może być ustalane dla tej cechy w regionach częstego występowania tego rodzaju przypadków, i stosowane do tych gospodarstw". Organ odwoławczy wskazał dalej, że deklarując dane działki rolne we wniosku w sekcji X - "oświadczenie o sposobie użytkowania działek rolnych", wylicza z ich powierzchni w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego Standardową Nadwyżkę Bezpośrednią (SNB) równą 30 379.54 zł oraz Wielkość Ekonomiczną Gospodarstwa o wartości 6,38 EJW. Świadczy to o tym, iż wnioskodawca prowadzi działalność rolniczą na dzień złożenia wniosku na powierzchni zadeklarowanych działek rolnych. Strona w dniu [...] marca 2006 r. złożyła korektę wniosku, w której w sekcji X - "oświadczenie o sposobie użytkowania działek rolnych" podtrzymała swoją deklarację dla działki rolnej E - szkółka - 0,30 ha zawartą w pierwotnym wniosku o przyznanie płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Tym samym potwierdziła wyliczenia dotyczące Wielkości Ekonomicznej Gospodarstwa. Uwzględniając natomiast argument, iż skarżący nie posiadał szkółki o powierzchni 0,30 ha, na działce rolnej E, wyliczona wielkość ekonomiczna gospodarstwa po uwzględnieniu powierzchni pozostałych gruntów deklarowanych przez Wnioskodawcę wynosiłaby 4,19 EJW, a zatem nadal przekracza 4 EJW co oznacza, że przedmiotowe gospodarstwo nie jest gospodarstwem niskotowarowym. Odnosząc się do zarzutów dotyczących kontroli wskazano, że zastosowanie w protokole z kontroli z dnia [...] października 2005 r. kodu nieprawidłowości DR 18 – (w dniu kontroli na działce rolnej nie była prowadzona działalność rolnicza), nie ma wpływu na wyliczanie Wielkości Ekonomicznej Gospodarstwa wnioskodawcy. Wniosek o pomoc finansową, na działanie wspieranie gospodarstw niskotowarowych został złożony wcześniej. Brak prowadzenia działalności rolniczej przez wnioskodawcę, który wykryła kontrola na miejscu nie może być podstawą do zmiany Wielości Ekonomicznej Gospodarstwa ze względów na zaniedbania wnioskodawcy czyli nieprowadzenie działalności rolniczej. Wnioskodawca deklarując dane działki rolne, we wniosku i wyliczając z ich powierzchni w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego Standardową Nadwyżkę Bezpośrednią (SNB) równą 30379,54 zł oraz Wielkość Ekonomiczną Gospodarstwa o wartości 6,38 EJW zaświadcza o tym, iż prowadzi działalność rolniczą na dzień złożenia wniosku na powierzchni zadeklarowanych działek rolnych. Odnosząc się do zarzutu, iż skarżący nie miał możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów organ uznał je za nieuzasadnione, gdyż skarżący nie wniósł żadnych uwag do sprawy (oświadczenie wnioskodawcy z dnia [...] marca 2006 r.). 6. Na powyższą decyzję B.M.-S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania i naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania w tym art. 7, 9, 10, 73 § 1, 75 § 1, 77, 78, 79, 81 oraz 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej k.p.a.). Według wyliczeń skarżącego wielkość Ekonomiczna Gospodarstwa zgłoszonego przez niego do płatności niskotowarowej wynosić powinna 2,33 EJW, a zatem spełnione zostały w jego ocenie warunki uzasadniające przyznanie wnioskowanej pomocy. Skarżący zarzucił organowi I instancji zatajenie w decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r., że do dnia [...] lipca 2005 r. nie była wyjaśniona sprawa działek deklarowanych i sprawa szkółki o pow. 0,30 ha. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i uznając zgłoszone przez niego zarzuty za nieuzasadnione. 7. Postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało zawieszone z uwagi na toczące się w odniesieniu do zaskarżonej decyzji nadzwyczajne postępowania administracyjne tj. o wznowienie postępowania i stwierdzenie nieważności. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a. postępowanie sądowoadministracyjne zostało podjęte w związku z zakończeniem ostatecznymi decyzjami nadzwyczajnych postępowań administracyjnych, opisanych w punktach 2 i 3 niniejszego uzasadnienia. 