II SA/Go 269/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.Ł. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, działającego z upoważnienia Burmistrza, z dnia [...] grudnia 2012r., którą organ przyznał W.Ł. zasiłek pielęgnacyjny osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, w kwocie 153 zł miesięcznie na okres od [...] listopada 2012r. do [...] września 2014r. Decyzję organu odwoławczego odebrał mąż W.Ł. F.Ł. w dniu 17 stycznia 2013r. Skargę na decyzję SKO z dnia [...] stycznia 2013r. W.Ł. złożyła osobiście w siedzibie organu w dniu 22 lutego 2013r. Skarga ta, wraz z aktami sprawy, wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w dniu 25 marca 2013r. Wraz ze skargą W.Ł. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, uzasadniając go ciężką grypą, na którą chorowała od dnia [...] stycznia 2013r. oraz przyjęciem do szpitala w dniu [...] stycznia 2013r. Pismem sądowym z dnia [...] kwietnia 2013r. skarżąca została wezwana do wykazania w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania wskazanych we wniosku okoliczności, uniemożliwiających wniesienie skargi w ustawowym terminie, w szczególności poprzez przesłanie dokumentów, z których wynikałby czasokres przebywania skarżącej w szpitalu, pod rygorem rozpatrzenia wniosku jedynie w oparciu o jego treść. Wezwanie powyższe, odebrane w dniu 15 kwietnia 2013r. przez męża skarżącej, pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Wyjątek od tej zasady przewiduje art. 86 § 1 p.p.s.a., w myśl którego jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści przepisu art. 87 § 1, § 2, § 3 i § 4 p.p.s.a., aby w/w wniosek był skuteczny spełnione muszą zostać określone wymogi. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, chyba że wniosek dotyczy przywrócenia terminu do wniesienia skargi wówczas winien być wniesiony za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W przedmiotowej sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2013r. odebrał mąż skarżącej F.Ł. w dniu 17 stycznia 2013r. W świetle art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, zgodnie z którym w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi, doręczenie decyzji w dniu 17 stycznia 2013r. należy uznać za skuteczne. Zatem od dnia następnego rozpoczął bieg przewidziany w art. 53 p.p.s.a., 30-dniowy termin, w którym skarżąca uprawniona była do wniesienia skargi do Sądu, który upłynął w dniu 18 lutego 2013r.. Skarżąca osobiście złożyła skargę w siedzibie organu w dniu 22 lutego 2013r., a więc bez wątpienia już po upływie określonego przez ustawę terminu. Wraz ze skargą złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia. Instytucja przywrócenia uchybionego terminu ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych wynikłych wskutek uchybienia terminowi procesowemu, gdy strona nie ponosi winy w tym uchybieniu. W świetle ugruntowanego orzecznictwa administracyjnego przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej o swoje interesy. Innymi słowy nie jest możliwe przywrócenie terminu, gdy z okoliczności sprawy będzie wynikało, że strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ponadto dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, może stanowić uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione. Uprawdopodobnienie braku winy oznacza wykazanie takich okoliczności, które mimo spełnienia obowiązku zachowania należytej staranności, uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności, gdyż były nie do przewidzenia lub nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 20 października 2009r., sygn. akt I OZ 971/09; postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012r., sygn. akt I OZ 117/12; postanowienie NSA z dnia 30 grudnia 2008r., sygn. akt I OZ 925/08, www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe okoliczności powinny, stosownie do treści art. 87 § 2 p.p.s.a., znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści wniosku. Obowiązkiem strony jest wykazać przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu do dokonania danej czynności. W niniejszej sprawie we wniosku o przywrócenie terminu skarżąca podała, że od dnia [...] stycznia 2013r. chorowała na ciężką grypę, a w dniu [...] stycznia 2013r. została przyjęta do szpitala. Pismem sądowym z dnia [...] kwietnia 2013r. skarżąca została wezwana do wykazania w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania wskazanych we wniosku okoliczności, uniemożliwiających wniesienie skargi w ustawowym terminie, w szczególności poprzez przesłanie dokumentów, z których wynikałby czasokres przebywania skarżącej w szpitalu, pod rygorem rozpatrzenia wniosku jedynie w oparciu o jego treść. Zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Wezwanie zostało odebrane przez męża skarżącej F.Ł. w dniu [...] kwietnia 2013r., a więc kierując się postanowieniami wskazanego wyżej przepisu należy uznać, że zostało w tym dniu skutecznie doręczone skarżącej. Wyznaczony przez Sąd termin do nadesłania stosownych dokumentów upłynął z dniem 22 kwietnia 2013r.; skarżąca nie udzieliła na wezwanie Sądu żadnej odpowiedzi. Wobec tego, Sąd uznał za zasadne rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wyłącznie w oparciu o wskazane w nim okoliczności. W ocenie Sądu wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła w wystarczający sposób braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Nie wykazała stosownym zaświadczeniem lekarskim lub innym dokumentem okresu, w jakim była hospitalizowana, a ponadto nie można uznać, iż nie miała możliwości posłużenia się inną osobą w celu złożenia skargi. We wniosku wskazała, że w dniu [...] stycznia 2013r. została przyjęta do szpitala, nie wykazała jednak jak długo w nim przebywała, zwłaszcza, że termin do złożenia skargi upływał dopiero w dniu 18 lutego 2013r. Choroba strony działającej w sprawie osobiście może stanowić przesłankę do przywrócenia terminu, ale pod warunkiem stwierdzenia jej zaświadczeniem lekarskim, potwierdzającym, że choroba rzeczywiście uniemożliwiła jej dokonanie czynności w terminie oraz pod warunkiem braku możliwości wyręczenia się inną osobą (por. postanowienie NSA z dnia 17 czerwca 2011r., sygn. akt I OZ 426/11, Lex nr 990352). Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że ciężka grypa, którą uzasadniła wniosek o przywrócenie terminu spowodowała konieczność hospitalizacji przez tak długi okres czasu, że uniemożliwiła jej złożenie skargi w przewidzianym przez ustawę terminie. Ponadto z akt sprawy wynika, że skarżąca miała możliwość dokonania czynności przy pomocy swojego męża. Omówione wyżej okoliczności wskazują, że nie można uznać, iż skarżąca uchybiła terminowi do złożenia skargi na decyzję SKO z dnia [...] stycznia 2013r. bez własnej winy. W konsekwencji Sąd postanowił nie uwzględnić jej wniosku i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.