II SA/Go 323/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2021 r. sprawy ze skargi P.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...], II. umarza postępowanie administracyjne, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego P.S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. P.S. wniósł do Starostwa drogą elektroniczną, za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej (poprzez ePUAP) zgłoszenie budowy na działce nr ewid [...] w [...] zbiornika retencyjnego na deszczówkę o wymiarach 185 cm x 110 x 110 cm i pojemności 2 m3 wykonanego z polietylenu. Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] Starosta działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm., dalej jako P.b.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej jako k.p.a.), wniósł sprzeciw do zamiaru wykonania robót budowlanych zgłoszonych przez P.S. Decyzja nadana została u operatora pocztowego w dniu 4 grudnia 2020 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgłoszenie dokonane zostało w dniu 13 listopada 2020 r. W jego treści inwestor powołał się na § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm., dalej jako rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r.), w myśl, którego w przypadku budynków niskich lub budynków, dla których nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych do zbiorników retencyjnych oraz podał definicję zbiornika retencyjnego jako sztucznego zbiornika wodnego. Do zgłoszenia dołączone zostało oświadczenie o posiadanym prawie do nieruchomości, załącznik mapowy z oznaczoną lokalizacją zbiornika oraz kserokopię odpowiedzi Ministra Klimatu i Środowiska Michała Kurtyki na interpelację poselską w sprawie procedury administracyjnej dotyczącej budowy przydomowego zbiornika na wody deszczowe z dnia 12 października 2020 r. Organ stwierdził, iż § 28 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. odnosi się do możliwości odprowadzenia wód opadowych do zbiorników retencyjnych, lecz nie określa procedury administracyjnej do ich budowy. Następnie wskazał, iż przytoczona przez inwestora definicja zbiornika retencyjnego jako sztucznego zbiornika wodnego według ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 310 z późn. zm.) w art. 16 pkt 65 lit. b oraz w art. 22 pkt 3, jednoznacznie wskazuje, że sztucznym zbiornikiem wodnym jest urządzenie wodne zlokalizowane na wodach płynących, czyli na rzekach, potokach i innych strumieniach w żadnym przypadku nie jest to przedmiotowy zbiornik retencyjny na deszczówkę. Organ wyjaśnił, iż zgodnie art. 28 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, jednak art. 29 P.b. zawiera wyjątki od zasady ogólnej wynikającej z art. 28 i enumeratywnie wyszczególnia rodzaje obiektów oraz robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, a także nie zezwala na stosowanie rozszerzającej interpretacji tego przepisu. Ustawodawca systematycznie wprowadza do P.b. zmiany polegające na rozszerzaniu katalogu obiektów zwalnianych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, jak i obowiązku dokonania zgłoszenia, z tego względu stosowanie wykładni rozszerzającej katalog obiektów budowlanych wymagających pozwolenia na budowę, zdaniem organu, wbrew woli ustawodawcy, jest niedopuszczalne. W wymienionym wyżej przepisie taki obiekt jak zbiornik retencyjny na deszczówkę nie jest wymieniony i mając na uwadze zamknięty katalog inwestycji, które mogą być realizowane bez konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, organ stwierdził, iż inwestor dokonał błędnej kwalifikacji robót budowlanych, jako objętych zgłoszeniem, ponieważ zakres robót budowlanych wykracza poza wyliczenie zawarte art. 29 P.b. i roboty wymagają pozwolenia na budowę. Z powyższych względów organ uznał za uzasadnione wniesienie sprzeciwu. Od decyzji strona wniosła odwołanie, zarzucając organowi błędną interpretację przepisów. Zdaniem odwołującego planowany obiekt nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Odwołujący podkreślił, że jeśli prawodawca zwolnił z obowiązku uzyskania pozwolenia budowlanego budowę zbiornika bezodpływowego na ścieki o pojemności do 10m3, to nie sposób przyjąć, że oczekuje takiego pozwolenia w przypadku bezodpływowego zbiornika na wodę opadową o analogicznej pojemności. Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, że budowa zbiornika przeznaczonego do gromadzenia wody deszczowej nie została w wymieniona w katalogu zawartym w art. 29-31 P.b., wobec czego nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwoleniem na budowę. Wyjaśnił także, że organy administracji architektoniczno-budowlanej są związane treścią zgłoszenia dokonanego przez inwestora i nie mogą dokonywać dowolnej jego interpretacji czy też kwalifikacji. Ich zadaniem jest ustalenie czy konkretny obiekt budowlany, którego zamiar budowy zgłoszono, został wymieniony w katalogu zwolnień czy też nie. Tym samym za niezasadny uznał Wojewoda argument, podniesiony w odwołaniu, dotyczący możliwości budowy przedmiotowego zbiornika na podstawie zgłoszenia, z uwagi na fakt zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę bezodpływowego zbiornika na ścieki. Zbiornik bezodpływowy na ścieki (szambo) jest to bowiem inne urządzenie, mające zupełnie inną funkcję niż zbiornik określony w zgłoszeniu. Z uwagi na zakaz interpretacji rozszerzającej ustawowych wyjątków organ stwierdził, że gdyby prawodawca chciał zwolnić z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zbiornik na wody opadowe to wymieniłby taki obiekt w ustawowym katalogu. Ponadto zdaniem Wojewody analiza dokumentów znajdujących się w aktach sprawy prowadzi do wniosku, że zgłoszenie nie dotyczy budowy zbiornika retencyjnego, jak to wskazano w jego treści. Organ wskazał na znaczenie potoczne tego pojęcia przyjęte w Słowniku języka polskiego i zauważył, iż zbiornikiem retencyjnym nie jest każdy zbiornik gromadzący wodę. Zgłoszony przez stronę zbiornik ma na celu gromadzenie wody opadowej, która do niego odprowadzana będzie z dachu budynku zlokalizowanego na działce skarżącego. W tej sytuacji, mając na względzie zakres inwestycji wskazany w zgłoszeniu Wojewoda uznał, że wniesienie sprzeciwu znajdowało oparcie w przepisach P.b. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez P.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Skarżący nie podzielił stanowiska Wojewody. Wskazał na uruchomiony w 2020 r. program ,, [...]" mający na celu ochronę zasobów wody, a którego elementem jest zachęcanie do budowy zbiorników, jak ten objęty zgłoszeniem. Zdaniem skarżącego skoro ustawodawca zwolnił budowę zbiornika bezodpływowego na ścieki o poj. 10 m3 to nie sposób przyjąć, iż zbiornik na deszczówkę wymaga pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej zwana p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej .p.s.a.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; stwierdza jej nieważność, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych szczególnych; stwierdza jej wydanie z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych szczególnych. W przypadkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, Sąd umarza jednocześnie to postępowanie. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowiła decyzja Wojewody z dnia [...] lutego 2021 r., którą organ utrzymał w mocy decyzje Starosty z dnia [...] grudnia 2020 r. o wniesieniu sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych zgłoszonych przez skarżącego, a dotyczących budowy zbiornika retencyjnego na deszczówkę. Przeprowadzona przez Sąd ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, iż skarga jest uzasadniona choć z przyczyn odmiennych niż podniesione w treści skargi. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z art. 30 ust. 1 P.b. budowa lub inne roboty budowlane mogą zostać zrealizowane w oparciu o zgłoszenie, a nie pozwolenie na budowę. W takim wypadku inwestor, przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych składa do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenie wraz z niezbędną dokumentacją, a roboty można rozpocząć, jeśli organ ten, w terminie 21 dni od otrzymania zgłoszenia, nie wniesie sprzeciwu (art. 30 ust. 5 ustawy). Organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje; 4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5 (art. 30 ust. 6). Zgodnie zaś z art. 30 ust. 6a P.b. za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1041) albo w przypadku, o którym mowa w art. 391 Kodeksu postępowania administracyjnego, dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego. W przedmiotowej sprawie organ wniósł sprzeciw wobec zgłoszonych przez skarżącego robót budowlanych dotyczących zbiornika retencyjnego na deszczówkę z uwagi na stwierdzony przez organ wymóg uzyskania przez stronę - na roboty objęte zgłoszeniem - pozwolenia na budowę. Zasadnicze znaczenie z punktu widzenia rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie miały okoliczności złożenia przez stronę skarżącą zgłoszenia robót budowlanych, a w szczególności ustalenie daty dokonania tego zgłoszenia. Skarżący wniósł zgłoszenie do organu tj. Starosty w formie dokumentu elektronicznego, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej tzn. na elektroniczną