II SA/Go 327/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J.D. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej I. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego J.D. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 30 lipca 2014 r. do Komendy Miejskiej wpłynęło pismo z dnia [...] lipca 2014 r. Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji, dotyczące ujawnienia rozbieżności i braku kart rejestracyjnych PRD 5/1 zarejestrowanych w systemie KSIP, co zostało ustalone na podstawie bloczków mandatowych wykorzystywanych przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji, nadesłanych do Komendy Wojewódzkiej Policji z Urzędu Wojewódzkiego. W przesłanym piśmie wykazano 44 takie przypadki. W piśmie tym wskazano imiennie funkcjonariuszy ( w tym również sierż. J.D.) oraz serie i numery nałożonych przez nich mandatów karnych, w których stwierdzono brak sporządzenia kart rejestracyjnych PRD 5/1. W związku z powyższym pismem J.D. sporządził i przedłożył brakujące karty rejestracyjne PRD 5/1 . Postanowieniem Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia [...] października 2014r. wszczęto przeciwko funkcjonariuszowi J.D. postępowanie dyscyplinarne i przedstawiono mu zarzuty, że w okresie : 1. od dnia [...] lutego 2014 r. do dnia [...] sierpnia 2014 r. dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego wynikającego z przepisów prawa w ten sposób, że po ujawnieniu wykroczenia w ruchu drogowym i zastosowaniu postępowania mandatowego wobec kierującego K.C., nie zarejestrował nałożenia mandatu karnego seria [...] na karcie rejestracyjnej Mrd 5/1; 2. od dnia [...] lutego 2014 r. do dnia [...] sierpnia 2014 r. dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego wynikającego z przepisów prawa w ten sposób, że po ujawnieniu wykroczenia w ruchu drogowym i zastosowaniu postępowania mandatowego wobec kierującego S.B., nie zarejestrował nałożenia mandatu karnego seria [...] na karcie rejestracyjnej Mrd 5/1; 3. od dnia [...] lutego 2014 r. do dnia [...] sierpnia 2014r dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego wynikającego z przepisów prawa w ten sposób, że po ujawnieniu wykroczenia w ruchu drogowym i zastosowaniu postępowania mandatowego wobec kierującego P.K. nie zarejestrował nałożenia mandatu karnego seria [...] na karcie rejestracyjnej Mrd 5/1; 4. od dnia [...] lutego 2014 r. do dnia [...] sierpnia 2014 r. dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego wynikającego z przepisów prawa w ten sposób, że po ujawnieniu wykroczenia w ruchu drogowym i zastosowaniu postępowania mandatowego wobec kierującego M.W., nie zarejestrował nałożenia mandatu karnego seria [...] na karcie rejestracyjnej Mrd 5/1; 5. od dnia [...] lutego 2014 r. do dnia [...] sierpnia 2014 r. dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego wynikającego z przepisów prawa w ten sposób, że po ujawnieniu wykroczenia w ruchu drogowym i zastosowaniu postępowania mandatowego wobec kierującego A.G., nie zarejestrował nałożenia mandatu karnego seria [...] na karcie rejestracyjnej Mrd 5/1; 6. dnia [...] lutego 2014 r. do dnia [...] sierpnia 2014 r. dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego wynikającego z przepisów prawa w ten sposób, że po ujawnieniu wykroczenia w ruchu drogowym i zastosowaniu postępowania mandatowego wobec kierującego M.K., nie zarejestrował nałożenia mandatu karnego seria [...] na karcie rejestracyjnej Mrd 5/1; - stanowiących przewinienia dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 o Policji ( Dz. U z 2011 r., nr 287, poz.1687 ze zm. – określanej dalej jako ustawa o Policji ) w zw. z art. § 4 ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawa Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488 - zwane dalej rozporządzeniem MSW ). Następnie postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. nr [...] Komendant Miejski Policji zawiesił postępowanie do czasu oceny zebranego materiału dowodowego przez Prokuraturę Rejonową. Postępowanie podjęte zostało w dniu [...] grudnia 2014 r. w związku z wydanym przez Prokuraturę Rejonową postanowieniem o odmowie wszczęcia śledztwa (sygn. akt [...]) w sprawie niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji. W toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. zwrócił się o dopuszczenie dowodu z uzupełniającego przesłuchania w charakterze świadków: st. asp. G.W., asp. K.F. i asp. szt. A.S.. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. rzecznik dyscyplinarny odmówił uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego. Na skutek złożonego przez stronę zażalenia Komendant Miejski Policji postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymał w mocy postanowienie rzecznika dyscyplinarnego. Na skutek przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Komendant Miejski Policji działając na podstawie art. 135 j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji uznał funkcjonariusza – J.D. za winnego popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych opisanych w postanowieniu o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany. W uzasadnieniu orzeczenia Komendant przedstawił przebieg postępowania w sprawie. Organ wskazał, iż obwinionemu zarzucono popełnienie przewinień dyscyplinarnych polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążących na nim obowiązków służbowych wynikających z przepisów prawa w ten sposób, że po ujawnieniu wykroczeń w ruchu drogowym i zastosowaniu postępowań mandatowych, nie zarejestrował nałożonych mandatów karnych na kartach rejestracyjnych Mrd 5/1. Organ wyjaśnił, iż obowiązek taki nakłada na funkcjonariusza przepis § 4 ust. 7 rozporządzenia MSW, w myśl którego policjant, który zastosował postępowanie mandatowe (...) niezwłocznie rejestruje nałożenie mandatu (...) na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 3 do rozporządzenia. Załącznik nr 3 do rozporządzenia MSW stanowi karta rejestracyjna określana mianem karty PRD 5/1 (występująca również w tożsamym nazewnictwie jako karta Mrd 5/1). Analizując określenie "niezwłocznie", o którym mowa w cytowanym powyżej przepisie zarówno na płaszczyźnie prawa administracyjnego, cywilnego jak i karnego ogólnie przyjęto, iż "niezwłocznie" oznacza "w jak najkrótszym czasie". Wynika z tego, że policjant, w jak najkrótszym czasie od nałożenia grzywny w drodze mandatu karnego winien sporządzić kartę rejestracyjną PRD 5/1. Ponieważ nie zawsze istnieje możliwość sporządzenia takiej karty niezwłocznie, jednak jej sporządzenie winno nastąpić najszybciej jak to jest tylko możliwe. W świetle powyższego Komendant stwierdził, iż po nałożeniu mandatu karnego za wykroczenie popełnione w ruchu drogowym dla którego przypisana jest wartość punktowa, w tym również zerowa, policjant winien niezwłocznie sporządzić kartę rejestracyjną PRD 5/1. Organ wskazał, iż J.D. przesłuchany w charakterze obwinionego nie przyznał się do zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych, wyjaśniając, że nie pamięta wskazanych w zarzutach sześciu mandatów karnych oraz osób, na które zostały one nałożone. Za każdym razem bezpośrednio przed rozliczeniem ze służby, sporządzał do nałożonych mandatów karty rejestracyjne PRD 5/1. Podał, iż sporządzone karty mogli