8. Po jego podjęciu skarżący pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. (k. 108-109 akt sądowych) podtrzymał skargę, dodatkowo zarzucając rażące naruszenie prawa przez wydanie przez organ II instancji decyzji po terminie wynikającym z art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu obszarów wiejskich, określonym do dnia 30 czerwca 2008 r. Na rozprawie pełnomocnik organu podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 9. Kwestią wstępną była dopuszczalność merytorycznego rozpoznania niniejszej skargi. Na skutek sporów co do prawidłowości postępowania w przedmiocie doręczenia decyzji organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2006 r. (nr [...]) doszło w sprawie, z inicjatywy skarżącego do uruchomienia trybów nadzwyczajnych oraz związanych z nimi trybów incydentalnych dotyczących właśnie tej decyzji. Ostatecznie wszystkie z nich to jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności oraz postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zostały w administracyjnym toku postępowania ostatecznie zakończone. Umożliwiło to podjęcie postępowania zawieszonego z przyczyny określonej w art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 p.p.s.a. W toku postępowań nadzwyczajnych doszło jednak do prawidłowego doręczenia skarżącemu decyzji pierwszej instancji w dniu [...] lutego 2009 r. (w postaci uwierzytelnionej kopii) organu, od której skutecznie skarżący złożył odwołanie. Podzielić należy pogląd, wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., z dnia 11 lutego 2010 r., w sprawie II SAB/Go 90/09 oddalającym skargę B.M.-S. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie wydania decyzji na bezczynność organu, że skutek doręczenia decyzji organu I instancji powstał także przez doręczenie skarżącemu tego aktu w formie jego kopii ze stwierdzeniem jej zgodności z oryginałem. W okolicznościach tej sprawy, w której brak jest jednoznacznego dowodu doręczenia oraz oryginału przesłanej na adres zamieszkania skarżącego w RFN decyzji tylko doręczenie jej uwierzytelnionej kopii mogło zakończyć postępowanie w pierwszej instancji i otworzyć skarżącemu drogę do złożenia odwołania, a następnie skargi do sądu administracyjnego. Możliwość doręczania uwierzytelnionych odpisów decyzji dopuszcza także orzecznictwo (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2003 roku w sprawie III RN 135/03 - OSNP 2004, nr 16, poz. 274). 10. Przechodząc do oceny skargi należało uznać ją za bezzasadną. Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w tym trybie badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie można organom administracji publicznej skutecznie zarzucić, iż przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego. 11. Płatności, o które ubiega się skarżący są formą wsparcia finansowego w ramach wspólnej polityki rolnej, będącej jednym z celów Unii Europejskiej, określonych w art. 33 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE). System dopłat bezpośrednich został ustanowiony dla wyrównania dochodowości gospodarstw rolniczych, poprawy warunków życia, pracy i produkcji w rolnictwie. Szczegółowy zakres pomocy określany jest w przepisach stanowiących wykonanie aktów prawa wspólnotowego. Pomoc finansowa polegająca na wsparciu gospodarstw niskotowarowych jest elementem wspólnej polityki rolnej Unii Europejskiej, a jej normatywnym źródłem jest Rozporządzenie Rady (WE) Nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160 z dnia 26 czerwca 1999 r.), określane dalej jako Rozporządzenie Rady WE. Rozporządzenie to stało się częścią polskiego porządku prawnego wraz z wejściem Polski z dniem 1 maja 2004r. do Unii Europejskiej. Zgodnie z treścią przepisów zawartych w art. 4 i 5 ww. rozporządzenia wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych ma służyć przede wszystkim: wzrostowi dochodów z rolnictwa oraz poprawie warunków życia, pracy i produkcji. Pomoc