II SA/Go 313/15

Dnia 15 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 15 września 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.T.-D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. R.T.-D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2015 roku nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wezwana do wykazania, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, pismem z dnia [...] września 2015 r. podała, iż jej sytuacja finansowa jest trudna. Aktualnie z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej osiąga średni dochód netto w kwocie 2.176,04 zł. Ma na utrzymaniu pięcioosobową rodzinę, której jest jedynym żywicielem. Z dochodu tego zmuszona jest przeznaczać środki na bieżące funkcjonowanie działalności gospodarczej. Wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą dla skarżącej i jej rodziny zbyt ciężkie skutki, w postaci utraty płynności finansowej, co zagrozi ich normalnej codziennej egzystencji. Wykonanie zaskarżonej decyzji jest niecelowe w sytuacji złożenia na nią skargi do sądu administracyjnego. W przekonaniu skarżącej decyzja ta powinna ulec zmianie, a w takim przypadku będzie się to wiązało ze zwrotem wyegzekwowanej sumy oraz ewentualnymi odsetkami od tej kwoty. Do powyższego pisma skarżąca załączyła zaświadczenie wystawione przez osobę prowadzącą biuro rachunkowe, z którego wynika, iż w miesiącach maj, czerwiec i lipiec 2015 r. skarżąca osiągnęła średni dochód netto w kwocie 2176,04 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okazał się niezasadny. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a. zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186). Do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreślonej szkody uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, wykazanie przemawiających za tym argumentów obciąża stronę (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GZ 41/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wprawdzie jak podała, jest jedyną żywicielką pięcioosobowej rodziny, którą utrzymuje za kwotę średnio 2176 zł miesięcznie, jednak na potwierdzenie tej okoliczności nie przedstawiła żadnego wiarygodnego dokumentu. Złożone do akt sprawy zaświadczenie o dochodach, wystawione przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług rachunkowych (jak wynika z pieczęci, którą osoba ta się posługuje) można potraktować co najwyżej jako dokument prywatny, który może stanowić jedynie dowód tego, że osoba która go podpisała, złożyła oświadczenie w nim zawarte. W świetle znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji wiarygodności tego oświadczenia nie sposób zweryfikować. Skarżąca nie przedstawiła na potwierdzenie podnoszonych okoliczności ani dokumentów potwierdzających wysokość osiąganych przez siebie przychodów oraz wysokość i rodzaj kosztów ich uzyskania, ani choćby odpisów składanych deklaracji podatkowych w podatku dochodowym. Skarżącej wyznaczono siedmiodniowy termin do wykazania przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. z wyraźnym zastrzeżeniem, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostanie rozpoznany w oparciu o okoliczności udokumentowane w aktach sprawy. Skarżąca jednakże nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów uzasadniających udzielenie jej tymczasowej ochrony prawnej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.