II SA/Go 290/08

Dnia 19 czerwca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Asesor WSA Joanna Brzezińska Protokolant asystent sędziego Paweł Majka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2008 roku sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania karty parkingowej dla osoby niepełnosprawnej oddala skargę. Wnioskiem [...] wystąpił do Prezydenta Miasta Z. o wydanie mu karty parkingowej. Do wniosku załączył orzeczenie z dnia 22 stycznia 1990r. wydane przez Obwodową Komisję Lekarską d.s. Inwalidztwa i Zatrudnienia w Z. o zaliczeniu do II grupy inwalidzkiej. Z orzeczenia tego wynika, że inwalidztwo u Wnioskodawcy istnieje nadal, ma charakter czasowy, a termin badania kontrolnego wyznaczony został na miesiąc styczeń 1992r. Nadto w toku postępowania Wnioskodawca przedłożył orzeczenie z dnia 26 maja 1982r wydane przez Obwodową Komisję Lekarską d.s. Inwalidztwa i Zatrudnienia w Z. o zaliczeniu go do II grupy inwalidzkiej, z którego wynika, że inwalidztwo powstało przed 31 grudnia 1981 r., a termin badania kontrolnego wyznaczono na maj 1984r. Decyzją nr [...] Prezydent Miasta Z., na podstawie art. 8 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (DZ.U. z 2005r. Nr 108 póz. 908 ze zm. - zwana dalej ustawą), art. 10 i 104 k.p.a. oraz art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (DZ.U. z 2001 r. Nr 142 póz. 1592) odmówił W.D. wydania karty parkingowej dla osoby niepełnosprawnej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że złożone przez stronę orzeczenie o niepełnosprawności z dnia 22 stycznia 1990r. stwierdza czasową niepełnosprawność wnioskodawcy, a wyznaczony w nim termin badania kontrolnego oznacza, że obecnie orzeczenie to jest nieaktualne. Dalej, powołując się na treść przepisu art. 8 ust. 5 ustawy, organ stwierdził, że kartę parkingową można wydać wyłącznie osobie niepełnosprawnej na podstawie orzeczenia wydanego przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności zaliczającego daną osobę do znacznego, umiarkowanego albo lekkiego stopnia niepełnosprawności bądź na podstawie orzeczenia organów rentowych. Wskazał jednocześnie, iż sprawy związane z wydawaniem orzeczeń o stopniu niepełnosprawności reguluje ustawa z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (DZ.U. Nr 123 póz. 776 ze zm.). Zdaniem organu wobec nieprzedstawienia przez stronę orzeczenia stwierdzającego obecny stan niepełnosprawności, należało stwierdzić brak uprawnienia do otrzymania karty parkingowej. Organ stwierdził, że w sprawie nie ma znaczenia okoliczność, iż strona od 24 lat jest rencistą, bowiem kartę parkingową otrzymują określone grupy inwalidów, a nie wszyscy emeryci. Od decyzji organu l instancji W.D. wniósł odwołanie, zarzucając że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 k.p.a., albowiem organ nie rozpatrzył sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący. Zdaniem odwołującego się upływ terminu badania kontrolnego wyznaczonego w przedłożonym orzeczeniu o niepełnosprawności nie świadczy o tym, że orzeczenie straciło aktualność. Wywodził, iż fakt że po 1990 roku nie był wzywany na badania kontrolne przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych oznacza, że orzeczenia, które przedłożył organowi zachowały aktualność. Podnosił, że orzeczenia te mają charakter dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 76 k.p.a. i nie mogą być podważane, nadto stwierdzał, że przedłożone orzeczenia są orzeczeniami organów rentowych, które - w myśl art. 8 ust. 5 ustawy - na mocy przepisów szczególnych są równoważne z orzeczeniami o niepełnosprawności, a do tej okoliczności organ nie ustosunkował się. Strona zarzuciła również, że organ nie odniósł się do tego, że 13 lipca 1998r. wydano mu bezterminowo legitymację inwalidy, na podstawie której nabył uprawnienia, o których posiadaniu obecnie zaświadcza karta parkingowa. Wywodził, że składając wniosek do Prezydenta Miasta Z. w istocie chodziło mu o otrzymanie nowego wzoru karty parkingowej, w miejsce posiadanej ważnej legitymacji, nie zaś o samo stwierdzenie uprawnień, które nabył już na podstawie karty inwalidy. Decyzją nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. utrzymało w mocy decyzję organu l instancji. Organ wskazał, że orzeczenie będące podstawą wydania karty parkingowej, musi stwierdzać istnienie niepełnosprawności w chwili wydania decyzji o wydaniu karty parkingowej. Istnienie takiego orzeczenia