II SA/Go 316/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Protokolant referent - stażysta Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi M.Ł., K.G. i K.Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu letniskowego oddala skargę. Uzasadnienie. Pismem z dnia [...] maja 2002r, H.Ł. zgłosił Staroście wykonanie robót budowlanych przy budowie budynku gospodarczego o rozpiętości konstrukcji do 4,8 m, na działce nr [...]. Starosta nie zgłosił sprzeciwu do zgłoszenia wykonania powyższych robót budowlanych. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. małżonka inwestora M.Ł. zawiadomiła Starostę o zakończeniu powyższej budowy. Organ przesłał zawiadomienie o zakończeniu budowy do PINB. Dnia [...] września 2011 r. M.Ł. złożyła do PiNB pisemne oświadczenie o cofnięciu powyższego zawiadomienia o zakończeniu budowy. W dniu [...] października 2011 r, PINB przeprowadził oględziny na działce nr [...]. Ustalono, że na terenie tej nieruchomości znajduje się drewniany obiekt usytuowany na bloczkach betonowych, którego wysokość maksymalna licząc od kalenicy do gruntu wynosi około 5,4 m. Obiekt posiada wymiary 9,65 na 7,6 m. Pod południowym zadaszeniem obiektu umieszczono barakowóz, który stanowi integralną jego część. Na parterze obiektu znajduje się pokój z aneksem kuchennym oraz łazienka. Obiekt został wyposażony w instalację elektryczną, wodociągową i kanalizacyjną, przy czym ścieki odprowadzane są do zbiornika. M.Ł. oświadczyła do protokołu, że obecnie współwłaścicielami nieruchomości oprócz niej jest jej córka K.G. oraz syn K.Ł.. Wskazała, że szambo wybudowano w 2002 r. razem z budynkiem. W toku postępowania PINB ustalił, że zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego Wydział Cywilny z dnia [...] listopada 2008 r. sygn. akt [...] spadek po H.Ł. na podstawie ustawy nabyli: M.Ł., K.G. i K.Ł.. Z informacji uzyskanej od Burmistrza Miasta i Gminy wynika, iż na podstawie Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta i Gminy nr V/34/94 z dnia [...] grudnia 1994 r. (Dz. Urz, Woj. z 1994 r. Nr 16, poz. 98) działka nr [...] położona była w jednostce bilansowej oznaczonej symbolem "R" -"Obszary rolnicze". Na podstawie zaś Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru "B" w obrębie wsi [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej nr XLI/489/02 z dnia [...] czerwca 2002 r. (Dz. Urz. Woj. z 2002 r. Nr 75, poz. 1005), działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem B4 RZ - "Tereny łąk i pastwisk bez możliwości jakiejkolwiek zabudowy. Należy zachować istniejący rów. Dopuszcza się lokalizację zadrzewień i zakrzewień śródpolnych". Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. znak [...] PINB, działając na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazał M.Ł., K.G. i K.Ł. rozbiórkę wskazanego wyżej obiektu letniskowego, wybudowanego niezgodnie ze zgłoszeniem budowy budynku gospodarczego, które wpłynęło do Starosty w dniu 16 maja 2002 r. Zdaniem organu obiekt ten nie jest budynkiem, gdyż nie posiada fundamentów i nie jest trwale związany z gruntem. Wybudowanie obiektu letniskowego o wymiarach 9,65 na 7,6 m zamiast budynku gospodarczego o wymiarach 6,0 m na 5,0 m - jak określono to w zgłoszeniu z dnia [...] maja 2002 r., jest próbą obejścia przepisów budowlanych i stanowi samowolę budowlaną. Budowa tego obiektu zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego wymagała uzyskania pozwolenia na budowę (inwestycja taka nie została bowiem zwolniona w art. 29-31 tej ustawy z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę). Tymczasem przedmiotowy obiekt został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, a jedynie w oparciu o zgłoszenie. W ocenie PINB taka sytuacja stanowi przypadek, o którym mowa w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego i wymaga przeprowadzenia postępowania w trybie przepisów tego artykułu. W świetle art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego legalizacja samowoli budowlanej jest możliwa, gdy inwestycja jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odniesieniu