przyjmować od niego Kierownik Posterunku Policji asp. szt. G.W., ówczesny Kierownik Ogniwa Patrolowo - Interwencyjnego Komisariatu Policji S.T., Kierownik Rewiru Dzielnicowych Komisariatu Policji st. asp. K.F., pracownice cywilne Komisariatu Policji W.H., I.K. i każdy z dyżurnych Komisariatu Policji. Komendant wskazał, iż W.H., jak i I.K. zaprzeczyły w złożonych w postępowaniu zeznaniach przyjmowaniu w tamtym okresie jakichkolwiek kart PRD 5/1 od funkcjonariuszy. Przyjęcia imiennie od obwinionego konkretnej karty PRD 5/1 nie potwierdził również jego kierownik asp. szt. G.W. oraz dyżurni Komisariatu Policji. Takiej okoliczności nie byli w stanie potwierdzić również kierownicy S.T. i K.F., których wskazał obwiniony. Organ zwrócił uwagę, iż w swoich wyjaśnieniach sam obwiniony nie był w stanie wskazać imiennie komu konkretnie zdawał sporządzone karty do mandatów wskazanych w treści zarzutów, dodając, iż policjant przyznał, że nie zabiegał o to, aby fakt zdania kart PRD 5/1 został mu gdziekolwiek pokwitowany, gdyż wówczas zdanie kart rejestracyjnych PRD 5/1 nigdzie się nie kwitowano, podobnie jak nie istniały rejestry sporządzonych kart. W toku postępowania dyscyplinarnego organ ustalił, iż żaden z funkcjonariuszy Komisariatu Policji uprawniony do rozliczania policjantów ze służby oraz do przyjmowania kart PRD 5/1 poza wymienionymi już kierownikami i dyżurnymi nie potwierdził w swoich zeznaniach przyjęcia jakiejkolwiek karty imiennie od obwinionego, podobnie jak innych również imiennie wskazanych funkcjonariuszy Komisariatu Policji. W swoich zeznaniach policjanci przyznali, iż zdawanych kart nigdzie od zdających je policjantów nie kwitowali, jednak nie zaprzeczyli, że zrobiliby to w każdej sytuacji, gdyby dany policjant ich o to poprosił. Organ stwierdził, iż możliwość pokwitowania takiej karty była np. w notatniku służbowym policjanta gdzie mógł on wpisać jej sporządzenie na marginesie przy adnotacji dotyczącej nałożonego mandatu karnego zgodnie z § 1 pkt. 3 wytycznych (nr 5 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 listopada 2013 r. zmieniających wytyczne w sprawie ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych) , bądź też podczas rozliczenia ze służby w rubryce z uzyskanymi w jej trakcie wynikami, ale obwiniony z takiej możliwości nie skorzystał. Zdaniem organu możliwość takiego pokwitowania była również np. w bloczku formularzy mandatów karnych, na odwrocie odcinka "D" nałożonego mandatu, jednak żaden z policjantów, w tym obwiniony również tego nie robił. Organ stwierdził, powołując się dodatkowo na zeznania Kierownika Rewiru Dzielnicowych Komisariatu Policji st. asp. K.F., iż to w interesie policjanta, a więc sporządzającego dokument jest to, aby jego zdanie zostało mu pokwitowane jako dowód, iż taki dokument został zdany. Komendant uznał, iż obwiniony nie jest w stanie udowodnić, iż dopełnił ciążącego na nim obowiązku sporządzenia i przekazania kart rejestracyjnych PRD 5/1, do czego był zobowiązany przepisami prawa. Organ przyznał, iż w okresie objętym zarzutami odbiór kart Mrd 5/1 nie był kwitowany przez przełożonych, jak określa to decyzja nr 186/2013 Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r. w sprawie eksploatacji Krajowego Systemu Informacyjnego Policji (KSIP) przez jednostki Policji województwa, gdyż niniejsza decyzja nie była wówczas wprowadzona do użytku, co nie zmienia faktu, iż kwitowanie zdanej dokumentacji, nie tylko kart rejestracyjnych PRD 5/1 winno leżeć w interesie jej wytwórcy. Analizując sprawę organ zwrócił również uwagę na treść uzasadnienia sporządzonego przez prokuratora Ł.N. oceniającego