II SA/Go 265/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinasowania przypadającego do zwrotu oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2020 r. E.G. (dalej: skarżąca), prowadząca działalność gospodarczą pod nazwa Z E.G., wystąpiła do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (dalej: FGŚP) na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 na okres 3 miesięcy z datą wypłaty świadczeń od dnia 1 grudnia 2020 r. Wnioskodawca wniósł o przyznanie środków w łącznej wysokości 7 410,98 zł, które obejmowały dofinansowanie wynagrodzenia pracowników w wysokości 6 337,50 zł oraz składki na ubezpieczenie społeczne w kwocie 1 072,98 zł. W pkt. 7 ppkt. 3 wniosku wnioskodawczyni złożyła oświadczenie, iż nie zalega z uregulowaniem zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, FGŚP, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy do końca III kwartału 2019 r. Wypłata środków nastąpiła w trzech równych transzach po 2 470,16 zł: pierwszą wypłacono w dniu [...] grudnia 2020 r., drugą w dniu [...] stycznia 2021 r. i trzecią w dniu [...] lutego 2021 r. Zgodnie z art. 15gg ust. 19 oraz ust. 20 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (obecnie: Dz.U. z 2025 r., poz. 764, dalej: ustawa COVID-19), beneficjent był zobowiązany do złożenia rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z FGŚP oraz dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystania dofinansowania zgodnie z przeznaczeniem w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń. W dniu 23 marca 2021 r. skarżąca przedłożyła formularz rozliczeniowy przyznanych środków na podstawie art. 15gg wraz z załącznikami. Wojewódzki Urząd Pracy w [...] pismem z dnia [...] stycznia 2024 r. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] o wskazanie, czy na dzień składania wniosku, to jest na dzień 1 grudnia 2020 r. skarżąca posiadała zaległości w regulowaniu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, FGŚP, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy do końca III kwartału 2019 r. W odpowiedzi udzielonej pismem z dnia [...] stycznia 2024 r. ZUS poinformował, że ww. płatnik posiadał zaległości w zapłacie składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i FGŚP na koniec III kwartału 2019 r. i nie posiadał umowy o spłatę zadłużenia na raty oraz umowy o odroczenie terminu płatności. ZUS poinformował również, że skarżąca złożyła odwołanie do Sądu Okręgowego w [...] od decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. z tytułu nieopłaconych składek (należności sporne) oraz [...] stycznia 2022 r. złożyła odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...] określającej wysokość zaległości składkowych za okres [...] – [...]. W dniu [...] marca 2024 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] (dalej: organ I instancji) wszczął z urzędu postępowanie administracyjne wobec skarżącej w sprawie zwrotu dofinansowania przyznanego na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] r. organ I instancji określił skarżącej przypadającą do zwrotu kwotę 7 410,48 zł stanowiącą dofinansowanie przyznane na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od daty wypłacenia poszczególnych transz. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał m.in., że jednym z warunków przyznania pomocy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych przewidzianej w art. 15gg ustawy COVID-19 jest spełnienie kryteriów przewidzianych w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy, z zastrzeżeniem, że nie zalegają w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r. Z danych przekazanych przez Oddział ZUS w [...] wynika, że skarżąca posiadała na koniec III kwartału 2019 r. zaległości w zapłacie składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne. Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i FGŚP, a zatem nie spełniała warunków uzyskania pomocy przewidzianych w art. 15gg ust. 3 w zw. z art. 15g ust. 3 i w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy. W związku z powyższym, zgodnie z treścią art. 15gg ust. 23 ustawy COVID-19, beneficjentka jest obowiązana do zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania poszczególnych transz. Ponadto organ ustalił, że skarżąca przed otrzymaniem pomocy z FGŚP otrzymała również pomoc na podstawie art. 31zo i 31zy ustawy COVID-19 z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w postaci zwolnienia ze składek ZUS na tych samych pracowników, na których następnie uzyskała pomoc z FGŚP. Wsparcie z ZUS dotyczyło tych samych miesięcy, co wsparcie WUP, i również polegało na dofinansowaniu składek ZUS. W odwołaniu od decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) polegające na rażącym naruszeniu art. 15gg ust. 23 ustawy COVID-19. Na dzień złożenia wniosku o przyznanie świadczeń z FGŚP skarżąca nie posiadała bowiem zaległości w uregulowaniu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy, albowiem postępowania sądowe wszczęte wskutek odwołania od decyzji ZUS nie zostały jeszcze rozstrzygnięte i nie mogą przesądzać o okolicznościach, na które powołuje się organ I instancji w swojej decyzji. Odnosząc się do kwestii kumulacji otrzymanej pomocy pełnomocnik wskazał, że przepis art. 15gg ust. 7a ustawy COVID-19, zgodnie z treścią którego przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, wszedł w życie z dniem 1 lipca 2021 r. Jednocześnie w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw wskazano, że do wniosków, o których mowa w art. 15gg ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, złożonych i nierozpatrzonych przed dniem ogłoszenia niniejszej ustawy, stosuje się przepis art. 15gg ust. 7a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Oznacza to, że do wniosku skarżącej zastosowanie mają przepisy ustawy COVID-19 w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2021 r. W toku postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO) zwróciło się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] o informacje, czy postępowania sądowe wszczęte wskutek odwołań wniesionych przez skarżącą od decyzji ZUS zakończyły się prawomocnymi wyrokami. Jak wynika z odpowiedzi ZUS udzielonej pismem z dnia [...] sierpnia 2024 r., sprawa z odwołania od decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. została prawomocnie rozstrzygnięta w dniu [...] maja 2024 r. wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...], sygn. akt [...]. SKO decyzją z dnia [...] listopada 2024 r., nr [...] - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając decyzję SKO wskazało, że zgodnie z treścią art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19, podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9 w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15gust 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy mowa w art. 15g ust. 5. Stosownie do zapisu art. 15gg ust. 3 ustawy COVID-19, podmioty ubiegające się o otrzymanie wsparcia ze środków FGŚP muszą spełniać kryteria, o których mowa w art. 15g ust. 3 ustawy COVID-19, zgodnie z treścią którego podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, muszą spełniać kryteria, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy z zastrzeżeniem, że nie zalegają w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne. Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r. Przepis odsyła do art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 669) zgodnie z którym o wsparcie może ubiegać się podmiot który nie zalega w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz lub Fundusz Pracy, z wyjątkiem przypadku gdy: a) zadłużony przedsiębiorca zawarł umowę z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych lub otrzymał decyzję urzędu skarbowego w sprawie spłaty zadłużenia i terminowo opłaca raty lub korzysta z odroczenia terminu płatności albo b) zaleganie w regulowaniu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne. Fundusz lub Fundusz Pracy powstało w okresie spadku obrotów gospodarczych, o którym mowa w pkt 1, a przedsiębiorca dołączył do wniosku o przyznanie świadczeń plan spłaty zadłużenia uprawdopodabniający poprawę kondycji finansowej przedsiębiorcy i pełną spłatę zaległości w regulowaniu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz lub Fundusz Pracy, wraz z kopią wniosku do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o rozłożenie na raty należności z tytułu tych składek lub o odroczenie płatności tych składek. Jak wynika z informacji ZUS Oddział w [...] uzyskanych w toku postępowania, w dniu złożenia wniosku o przyznanie świadczenia ze środków FGŚP ([...] grudnia 2020 r.) skarżąca posiadała na koniec III kwartału 2019 r. zaległości w zapłacie składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i FGŚP. Co najmniej jedna z decyzji ZUS, w której określono wysokość zaległości składkowych skarżącej, jest już decyzją