II SA/Go 263/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M.G. od decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Starosty Powiatu w sprawie skierowania na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji . Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniesionej przez M.G.. W treści skargi skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, nie odnosząc się do złożonego przez skarżącego wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Na wezwanie Sądu skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2013 r. złożył uzasadnienie do zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie. Skarżący podał, iż miejscowość, w której mieszka (wieś [...]) nie ma sklepu spożywczego i po wszystkie zakupy, w tym lekarstwa, sprawy w urzędach musi wyjeżdżać do [...] (20 km). Dodatkowo skarżący powołał się na fakt bycia osobą samotną, brak osób bliskich które mogłyby mu pomóc w podstawowych czynnościach życiowych. Zdaniem skarżącego bez możliwości korzystania z samochodu jest on pozbawiony normalnych warunków do egzystencji. Ponadto dodał, iż ma trudności z chodzeniem, posiadając I grupę inwalidzką. Zdaniem skarżącego prawidłowa ocena zdarzeń wykaże brak jego winy i tym samym niezasadność kierowania na badania lekarskie i stąd wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadniczo zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątek od w/w reguły przewiduje art. 61 § 3 p.p.s.a., w myśl którego po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które wniesiona została skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przedmiotem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jak podkreśla orzecznictwo sądów administracyjnych, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w postanowieniu z 26 lipca 2005 r.(sygn. akt II SA/Gd 396/05, opubl. LEX nr 220325) orzekł, iż "przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie". Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54). W przedmiotowej sprawie decyzja, w stosunku do której skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania, dotyczy skierowania na badania lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdem, a zatem jest aktem podlegającym wykonaniu. Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z w/w przesłanek, Sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. II SA/Bk 352/2006 - Lex Polonica nr 1241556). Osoba wnioskująca o wstrzymanie wykonania decyzji jest obowiązana wykazać, że w konkretnej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r., II SA/Gd 652/08, postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., II OZ 766/08). Obowiązek ten polega na uprawdopodobnieniu zaistnienia takich sytuacji. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wskazał, iż jest osobą samotną i ma bliskich, którzy mogliby mu pomóc w podstawowych czynnościach życiowych, a ponieważ mieszka on na wsi bez sklepu spożywczego, po wszystkie zakupy, a także w innych istotnych sprawach musi wyjeżdżać do [...] oddalonego o 20 km. W ocenie skarżącego bez możliwości korzystania z samochodu jest on pozbawiony normalnych warunków do egzystencji. Zdaniem Sądu wskazane przez skarżącego okoliczności nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż skarżący nie wykazał aby wykonanie przedmiotowej decyzji wiązało się z wyrządzeniem znacznej szkody, bądź powodowało trudne do odwrócenia skutki. Zauważyć należy, iż podniesiona przez skarżącego argumentacja zasadniczo odnosi się do utraty uprawnień do kierowania pojazdami, tymczasem przedmiotowa sprawa dotyczy skierowania na badania lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdem. Podkreślić należy, iż bezpośrednio w wyniku wykonania nałożonego zaskarżoną decyzją obowiązku nie może dojść do pozbawienia skarżącego uprawnień do prowadzenia pojazdów samochodowych, a jedynie oceny czy zachodzą przesłanki do jego odebrania. Samo bowiem skierowanie na badania w żaden sposób nie wpływa na uprawnienia do kierowania pojazdami, dopiero ewentualne stwierdzenie przeciwwskazań zdrowotnych może spowodować pozbawienie skarżącego uprawnień w trybie określonym ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm.). Zdaniem Sądu strona skarżąca nie uprawdopodobniła zatem, iż w rozpoznawanej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Tytułem końcowych uwag należy podkreślić, iż wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter tymczasowy i jak wskazuje treść art. 61 § 6 p.p.s.a. upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W niniejszej sprawie wyznaczony został już termin rozprawy, na której sprawa będąca przedmiotem skargi zostanie rozpoznana – 27 czerwca 2013 r., o czym strony postępowania zostały już zawiadomione. Należy mieć przy tym na uwadze, iż w myśl art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Z uwagi na powyższe zgodnie z treścią art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.