jest okolicznością faktyczną, od której zależy wydanie decyzji pozytywnej dla strony. Stąd też obowiązkiem strony było przedłożenie takiego orzeczenia, czego strona nie uczyniła. Skoro składający odwołanie nie przedłożył aktualnego orzeczenia o niepełnosprawności, organ l instancji, posiadając jedynie orzeczenie już nieaktualne, zasadnie odmówił wydania karty parkingowej . Za chybiony organ uznał zarzut strony dotyczący posiadania ważnej legitymacji inwalidy, stwierdzając, że w świetle powołanych przepisów prawa, legitymacja taka nie może być podstawą wydania karty parkingowej. Stwierdził, że kwestia ważności karty parkingowej wydanej na podstawie przepisów dotychczasowych nie była przedmiotem niniejszego postępowania i nie może być rozważana przez organ II instancji. Od powyższej decyzji strona wniosła skargę. Skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, iż z przedłożonych orzeczeń wynika, iż jego inwalidztwo było okresowe. Wywodził, że z treści orzeczenia z dnia 26 maja 1982r. wynika, iż jego inwalidztwo istniało przed 31 grudnia 1981r., a orzeczenie z dnia 21 stycznia 1990r. podtrzymuje, iż nadal jest inwalidą. W ciągu ośmiu lat pomiędzy wydanymi decyzjami inwalidztwo trwało nieprzerwanie i nie był wzywany na badania kontrolne. Stąd też, w ocenie skarżącego, należy przyjąć, że jego inwalidztwo jest trwałe. O aktualności orzeczenia o inwalidztwie, zdaniem skarżącego, świadczy i ta okoliczność, że na podstawie tegoż orzeczenia był zwolniony od ponoszenia podatku drogowego. Jako zasadniczą skarżący wskazywał kwestię ważności posiadanej legitymacji inwalidy, wskazywał na konieczność oceny przez organ jej ważności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. wniosło ojej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2007r, sygn. akt II SA/Go 516/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. na rzecz skarżącego W.D. kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1, 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz naruszeniem prawa materialnego tj. przepisu art. 8 ust. 5 ustawy. Sąd l instancji stwierdził, że organ administracyjny w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do zarzutu, że załączone do wniosku o wydanie karty parkingowej orzeczenia były orzeczeniami wydanymi przez organy rentowe równoważnymi, na mocy przepisów szczególnych z orzeczeniami o niepełnosprawności, jak również do zarzutu skarżącego co do istotnego znaczenia kwestii ważności legitymacji inwalidy. W myśl art. 8 ust. 5 ustawy kartę parkingową osobie niepełnosprawnej o obniżonej sprawności ruchowej wydaje się na podstawie wydanego przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, orzeczenia o zaliczeniu do znacznego, umiarkowanego lub lekkiego stopnia niepełnosprawności o przyczynie niepełnosprawności z kodu R lub N lub na podstawie orzeczenia wydanego przez organy rentowe równoważnego na mocy przepisów szczególnych z orzeczeniami o niepełnosprawności. W ocenie Sądu, jest oczywistym, że orzeczenie przedłożone przez skarżącego przy wniosku o wydanie karty parkingowej nie jest orzeczeniem o niepełnosprawności. Organy obydwu instancji uchyliły się natomiast od oceny czy to złożone orzeczenie jest orzeczeniem wydanym przez organy rentowe, równoważnym na mocy przepisów szczególnych z orzeczeniami o niepełnosprawności. Sąd wskazał, iż słusznie przyjął organ l instancji, że przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 8 ust. 5 ustawy, jest art. 62 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (DZ.U. z 1997r. Nr 123 póz. 776 ze zm.). W ocenie Sądu kwestia ważności orzeczenia o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów powinna być oceniana w świetle przepisów emerytalno-rentowych stanowiących podstawę jego wydania (Rozporządzenie Ministra pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 5 sierpnia 1983r. w sprawie składu komisji lekarskich do spraw inwalidztwa i zatrudnienia, trybu postępowania, trybu kierowania na badania przez te komisje oraz szczegółowych zasad ustalania inwalidztwa - DZ. U z 1983r. Nr 47 póz. 214 ze zm.). Obowiązkiem organu było dokonanie oceny, czy złożone orzeczenia były orzeczeniami organów rentowych równoważnymi z orzeczeniami o niepełnosprawności, a wniosek swój w tym zakresie organ winien poprzeć wskazaniem stosownych przepisów prawa. Sąd stwierdził ponadto, że organ II instancji nie rozpoznał zarzutu skarżącego związanego z posiadaniem