do przedmiotowego obiektu budowlanego rozpoczęcie procedury legalizacji jest niemożliwe, bowiem usytuowanie tego obiektu narusza przepisy zarówno obecnie obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru "B" w obrębie [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej nr XLI/489/02 z dnia [...] czerwca 2002 r., który na tym terenie nie dopuszcza jakiejkolwiek zabudowy, jak i przepisy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr N//34/94 z dnia [...] grudnia 1994 r. obowiązującego w czasie budowy przedmiotowego obiektu letniskowego, który na obszarach rolniczych dopuszczał lokalizację pojedynczych obiektów mieszkalnych i towarzyszących im obiektów gospodarczych i inwentarskich a także obiektów produkcyjnych, produkcyjno-usługowych i obiektów infrastruktury technicznej pod warunkiem, że lokalizacja obiektu nie będzie kolidować z innymi zawartymi w tym planie ustaleniami dotyczącymi danego terenu, obiekty będą zharmonizowane z otoczeniem i przyczynią się do podniesienia estetyki terenu oraz, że lokalizacja nie będzie kolidować z przepisami szczególnymi. Tymczasem przedmiotowy obiekt ma charakter letniskowy, a nie mieszkalny i nie towarzyszy mu żaden inny obiekt gospodarczy czy inwentarski. W takiej sytuacji konieczne było wydanie nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Od powyższej decyzji PINB M.Ł., K.G. i K.Ł., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Przyznali, że wybudowany obiekt rzeczywiście wykracza kubaturą poza ramy wymiarowe określone w zgłoszeniu, niemniej jednak nie można przyjąć, że jego budowa nastąpiła bez wymaganego pozwolenia. Ponadto zdaniem skarżących budowa przedmiotowego obiektu nie narusza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie jego realizacji, zaś sam obiekt podnosi estetykę terenu, na którym został wybudowany, podwyższając równocześnie użyteczność dla społeczeństwa. Jest to obiekt mieszkalny (można w nim zamieszkiwać na czas stały) oraz obiekt infrastruktury technicznej. Jego integralną część stanowi barakowóz. Zdaniem Skarżących nakazanie rozbiórki tego obiektu byłoby sprzeczne z interesem społecznym oraz słusznym interesem strony. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego PINB prawidłowo zakwalifikował w/w inwestycję jako przypadek, o którym mowa w art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane - a więc budowę obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wprawdzie w dniu [...] maja 2002 r. H.Ł. dokonał zgłoszenia budowy obiektu budowlanego na działce nr [...], niemniej jednak w rzeczywistości przeprowadzone przez niego roboty budowlane nie były zgodne z dokonanym zgłoszeniem i w efekcie tych prac zrealizowany został zupełnie inny obiekt budowlany, wymagający pozwolenia na budowę, które jednak jak wynika z akt sprawy nie zostało uzyskane. Z treści zgłoszenia wynika, iż dotyczyło ono budowy budynku gospodarczego drewnianego, na kostkach betonowych, o rozpiętości konstrukcji do 4,8 m, na działce nr [...]. Natomiast aktualnie istniejący na tej działce obiekt budowlany nie odpowiada zarówno parametrom, jak również funkcji i lokalizacji obiektu, który na tej nieruchomości winien powstać w oparciu o dokonane zgłoszenie, W konsekwencji, skoro zrealizowany został faktycznie inny obiekt niż objęty zgłoszeniem, to wykonane roboty organ pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował jako budowę obiektu budowlanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, podlegającą procedurze opisanej w art. 48 ustawy Prawo budowlane. Z powyższych względów w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do przeprowadzenia procedury legalizacyjnej w trybie art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane. Budowa obiektu innego niż określono w zgłoszeniu jest próbą obejścia prawa i jego nadużyciem, które nie może korzystać z ochrony prawnej Jednym z koniecznych warunków do zalegalizowania obiektu budowlanego wzniesionego w warunkach samowoli budowlanej jest zgodność jego lokalizacji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 2 pkt. 1a ustawy Prawo budowlane). Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, iż ową zgodność należy oceniać pod kątem zgodności inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydawania decyzji. Przesłanka ta została bowiem sformułowana w czasie teraźniejszym, co przesądza o tym, że skutki samowoli należy oceniać w świetle przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie wydawania decyzji. Bez znaczenia pozostaje tym samym data, w której dany obiekt budowlany został wzniesiony. Z punktu widzenia postępowania, o jakim mowa w art. 48 Prawa budowlanego, nieistotna jest ewentualna okoliczność, czy dany obiekt został wybudowany w okresie, w którym obowiązujący wówczas miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał jego lokalizację. Wpływ na postępowanie administracyjne toczące się w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego mają bowiem wyłącznie ustalenia, czy dany obiekt jest zgodny z planem obowiązującym w czasie wydawania decyzji, o jakiej mowa w art. 48 ust. 1 ustawy. Z ustaleń PiNB, uzupełnionych przez organ odwoławczy w trybie art. 136 k.p.a. wynika, że dla terenu działki nr [...], na której wybudowany został przedmiotowy obiekt budowlany, aktualnie obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego obszaru "B" w obrębie wsi [...], zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej nr XLI/489/02 z dnia [...] czerwca 2002 r. Plan ten nie zezwala na jakąkolwiek zabudowę na obszarze obejmującym m.in. teren działki nr [...], wobec tego niemożliwym stało się spełnienie przesłanki określonej w art. 48 ust. 2 pkt. 1a ustawy Prawo budowlane. W zaistniałej sytuacji organ pierwszej instancji prawidłowo orzekł na podstawie art. 48 ust. 1 powyższej ustawy o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. W ocenie WINB nakaz rozbiórki przedmiotowego obiektu prawidłowo skierowany został do M.Ł., K.G. i K.Ł.. Z dokumentów sprawy wynika, że osoby te są współwłaścicielami nieruchomości - działki nr [...], na terenie której obiekt ten został wybudowany. Od powyższej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego M.Ł., K.G. i K.Ł., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji PINB. W uzasadnieniu skargi podnieśli, iż w ich ocenie rozstrzygnięcia te zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., bowiem postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone bez należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż rozbiórkę można nakazać tylko w takim zakresie, w jakim wybudowano obiekt z naruszeniem prawa, tzn. bez wymaganego pozwolenia na budowę czy zgłoszenia. Powyższa zasada jest szczególnie istotna w sytuacjach, kiedy tylko część obiektu została wzniesiona w warunkach samowoli budowlanej. Skarżący przystępując do budowy obiektu dokonali jej zgłoszenia zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W stosunku do zgłoszenia organ nadzoru budowlanego nie zgłosił sprzeciwu, obowiązujący wówczas plan miejscowy dla tego terenu dopuszczał możliwość lokowania obiektów gospodarczych i inwentarskich oraz innych obiektów infrastruktury technicznej spełniających określone w planie wymogi. Organy winny zatem ustalić czy faktycznie cała budowla jest posadowiona w ramach samowoli budowlanej, a zatem czy decyzja rozbiórkowa powinna objąć cały obiekt czy też jej ściśle kreśloną część. Jeżeli dochodzi do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę części obiektu budowlanego, to nie może być żadnych wątpliwości co do zakresu tej rozbiórki, a tym samym co do podstaw merytorycznych decyzji. Tymczasem w zaskarżonych decyzjach brak jest jakiegokolwiek stanowiska organów w tej kwestii. Ponadto organy nie ustaliły, czy zachodzi w tej sprawie w ogóle konieczność rozbiórki obiektu na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, czy też istnieje możliwość legalizacji obiektu na podstawie ust. 2 i nast. ww. przepisu. Orzeczenie rozbiórki, na gruncie aktualnie obowiązujących przepisów prawa budowlanego nie jest bezwzględne. Nakaz rozbiórki może zostać orzeczony jedynie wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji samowolnie wykonanej budowy obiektu. Wydanie decyzji o rozbiórce powinno być poprzedzone wszczęciem postępowania legalizacyjnego, którego elementem jest m.in. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie postępowanie legalizacyjne nie zostało wszczęte, a kwestia zgodności obiektu z planem miejscowym została arbitralnie rozstrzygnięta przez organy nadzoru budowlanego. W ocenie organów powstałą sytuację należy oceniać na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, a zatem jako przypadek samowoli budowlanej polegający na budowie obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę. Tymczasem budowa nastąpiła na podstawie zgłoszenia, przy czym w jej trakcie doszło do przekroczenia zakresu robot określonych w zgłoszeniu i tego rodzaju sytuacja określona jest w art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W takim przypadku organy nadzoru, przed ewentualnym orzeczeniem w przedmiocie rozbiórki, powinny wszcząć postępowanie naprawcze określone w art. 51 tej ustawy. W obu decyzjach brak jest stanowiska organów w tej kwestii. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. nr 153 poz. 1270 ze zm, - dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny, w zakresie swej właściwości, ocenia zatem zaskarżoną decyzję administracyjną pod względem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania orzeczenia. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Nadto - w myśl ar. 134 § 1 p.p.s.a. - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem badania Sądu w niniejszej sprawie była decyzja organu nadzoru budowlanego, mocą której na skarżących nałożony został obowiązek rozbiórki obiektu letniskowego znajdującego się na działce o numerze ewidencyjnym [...]. Nakaz rozbiórki wydany został w oparciu o przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (zwana dalej ustawą). Zgodnie z treścią tego przepisu właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie, w tym znaczeniu że stwierdzenie przez organ faktu zaistnienia samowoli budowlanej nie implikuje wprost nałożenia na stronę obowiązku rozbiórki danego obiektu budowlanego. Przed orzeczeniem rozbiórki organ nadzoru budowlanego ma obowiązek zbadania, czy w myśl obowiązujących przepisów prawa, legalizacja danego obiektu budowlanego jest dopuszczalna. W pierwszej kolejności organ administracyjny winien ustalić czy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy). W wypadku pozytywnych ustaleń w powyższym zakresie organ administracyjny przystępuje do czynności składających się na tryb legalizacyjny. Natomiast w wypadku ustalenia, że dany obiekt narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podejmowanie dalszych czynności przewidzianych w procedurze legalizacyjnej jest niedopuszczalne, a wówczas zakończenie postępowania administracyjnego następuje poprzez wydanie decyzji o nakazie rozbiórki (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego II OSK 1347/10, cbois.nsa.gov.pl, II OSK 505/05 Lex nr 266057). Przy czym, należy to zauważyć, zgodność z prawem danego obiektu należy oceniać według przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym aktualnych na datę wydania orzeczenia w tym przedmiocie. W przepisie art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy ustawodawca wyraźnie wskazał, iż samowolnie wzniesiony obiekt budowlany winien odpowiadać aktualnie obowiązującym przepisom o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. A zatem niemożność wykazania zgodności wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązujących w dacie rozstrzygania sprawy, nie pozwala na legalizację takiego obiektu. Z akt administracyjnych badanej sprawy wynika, iż działka nr [...], na której posadowiony jest przedmiotowy obiekt, w obowiązującym dla danego terenu planie zagospodarowania przestrzennego znajduje się na terenie oznaczonym symbolem B 4 RZ - tereny łąk i pastwisk bez możliwości jakiejkolwiek zabudowy. Powyższe wynika z pisma Naczelnika Wydziału Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta I Gminy, stanowiącym odpowiedź na zapytanie PiNB