ta udzielana jest tym gospodarstwom rolnym, których rentowność można wykazać, które spełniają minimalne standardy dotyczące środowiska, higieny i warunków bytowania zwierząt oraz gdzie rolnik posiada odpowiednią wiedzę i umiejętności zawodowe. W oparciu o przepis art. 37 wskazanego rozporządzenia Rady WE Państwa Członkowskie mogą ustanowić więcej lub bardziej restrykcyjnych warunków, dla przyznania wsparcia Wspólnoty dla rozwoju wsi, pod warunkiem jednak, że warunki te będą zgodne z celami i wymaganiami zawartymi w ww. rozporządzeniu Rady. W ustawodawstwie krajowym przyznawanie płatności dla gospodarstw niskotowarowych reguluje : ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) oraz powołane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Warunki jakie powinien spełnić producent rolny aby ubiegać się o pomoc finansową dla gospodarstwa niskotowarowego zostały sprecyzowane w § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych. Zgodnie z tym przepisem płatność dla gospodarstwa niskotowarowego jest udzielana producentowi rolnemu, który: 1) jest osobą fizyczną; 2) prowadził, przez okres co najmniej 3 lat przed dniem złożenia wniosku, działalność rolniczą w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym produkcji materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego i reprodukcyjnego, produkcji warzywniczej, roślin ozdobnych i grzybów uprawnych, sadownictwa, hodowli i produkcji materiału zarodowego ssaków, ptaków i owadów użytkowych, produkcji zwierzęcej typu przemysłowego, fermowego oraz chowu i hodowli ryb; 3) w dniu złożenia wniosku prowadził działalność rolniczą, o której mowa w pkt 2, w gospodarstwie rolnym: a) stanowiącym przedmiot odrębnej własności producenta rolnego albo jego małżonka, albo przedmiot ich współwłasności, oraz b) będącym gospodarstwem niskotowarowym o wielkości ekonomicznej co najmniej 2 EJW (ESU) i nie więcej niż 4 EJW (ESU), w rozumieniu decyzji 85/377/EWG z dnia 7 czerwca 1985 r. ustanawiającej wspólnotową typologię gospodarstw rolnych (Dz. Urz. WE L 220 z 17.08.1985, z późn. zm.); 4) zobowiąże się do: a) realizacji przedsięwzięć mających na celu restrukturyzację gospodarstwa niskotowarowego: – dotyczących prowadzenia działalności rolniczej lub pozarolniczej działalności gospodarczej, – zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, b) nieprzenoszenia własności gospodarstwa niskotowarowego przez okres 5 lat od dnia przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia płatność dla gospodarstwa niskotowarowego jest udzielana na wniosek producenta rolnego, składany do kierownika biura powiatowego Agencji. Do wniosku dołącza się (ust. 4): 1) plan rozwoju gospodarstwa niskotowarowego; 2) dokument potwierdzający prowadzenie działalności rolniczej przez okres, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 2; 3) dokument potwierdzający prawo własności gospodarstwa niskotowarowego. 12. Z akt administracyjnych i wynikającego z nich stanu faktycznego stwierdzić należy, iż zasadnie organy obu instancji uznały, że gospodarstwo skarżącego nie spełniło wymogu określonego w § 3 ust. 1 pkt 3b wskazanego Rozporządzenia, to jest przekroczyło wielkość graniczną w nim przewidzianą. Ta konstatacja wynika z faktu, iż powierzchnia przyjęta za podstawę dokonania kwalifikacji prawnej odpowiadała powierzchni zadeklarowanej przez skarżącego we wniosku z uwzględnieniem jego korekty. Powierzchnia 55,24 ha wynika z deklaracji dokonanej w korekcie wniosku (niskotowarowego) z dnia [...] marca 2007 r. W odniesieniu do zarzutów skargi należy wskazać, iż nie zawierają one okoliczności przeczących prawidłowości przyjętej metody obliczenia wielkości gospodarstwa skarżącego. Jak wykazał organ różnica w powierzchni trwałych użytków zielonych (TUZ) pomiędzy wnioskiem a kartą informacyjną za lata 2004/2005 i 2007/2008 dotyczącą płatności obszarowych wynika z odmiennej deklaracji uprawy na działkach rolnych. We wniosku niskotowarowym