skrzynkę podawczą organu z użyciem elektronicznej platformy usług administracji publicznej (ePUAP). Zagadnienie przesyłania dokumentów elektronicznych do podmiotów publicznych reguluje ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 670 ze zm., dalej jako ustawa), zaś szczegółowe regulacje zawarte zostały w wydanym na podstawie jej art. 16 ust. 3 rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. z 2018 r. poz., 180 ze zm., dalej jako rozporządzenie z 14 września 2011 r.). Zgodnie z art. 3 pkt 17 cyt. ustawy elektroniczna skrzynka podawcza (ESP) to dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego. ESP stanowi zatem wirtualny odpowiednik biura podawczego. Organ administracji publicznej ma obowiązek potwierdzić wniesienie takiego pisma (podania, wniosku) w formie dokumentu elektronicznego przez doręczenie urzędowego poświadczenia odbioru, które w sytuacji potwierdzenia odbioru pisma przez organ administracji nazywane jest urzędowym poświadczeniem przedłożenia (UPP). Zgodnie z art. 3 pkt 20 lit. b cyt. ustawy w odniesieniu do dokumentu doręczanego podmiotowi publicznemu UPP wskazuje na datę i godzinę wprowadzenia albo przeniesienia dokumentu elektronicznego do systemu teleinformatycznego podmiotu publicznego. W myśl § 11 rozporządzenia z 14 września 2011 r. doręczenie dokumentu elektronicznego na informatycznym nośniku danych może być potwierdzone poświadczeniem przedłożenia, które jest przesyłane na adres poczty elektronicznej wskazany przez doręczającego (...). Stosownie zaś do § 13 w/w rozporządzenia w przypadku odebrania dokumentu elektronicznego przez ESP podmiotu publicznego poświadczenie przedłożenia jest automatycznie tworzone i udostępniane nadawcy tego dokumentu przez system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń. Należy podkreślić, iż dochodzi tutaj do automatycznego wygenerowania poświadczenia przedłożenia, bez udziału człowieka. Dokument ten jest generowany przez system teleinformatyczny podmiotu publicznego i przekazywany nadawcy. W praktyce oznacza to, że jeżeli dana osoba wniosła podanie drogą elektroniczną do podmiotu publicznego, zgodnie z warunkami korzystania z platformy e-PUAP, to automatyczne wygenerowanie UPP pozwala jej przyjąć, że dokument ten wpłynął do urzędu. W świetle powyższych regulacji skoro zatem pismo (podanie, wniosek, skarga) zostało przesłane drogą elektroniczną do podmiotu publicznego, zgodnie z warunkami korzystania z platformy e-PUAP, to automatyczne wygenerowanie poświadczenia przedłożenia pozwala przyjąć przez nadawcę, że dokument ten wpłynął do urzędu (por. postanowienie NSA z dnia 10 września 2019 r., sygn. akt: II FZ 483/19, postanowienie NSA z 15 czerwca 2021 r., III OSK 4856/21., z 24 lipca 2019 r. II OSK 1601/19). Ma to znaczenie na przykład dla ustalenia, że osoba ta zachowała termin do dokonania określonej czynności oraz dla późniejszego ewentualnego ustalenia, czy organ załatwił sprawę czy też pozostawał w bezczynności. Odmienna interpretacja nie byłaby akceptowalna, gdyż brak jest regulacji wskazującej na inny sposób określenia daty złożenia dokumentu elektronicznego do organu. Poza tym inna interpretacja ustalenia daty złożenia wniosku (zgłoszenia) jako dokumentu elektronicznego wprowadzałaby stan niepewności co do daty wniesienia pisma. Dodać należy, iż na gruncie k.p.a. w art. 61 § 3a ustawodawca wprost przewidział, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony wniesione drogą elektroniczną jest dzień wprowadzenia żądania do systemu teleinformatycznego organu administracji publicznej. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych przyjmuje się, iż zgłoszenie o którym mowa w art. 30 P.b. nie wszczyna postępowania administracyjnego, zatem nie stosuje się na tym etapie postępowania przepisów k.p.a. Dopiero wniesienie przez organ sprzeciwu dotyczącego zgłoszenia uruchamia postępowanie administracyjne. Mimo jednak tego, że art. 61 § 3 a k.p.a. nie miałby zastosowania w przedmiotowej sprawie, uznać należy, iż w świetle przytoczonych powyżej przepisów dotyczących sposobu złożenia dokutemu elektronicznego i związanych z tym konsekwencji w szczególności co do daty jego złożenia, wniesienie zgłoszenia w formie dokumentu elektronicznego zgodnie z warunkami korzystania z ePUAP, dokonane zostaje w dacie widniejącej w UPP. Odnosząc powyższe regulacje prawne i rozważania do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż według analizy akt administracyjnych sprawy, zgłoszenie skarżącego do organu złożone zostało w dniu [...] listopada 2020 r. Powyższe potwierdza dokument UPP, na którym jako data poświadczenia i