skierowane w niniejszej sprawie administracyjnej. A zatem, wobec jednoznacznych zapisów planu miejscowego, zakazujących jakąkolwiek zabudowę na danym terenie, przystąpienie do legalizacji danego obiektu nie było możliwe. Błędny okazał się przy tym zarzut skarżących dotyczący braku ustaleń organu w zakresie zgodności inwestycji z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Odnośnie przepisów poprzednio obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej z dnia [...] grudnia 1994 r. należy zauważyć, że z jego treści wynika iż na obszarach rolniczych, na których położona jest m.in. przedmiotowa nieruchomość, dopuszczono lokalizację pojedynczych obiektów mieszkalnych i towarzyszących im obiektów gospodarczych i inwentarskich, pod warunkiem że lokalizacja obiektu nie będzie kolidować z innymi ustaleniami planu. W tym miejscu należy zauważyć, że zgłoszenie wykonania robót budowlanych dotyczyło wprawdzie budynku gospodarczego, jednakże de facto wzniesiony został budynek mieszkalny letniskowy. Tym samym zasadne jest stanowisko, iż dany obiekt naruszał również przepisy poprzednio obowiązującego planu miejscowego. Jednakże jak wyżej podniesiono, badanie zgodności samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który utracił swoją moc, nie ma w sprawie istotnego znaczenia i nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Nie były zasadne również pozostałe zarzuty skargi. Przede wszystkim należy wskazać na bezsporną w sprawie okoliczność, że pomimo iż zgłoszenie dotyczyło budynku gospodarczego o rozpiętości konstrukcji do 4, 8 m, to w rzeczywistości powstał obiekt budowlany o większych rozmiarach oraz o innym przeznaczeniu. Analizowany obiekt zaopatrzony został w energię elektryczną i kanalizację wodociągową, przystosowany został do zamieszkiwania letniskowego i pełnienia funkcji mieszkalno - letniskowej. Parametry obiektu, jego sposób wykorzystania sprawiają, iż odpowiada on obiektowi budowlanemu, o jakim mowa w art. 3 pkt 1 b ustawy, na którego wzniesienie stosownie do treści art. 28 ust. 1 ustawy, wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. W takim stanie rzeczy obowiązek rozbiórki musiał odnosić się do całości obiektu budowlanego. Prawidłowo zastosowany został przepis prawa materialnego, stanowiący podstawę nałożenia obowiązku rozbiórki obiektu. Samowolę budowlaną, z konsekwencjami wynikającymi z art. 48 ust. 1 ustawy, stanowi wybudowanie obiektu budowlanego zarówno bez pozwolenia na budowę, jak i wzniesienie obiektu poprzedzone jego zgłoszeniem pomimo, iż przepis wymaga uzyskania pozwolenia na jego budowę. W obydwu bowiem przypadkach obiekt budowlany wzniesiony został bez uzyskania pozwolenia na budowę, pomimo tego, że nie podlegał ustawowemu zwolnieniu od tego obowiązku. Przekroczenie zakresu robót budowlanych określonych w zgłoszeniu ustawodawca traktuje na równi z przypadkami całkowicie biernej postawy inwestora przystępującego do robót budowlanych bez uprzedniego uzyskania stosownego pozwolenia na budowę. Z powyższych względów w sprawie nie mogły znaleźć zastosowanie przepisy art. 50 i 51 ustawy. Odnosząc się do pozostałej argumentacji zawartej w odwołaniu oraz skardze wypada zauważyć, że przepisy prawa budowlanego dotyczące rozbiórki i legalizacji samowolnie wzniesionych obiektów budowlanych mają za zadanie ochronę ładu przestrzennego, a następnie ochronę bezpieczeństwa osób korzystających z danych obiektów oraz ochronę mienia. Analiza przepisów wskazuje, że ochrona, o której wyżej mowa skierowana jest na powyższe dobra w tej właśnie kolejności, przy czym, aby samowolnie wzniesiony obiekt mógł nadal funkcjonować winien jednocześnie spełniać określone wymogi dotyczące ładu przestrzennego oraz bezpieczeństwa. Niespełnienie któregokolwiek z powyższych wymogów uniemożliwia jego legalizację, W rozpatrywanej sprawie administracyjnej ustalono, że przedmiotowy obiekt budowlany narusza zasady ładu przestrzennego wynikające z obowiązującego planu miejscowego, okoliczność ta stała na przeszkodzie jego legalizacji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.