legitymacji inwalidy z dnia 13 lipca 1998r. wydanej na czas nieokreślony, co miałoby świadczyć o istnieniu przesłanek do wydania mu karty parkingowej. Sąd wskazał, że na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy i Rozporządzenia Ministra Komunikacji i Spraw Wewnętrznych z dnia 9 sierpnia 1983r. w sprawie znakowi sygnałów drogowych (DZ.U. z 1983r. Nr 50 póz. 224 ze zm.) inwalida posiadający uprawnienia do kierowania wózkiem inwalidzkim lub pojazdem samochodowych mógł nie stosować się do niektórych znaków drogowych w zakresie i na warunkach ustalonych w przepisach szczególnych, a warunkiem korzystania z tych uprawnień było posiadanie przy sobie dokumentu z symbolem według ustalonego wzoru, wydanego przez wojewodę właściwego według miejsca zamieszkania inwalidy. W legitymacji tej brak jest określenia terminu jej ważności. Sąd stwierdził, że skoro wskazane dokumenty służyły realizacji tego samego celu, to nie bez znaczenia w postępowaniu o wydanie karty parkingowej jest ustalenie czy poprzednio wydany dokument stracił ważność, nie jest bowiem dopuszczalne by w obrocie prawnym funkcjonowały dwa różne dokumenty dające to samo uprawnienie w tym samym czasie. Z powyższych przyczyn, na podstawie aet. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. nr 153 póz. 1270 ze zm.) zaskarżona decyzja została uchylona. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 18 stycznia 2007r. sygn. akt II SA/Go 516/06 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. wniosło skargę kasacyjną. Organ administracyjny zarzucił, że wyrok Sądu l instancji wydany został z naruszeniem przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. Nr 153 póz. 1270 ze zm. - zwaną dalej p.p.są.) oraz art. 141 § 4 i art. 153 tejże ustawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził, że przedłożone przez W.D. orzeczenia o zaliczeniu go do drugiej grupy inwalidów wydane zostały w 1982r i w 1990r., stwierdzają one że inwalidztwo jest czasowe i wyznaczają termin badań kontrolnych na maj 1984r. i styczeń 1992r. W okolicznościach sprawy należy uznać za bezsporne, że W.D. nie poddał się badaniom kontrolnym w wyznaczonych terminach. A zatem od lutego 1992r. nie można uznawać go za inwalidę, a konsekwentnie przyjąć trzeba, że orzeczenie o zaliczeniu do drugiej grupy inwalidów utraciło moc na długo przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r.o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, co nastąpiło z dniem 1 stycznia 1998r. W rozumieniu wskazanej tu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r.W.D. nie jest osobą niepełnosprawną. Odnośnie kwestii ważności legitymacji inwalidy, w ocenie skarżącego okoliczność ta nie ma dla sprawy znaczenia, ponieważ właściwym do jej wydania był wojewoda, który nie był i nie jest organem rentowym. Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2008r. sygn. akt l OSK 561/07 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. do ponownego rozpoznania oraz odstąpił od zasądzenia od W.D. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd II instancji wskazał, że przepisem szczególnym, o jakim mowa w art. 8 ust. 5 ustawy jest art. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (DZ.U. Nr 123 póz. 776 ze zm.) W myśl powołanych przepisów osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy zostały zaliczone do jednej z grup inwalidów, są osobami niepełnosprawnymi w rozumieniu ustawy, jeżeli przed tą datą orzeczenie o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów nie utraciło mocy. Jednocześnie orzeczenie o zaliczeniu do: 1) l grupy inwalidów jest traktowane na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) II grupy inwalidów traktowane jest na równi z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności; 3) III grupy inwalidów traktowane jest na równi z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności. Sąd II instancji wskazał, że z przytoczonych przepisów wynika, że warunkiem uzyskania przez osobę niepełnosprawną o obniżonej sprawności ruchowej, kierującą pojazdem samochodowym karty parkingowej pozwalającej nie stosować się do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju jest posiadanie przez kierowcę wydanego przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności orzeczenia o zaliczeniu do jednego z wymienionych w art. 8 ust. 5 ustawy stopnia niepełnosprawności lub też w przypadku braku takiego orzeczenia