działki rolne uwzględniane do wyliczeń Europejskiej Jednostki Wielkości (EJW lub ESU) zadeklarowane zostały jako trwałe użytki zielone, a we wniosku obszarowym część działek rolnych została zadeklarowana jako "trawy". Trafnie organ drugiej instancji wskazał, że podawane przez skarżącego rozróżnienie składników trwałych użytków zielonych, jaki i trawy czy łąka na tle typologii przewidzianej dla "Planu rozwoju gospodarstwa niskotowarowego nie ma znaczenia dla określenia standardowej nadwyżki brutto (SNB). Podlegają one zsumowaniu dokonywanym przez system elektroniczny według pozycji wynikających z wniosku. Szczegółowe wyliczenie wielkości zostało przedstawione w formie tabeli w decyzji organu drugiej instancji i nie zawiera ono błędów. Z powyższej tabeli wynika jednoznacznie, iż powierzchnie przyjęte do wyliczeń są jednakowe oraz że powierzchnia uwzględniona do wyliczeń wielkości ekonomicznej - 55.24 ha - przyjęta została prawidłowo. Kwestia szkółki i jej powierzchni nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Mianowicie jej wyłączenie z podstawy obliczenia SNB nie powoduje zaliczenia gospodarstwa skarżącego do kategorii gospodarstw niskotowarowych w rozumieniu powołanych wyżej przepisów (bez szkółki wskaźnik EJW wynosi 4, 19). Omyłka polegającą na przytoczeniu w tabeli na s. 8 decyzji organu II instancji powierzchni 55, 54 ha zamiast 55, 24 ha nie wpływa na poprawność obliczenia tego wskaźnika, gdyż został on obliczony po dokonaniu korekty ogólnej powierzchni o powierzchnię szkółki - 0, 30 ha. Z tych względów zarzuty dotyczące podstaw (powierzchni) przyjętych do obliczania wielkości ekonomicznej przedmiotowego gospodarstwa oraz sposobu ich obliczenia nie są zasadne. 13. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa strony do czynnego udziału w sprawie nie zasługuje on na poparcie. Aktywność skarżącego oraz składane w toku tego oraz wielu innych postępowań administracyjnych dotyczących dopłat wnioski wskazują na realizację jego uprawnień w pełnym zakresie. W tej konkretnie sprawie właśnie pisma, które powołuje skarżący w pismach procesowym z dnia 18 czerwca 2009 r. (k. 22 akt sądowych) oraz 22 lipca 2009 r. (k. 35 – 43 akt sądowych) dowodzą jego czynnego udziału. Natomiast inną niż gwarancje procesowe kwestią jest to, iż twierdzenia w nich zawarte, z przyczyn podanych wyżej, nie zostały uwzględnione. Nadto, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, przed wydaniem decyzji w I instancji skarżący w dniu 27 marca 2006 r. - w trybie art. 10 k.p.a. -osobiście zapoznał się z zebranym materiałem dowodowym i dokumentami sprawy nie zgłaszając żadnych wniosków dowodowych. 14. Jeśli chodzi o ostatni zarzut, powołany w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2010 r. dotyczący rażącego naruszenia treści art. 5 ust. 3 a ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, wskazać należy, iż przekroczenie terminu w nim wymienionego nie jest opatrzone sankcją. Stanowisko skarżącego jest tu o tyle niezrozumiałe, iż organ tego przepisu nie zastosował, lecz odmówił mu przyznania płatności z zupełnie innej przyczyny. Jego zastosowanie, czego domaga się skarżący jest więc sprzeczne z pozostałą treścią skargi, w której skarżący domaga się od organu przyznania dopłaty. Tylko na marginesie można tu wskazać, że przedmiotowy przepis, dodany z dniem 11 kwietnia 2007 roku przez art. 42 ustawy z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, Dz. U. Nr 64, poz. 427), nie mógłby ograniczać prawa skarżącego do otrzymania dopłaty tylko z tej przyczyny, iż postępowanie administracyjne trwało tak długo. Skoro jednak gospodarstwo skarżącego nie spełnia warunku koniecznego do otrzymania dopłaty, w tym przypadku kryterium wielkości ekonomicznej gospodarstwa niskotowarowego, kwestia ta jest bez znaczenia. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uznając wniesioną skargę za niezasadną, na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. ją oddalił.