data doręczenia widnieje [...] listopada 2020 r. godzina 18:56:27. Powyższe oznacza, iż w dniu 12 listopada 2020 r., jako dniu wniesienia zgłoszenia przez P.S. nastąpiło otwarcie terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 P.b. do wniesienia w formie decyzji sprzeciwu. Oznacza to, że termin ten upływał w dniu 3 grudnia 2020 r. Organ zaś za datę złożenia zgłoszenia przyjął w przedmiotowej sprawie dzień [...] listopada 2020 r., a sprzeciw wniósł w dniu 4 grudnia 2020 r. W świetle art. 30 ust. 6a P. b. decydująca była tu bowiem data nadania decyzji u operatora pocztowego, a to nastąpiło 4 grudnia 2020 r., na co wskazuje adnotacja na drugiej stronie decyzji. Wskazać należy, iż ustalony przez ustawodawcę w art. 30 ust. 5 P.b. termin jest ściśle określonym terminem maksymalnym, terminem prawa materialnego, który nie może być przedłużany, skracany, czy przywracany, w konsekwencji czego po jego upływie organ traci swoje kompetencje orzecznicze, zaś inwestor zyskuje prawo do rozpoczęcia inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2009 r., II OSK 307/08; z dnia 28 kwietnia 2020 r., II OSK 415/19; wyrok WSA w Opolu z 19 września 2019 r., II SA/Op 205/19; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 czerwca 2020 r., II SA/Go 880/19, dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Upływ terminu 21 dni, o którym mowa w art. 30 ust. 5, oznacza dla inwestora zgłaszającego prawo do rozpoczęcia budowy lub robót budowlanych, o zamiarze wykonywania których informował organ w zgłoszeniu. Z kolei dla organu administracji architektoniczno-budowlanej upływ 21-dniowego terminu oznacza koniec terminu, w którym powinien merytorycznie ocenić zgłoszenie (ewentualnie wezwać inwestora do uzupełnienia zgłoszenia), oraz utratę kompetencji do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw. Wniesienie sprzeciwu po terminie wyznaczonym zgodnie z art. 30 ust. 5 P.b. oznacza, że organ I instancji działał bez kompetencji. Mając na uwadze powyższe uznać należało, iż organ I instancji wydając decyzję z [...] grudnia 2020 r., po upływie ustawowo określonego terminu na dokonanie tej czynności , uczynił to bez upoważnienia. Powyższa ocena dotycząca wydania sprzeciwu po terminie przewidzianym prawem ma także zasadnicze znaczenie dla kontroli legalności decyzji Wojewody w zaskarżonym zakresie, albowiem ogranicza on możliwości orzecznicze przewidziane w art. 138 k.p.a. Wprawdzie wniesienie odwołania uruchamia tryb odwoławczy, do którego zastosowanie mają przepisy k.p.a., jednakże organ odwoławczy przy rozpatrywaniu takiej sprawy nie może pominąć specyfiki instytucji zgłoszenia, polegającej na tym, że wydanie decyzji o sprzeciwie jest ograniczone czasowo. Stwierdzenie więc, że skonsumowanie terminu na wniesienie sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 P.b., przez organ I instancji oraz materialnoprawny charakter tego terminu powodują, iż wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie nie przedłuża terminu do wydania decyzji przez organ II instancji. Upływ terminu przewidzianego w art. 30 ust. 5 P.b. oznacza bowiem, że kompetencja do wniesienia sprzeciwu wygasła, co obejmuje nie tylko organ I instancji, ale także organ odwoławczy. W konsekwencji, rozstrzygnięciem, które powinno zapaść w sytuacji rozpoznawania odwołania od decyzji o sprzeciwie wydanej po upływie termin 21 dni przewidzianych prawem, było uchylenie tego rozstrzygnięcia i umorzenie postępowania w sprawie, skoro postepowanie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. (zob. wyroki NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r., II OSK 415/19; z 11 stycznia 2018 r., II OSK 1159/17; z 21 maja 2009 r., II OSK 724/08, dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanka określona w art. 105 § 1 k.p.a występuje, gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle bądź nie było podstawy do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed organem I instancji (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019, s. 618). Wobec upływu terminu na wydanie decyzji w sprawie sprzeciwu, zarówno Wojewoda, jak i Starosta utracił kompetycję do rozstrzygania o istocie zgłoszenia skarżącego, a postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdzając naruszenie przez organy przepisu art. 30 ust. 5 i 6 P.b. , które miało istotny wpływ na wynik postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I wyroku. Na mocy zaś z art. 145 § 3 p.p.s.a Sąd orzekł jak w pkt II wyroku. W zakresie kosztów sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych obejmujących wpis sądowy od skargi (pkt III wyroku).