legitymowanie się aktualnym na dzień 1 stycznia 1998r. (data wejścia wżycie ustawy o rehabilitacji zawodowej ...) orzeczeniem o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w ustalonych okolicznościach rozpatrywanej sprawy, przepis art. 62 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, pozwalający uznać posiadane orzeczenia za równoważne z orzeczeniem o niepełnosprawności, nie będzie znajdował zastosowania, a to dlatego, że orzeczenia te w dniu 1 stycznia 1998r. były już orzeczeniami, które utraciły moc. Z tych też przyczyn Sąd II instancji nie podzielił stanowiska Sądu l instancji o naruszeniu przez organ administracji publicznej art. 7, 77§ 1, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Za bez znaczenia dla sprawy uznał Sąd II instancji fakt posiadania przez skarżącego bezterminowej legitymacji inwalidy, bowiem w aktualnym stanie prawnym warunkiem uzyskania karty parkingowej jest wyłącznie posiadanie stosownego orzeczenia. Nadto karta parkingowa wydawana jest przez innych organ, niż miało to miejsce w przypadku legitymacji inwalidy. A zatem, stwierdził Sąd II instancji, ocena ważności legitymacji inwalidy jaką posiada skarżący, z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy, było nieuzasadnione. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Rozpatrując ponownie sprawę Sąd l instancji miał na uwadze treść przepisu art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a., w myśl którego sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że do wniosku o wydanie karty parkingowej skarżący przedłożył orzeczenia o niepełnosprawności wydane w 1982r i 1990r, z których treści wynika, że inwalidztwo skarżącego ma charakter czasowy, a termin badań kontrolnych wyznaczono - kolejno - na maj 1984r. i styczeń 1992r. Skarżący nie poddał się badaniom kontrolnym, a zatem od miesiąca lutego 1992r. skarżącego nie można uznać za inwalidę (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 1996r. sygn. akt II URN 53/95, OSNP 1996 nr 14 póz. 203, LEX nr 24429). W myśl przytoczonego powyżej przepisu art. 8 ust. 5 ustawy, kartę parkingową osobie, o której mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie, wydanego przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, orzeczenia o zaliczeniu do znacznego, umiarkowanego lub lekkiego stopnia niepełnosprawności o przyczynie niepełnosprawności z kodu R lub N lub na podstawie orzeczenia wydanego przez organy rentowe równoważnego na mocy przepisów szczególnych z orzeczeniami o niepełnosprawności. Trafnie organy obydwu instancji przyjęły, że przepisem szczególnym, o jakim mowa w art. 8 ust. 5 ustawy jest art. 62 ust. 1 i 2 wskazanej powyżej ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Stosownie do treści tegoż przepisu osoby, które przed dniem wejścia wżycie ustawy (czyli przed dniem 1 stycznia 1998r.) zostały zaliczone do jednej z grup inwalidów, są osobami niepełnosprawnymi w rozumieniu ustawy, jeżeli przed tą datą orzeczenie o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów nie utraciło mocy. Jak wyżej wykazano orzeczenie o niepełnosprawności z 1990r. przedłożone przez skarżącego do wniosku o wydanie karty parkingowej, utraciło swoją ważność z upływem miesiąca stycznia 1992r, a zatem słuszne było stanowisko organów administracyjnych obydwu instancji, zgodnie z którym uwzględnienie wniosku skarżącego w oparciu o przepis art. 8 ust. 5 ustawy oraz art. 62 ust. i 2 wskazanej powyżej ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji (...), świetle obowiązujących przepisów, nie było możliwe. Za nietrafne należało uznać stanowisko skarżącego w kwestii znaczenia dla sprawy istnienia legitymacji inwalidy nr 1776 wydanej przez Wojewódzki Ośrodek Organizacji i Ekonomiki Ochrony Zdrowia w Z. Jak bowiem wywiedziono wcześniej, w obecnym stanie prawnym, warunkiem uzyskania karty parkingowej jest wyłącznie posiadanie stosownego orzeczenia o niepełnosprawności. W ustalonych okolicznościach niniejszej sprawy należy przyjąć, że orzeczenia o niepełnosprawności przedstawione łącznie z wnioskiem o wydanie karty parkingowej, ze względu na utratę ważności, nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku o wydanie karty. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że wydane w sprawie decyzje administracyjne nie pozostają w kolizji z przepisami art. 76 i 77 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a.,skarga podlegała oddaleniu.