prawomocną. W tej sytuacji zastosowanie w sprawie ma przepis art. 15gg ust. 23 ustawy COVID-19, zgodnie z treścią którego podmiot, o którym mowa w ust. 1, który złożył oświadczenie dotyczące spełniania warunku spadku obrotów, o którym mowa w art. 15g ust. 9, lub kryteriów, o których mowa w art. 15g ust. 3, niezgodnie ze stanem faktycznym lub nie sporządził na dzień złożenia wniosku wykazu pracowników objętych wnioskiem, lub nie poddał się kontroli, jest obowiązany do zwrotu na rachunek bankowy wojewódzkiego urzędu pracy, z którego otrzymał środki, całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków wykorzystanych niezgodnie z warunkami określonymi w ustawie. W takim przypadku dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie. Na tej podstawie organ I instancji orzekł o zwrocie kwoty świadczenia w całości wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od daty wypłaty poszczególnych transz. Zaskarżona decyzja odpowiada zatem prawu. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi skarżącej złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji, poprzez ich błędne zastosowanie, a mianowicie: 1) naruszenie art. 15gg ust. 23 w zw. z art. 15g ust. 3 ustawy COVID-19 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy, poprzez przyjęcie, że skarżąca zalegała ze składkami społecznymi na ubezpieczenie społeczne zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r., podczas gdy w rzeczywistości skarżąca nie zalegała w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy; 2) naruszenie art. 15gg ust. 23 w zw. z art. 15g ust. 3 ustawy COVID-19 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy, poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do zwrotu uzyskanego przez skarżącą świadczenia określonego w art. 15g ustawy COVID-19, podczas gdy skarżąca spełniła wszelkie ustawowo wymagane kryteria celem jego uzyskania, bowiem złożyła oświadczenie dotyczące spełniania warunku spadku obrotów, o którym mowa w art. 15g ust. 9 ustawy, spełniła kryteria, o których mowa w art. 15g ust. 3 ustawy, zgodnie ze stanem faktycznym, sporządziła na dzień złożenia wniosku wykaz pracowników objętych wnioskiem i poddała się kontroli; II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: 1) art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., które miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji, poprzez: - brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; - nierozważenie w sposób wszechstronny materiału dowodowego przedmiotowej sprawy, a także dokonanie jego oceny sprzecznie z zasadą swobodnej oceny dowodów i przeprowadzenie tej oceny w sposób dowolny, która w efekcie doprowadziła do dokonania błędnych ustaleń, według których skarżąca zalegała w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne. Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy, a w konsekwencji, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do zwrotu uzyskanego przez skarżącą świadczenia określonego w art. 15g ustawy COVID-19, podczas gdy z zebranego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego płyną wnioski wprost przeciwne; - brak wyjaśnienia i uargumentowania w treści decyzji przesłanek i podstaw merytorycznych wydanego rozstrzygnięcia; 2) art. 107 § 3 w zw. z art. 11 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z uwagi na wydanie obu tych decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że wymieniona przesłanka nieważności decyzji nie zachodzi skarżąca wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jako zawierającej analogiczne wady co decyzja II instancji. Nadto skarżąca wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że dokładna analiza płatności dokonanych przez skarżącą na rachunek konta bankowego ZUS prowadzi do wniosku, iż ustalenia faktyczne ZUS Oddział w [...], w zakresie zaległości z uregulowaniem zobowiązań z tytułu składek na koniec m kwartału 2019 r., tj. 30 września 2019 r., przekazane organowi I instancji, i weryfikowane przez organ II instancji - poczynione zostały w sposób nieprawidłowy. Świadczy o tym przede wszystkim historia transakcji dokonanych przez skarżącą w okresie od [...] października 2018 r. do [...] sierpnia 2023 r. Skarżąca za każdym razem dokonując opłaty składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i na Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w ramach zakresów numerów deklaracji 01-39 za okres od [...] października 2018 r. do [...] sierpnia 2023 r. w tytule przelewu dokładnie oznaczała okres, za który wpłaty te były dokonywane, co potwierdza, że skarżąca wskazała bezpośrednio konkretne miesiące i lata. Zamiarem skarżącej było więc przekazanie środków finansowych na terminową opłatę składek. Skarżąca zaznaczyła, że zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z dnia 3 lutego 2014 r., I UK 264/23: "Składki na ubezpieczenia społeczne wpłacone zgodnie z prawidłowo sporządzoną deklaracją za dany miesiąc powinny być zewidencjonowane zgodnie z tą deklaracją, a nie na poczet innych należności" oraz "Płatnik składek powinien mieć poczucie bezpieczeństwa i przekonanie, że wpłacone składki zostaną zaewidencjonowane zgodnie z prawidłowo wypełnionymi deklaracjami. Przeciwne działania organu rentowego mogłyby doprowadzić do chaosu, w którym płatnik składek nie wie, w których miesiącach powstała niedopłata, a Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie potrafi precyzyjnie wskazać wpłaconych przez niego kwot, które zostały zaewidencjonowane na zadłużenie z wcześniejszych miesięcy (Wyrok SN z 3.02.2014 r., I UK 264/13, OSNP 2015, nr 4, poz. 57). Zwrócić należy także uwagę na tezę Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2018 r., III AUa 1341/16: "Przepisy ustawy systemowej nie przewidują fikcji prawnej, pozwalającej organowi rentowemu dokonać przeliczenia konta ubezpieczonego, z pominięciem prawidłowo wypełnionych deklaracji ubezpieczeniowych i dokonanych na ich podstawie terminowych wpłat, w ten sposób, że organ zalicza wpłaty za te okresy na poczet zaległych składek (...)" (Wyrok SA w Warszawie z 21.06.2018 r., HI AUa 1341/16, LEX nr 2564265). Jak słusznie wskazuje Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 29 listopada 2016 r., III AUa 1075/16: "To wpłacający decyduje, na jakie zaległości ma zostać dokonana wpłata. Jeżeli w tytule zapłaty wskaże on dane wskazujące na konkretne miesiące, to wówczas ZUS dokonuje ich przyporządkowania do deklaracji i raportów, kontroli, czy tytuły i kwoty odpowiadają danym z deklaracji i raportów, a następnie zarachowuje wpłaty stosownie do tytułów wskazanych przez płatnika oraz kwot z deklaracji i raportów. Ewentualne uchybienia banku jako instytucji obsługującej wpłaty składek na ubezpieczenia społeczne w zakresie identyfikacji składki, nie przekreślają faktu jednoznacznego uzewnętrznienia woli ubezpieczonego w przedmiocie sposobu zarachowania dokonanych wpłat i nie mogą go obciążać" (Wyrok SA w Gdańsku z 29.11.2016 r., III AUa 1075/16, LEX nr 2185511). Zdaniem skarżącej, w świetle aktualnej w kontekście przedmiotowej sprawy, zaprezentowanej powyżej linii orzeczniczej Sądu Najwyższego oraz Sądów Apelacyjnych uznać należy, że skarżąca do końca III kwartału 2019 r. nie była dłużnikiem ZUS z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz pracy i Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, bowiem w ustawowym terminie dokonała wymaganych przez ZUS opłat. Skarżąca niewątpliwie spełniła wszelkie ustawowe wymagania celem uzyskania świadczenia określonego w art. 15g ustawy COVID-19, bowiem złożyła oświadczenie dotyczące spełniania warunku spadku obrotów, o którym mowa w art. 15g ust. 9 ustawy, spełniła kryteria, o których mowa w art. 15g ust. 3 ustawy, zgodnie ze stanem faktycznym, sporządziła na dzień złożenia wniosku wykaz pracowników objętych wnioskiem i poddała się kontroli. Skarżąca przyznane środki wykorzystała zgodnie z ich przeznaczeniem - zgodnie z zawartą umową i wnioskiem. W tym miejscu warto przypomnieć, że celem powołania ww. przepisu było utrzymanie zatrudnienia i poziomu wynagrodzeń sprzed pandemii COVID-19. Skarżąca w całości wykonała obowiązki z łączącej strony umowy, w tym utrzymała miejsca pracy. W ocenie skarżącej domaganie się obecnie po niemal 5 latach, zwrotu całości świadczenia wraz z wysokimi należnościami ubocznymi, jawi się jako naruszające zasadę proporcjonalności. Skarżąca wykazała w toku postępowania, że regularnie opłacała należne składki, co zostało jeszcze raz wyjaśnione w niniejszej skardze, w związku z czym nie posiadała zaległości wskazywanych przez organ. Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty (7 410,48 zł) stanowiącej dofinansowanie przyznane na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od daty wypłacenia poszczególnych transz. Na wstępie rozważań przywołać należy przepisy znajdujące zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Otóż zgodnie z art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19, podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1 (a więc m.in. przedsiębiorcy) u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5. Podmioty, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać kryteria, o których mowa w art. 15g ust. 3 (ust. 3). Zgodnie z art. 15g ust. 3 ustawy COVID-19, podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, muszą spełniać kryteria, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 5 i 620), z zastrzeżeniem, że nie zalegają w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r. Natomiast gdy podmiot, o którym mowa w ust. 1, który złożył oświadczenie dotyczące spełniania warunku spadku obrotów, o którym mowa w art. 15g ust. 9, lub kryteriów, o których mowa w art. 15g ust. 3, niezgodnie ze stanem faktycznym lub nie sporządził na dzień złożenia wniosku wykazu pracowników objętych wnioskiem, lub nie poddał się kontroli, jest obowiązany do zwrotu na rachunek bankowy wojewódzkiego urzędu pracy, z którego otrzymał środki, całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków wykorzystanych niezgodnie z warunkami określonymi w ustawie. W takim przypadku dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie (art. 15gg ust. 23). Skarżąca - jak wynika z przekazanych Sądowi akt administracyjnych - wnioskiem z dnia [...] grudnia 2020 r. wystąpiła do organu I instancji o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 na okres 3 miesięcy z datą wypłaty świadczeń od dnia 1 grudnia 2020 r. Skarżąca wniosła o przyznanie środków w łącznej wysokości 7 410,98 zł, które obejmowały dofinansowanie wynagrodzenia pracowników w wysokości 6 337,50 zł oraz składki na ubezpieczenie społeczne w kwocie 1 072,98 zł. W pkt. 7 ppkt. 3 wniosku wnioskodawczyni złożyła oświadczenie, że nie zalega z uregulowaniem zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, FGŚP, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy do końca III kwartału 2019 r. Wypłata środków nastąpiła w trzech równych transzach po 2 470,16 zł: pierwszą wypłacono w dniu [...] grudnia 2020 r., drugą w dniu [...] stycznia 2021 r. i trzecią w dniu [...] lutego 2021 r. Organ I instancji ustalił (pismo ZUS z dnia [...] stycznia 2024 r.), że skarżąca na dzień [...] grudnia 2020 r. zalegała w opłatach z tytułu składek na: ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, FGŚP na koniec III kwartału 2019 r. ZUS poinformował także organ I instancji, że skarżąca [...] kwietnia 2020 r. złożyła odwołanie do Sądu Okręgowego w [...] od decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. z tytułu nieopłaconych składek (należności sporne) oraz [...] stycznia 2022 r. złożyła odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...] określającej wysokość zaległości składkowych z okres 08/2019-09/2020. Ponadto SKO - w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego - ustaliło (pismo ZUS z dnia [...] sierpnia 2024 r.), że sprawa z odwołania od decyzji z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] zakończyła się wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2021 r., [...] oddalającym odwołanie skarżącej, a następnie Sąd Apelacyjny w [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia [...] maja 2024 r., [...] oddalił apelację skarżącej (wyrok prawomocny). Powyższe oznacza, że w dniu złożenia wniosku o przyznanie świadczenia ze środków FGŚP skarżąca posiadała na koniec III kwartału 2019 r. zaległości w zapłacie składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i FGŚP. Co najmniej jedna z decyzji ZUS, w której określono wysokość zaległości składkowych skarżącej, jest już decyzją prawomocną. W tej sytuacji - jak słusznie wskazało SKO - zastosowanie w sprawie ma przepis art. 15gg ust. 23 ustawy COVID-19. Prawidłowo zatem organ I instancji (a za nim SKO), określając kwotę dofinasowania przypadającą do zwrotu, orzekł o jej zwrocie. W skardze skarżąca podnosi kwestie związane z wpłacaniem przez skarżącą składek i ich zaewidencjonowaniem przez ZUS, a zatem prawidłowości dokonywania rozliczeń dokonywanych przez skarżącą z ZUS. Kwestie te nie mogły jednak - wobec prawomocnego oddalenia odwołania od decyzji ZUS - zmienić kierunku rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej zwrotu przyznanego dofinasowania. W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożyło SKO, a skarżąca nie wniosła o przeprowadzenie rozprawy.