zebrany materiał dowodowy, w wydanym postanowieniu o odmowie wszczęcia śledztwa. W postanowieniu tym wprawdzie stwierdza on, iż w działaniu obwinionego brak jest znamion czynu zabronionego określonego w art. 231 § 1 k.k. jednak działanie to określa jako cyt. "zaniedbanie" policjantów. Dalej organ rozważył możliwość zagubienia zdanych kart PRD 5/1 sugerowane przez byłego kierownika ogniwa patrolowo - interwencyjnego S.T.. Jednak uznał to za mało wiarygodne w świetle zeznań st. asp. K.F. i kom. E.K., którzy wykluczyli taką możliwość wskazując, iż jeśli dane karty nie zostały naniesione na wykaz czyli tzw. "płachtę", to nie trafiły one do odpowiedzialnych za nie kierowników. Analizując zebrany materiał dowodowy organ zwrócił uwagę na fakt uzupełnienia przez obwinionego brakujących kart PRD 5/1 po zapoznaniu się z pismem [...] z dnia [...] lipca 2014r Naczelnika WRD KWP, w którym zwrócił się on z prośbą o wyjaśnienie przyczyn niesporządzenia wskazanych kart, co zdaniem organu wskazuję na to, że w rzeczywistości owe karty sporządzone nie zostały, albo też nie zostały one zdane. Potwierdzać tę tezę ma również fakt, iż żadna ze wskazanych upoważnionych osób przesłuchanych w ramach toczącego się postępowania nie potrafiła wskazać czy i od kogo oraz jakie konkretnie karty odbierała. Powyższe zdaniem organu doprowadziło do wniosku, iż obwiniony dopuścił się popełnienia przewinień dyscyplinarnych polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążących na nim obowiązków służbowych wynikających z przepisów prawa w ten sposób, że po ujawnieniu wykroczeń w ruchu drogowym i zastosowaniu postępowań mandatowych wobec K.C., S.B., P.K., M.W., A.G. i M.K. nie zarejestrował nałożonych na nich mandatów karnych na kartach rejestracyjnych PRD 5/1. Organ dodał, iż w przypadku niesporządzenia kart Mrd 5/1 do wykroczeń popełnionych przez K.C., S.B., P.K. i M.W. minął rok od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, a zgodnie z treścią art. 135 ust. 4 ustawy o Policji obwinionemu nie można wymierzyć kary dyscyplinarnej po upływie roku od dnia przewinienia dyscyplinarnego. Jednak zgodnie z powyższym przepisem zawieszenie postępowania dyscyplinarnego wstrzymuje bieg tego terminu, w przedmiotowej sprawie postępowanie dyscyplinarne zawieszone było w okresie od dnia [...] października 2014 r. do dnia [...] grudnia 2014 r., a zatem przedawnienie wskazanego terminu nie ma w tym przypadku swojego zastosowania. Organ uznał, iż zarzucane policjantowi przewinienia dyscyplinarne miały charakter zawiniony w świetle art. 132 a pkt 1 ustawy o Policji. Zdaniem Komendanta obwiniony, nie sporządzając karty Mrd 5/1 przewidzieć winien, iż nie zostaną one wyprowadzone do systemu KSIP, a tym samym kierowcom winnym popełnienia wykroczeń drogowych nie zostanie naliczona stosowna ilość punktów karnych (nie zostanie zarejestrowane wykroczenie). Nie sporządzając wskazanych dokumentów godził się tym samym na przedstawiony stan rzeczy. W tym przypadku, postępowaniu obwinionego nie można też przypisać winy nieumyślnej, gdyż miał on świadomość ciążących na nim obowiązków wynikających z treści § 4 ust. 7 rozporządzenia MSW, a więc obowiązków niezwłocznego zarejestrowania na stosownym formularzu nałożonego mandatu, którego to obowiązku nie dopełnił. W końcowej części uzasadnienia organ wskazał, iż obwiniony w ocenie przełożonego Kierownika Posterunku Policji Komisariatu Policji jest funkcjonariuszem posiadającym pozytywną opinię służbową, wielokrotnie nagradzanym, dotąd niekaranym, wypełniającym obowiązki z pełnym zaangażowaniem, przejawiającym dużą inicjatywę w służbie. Jednocześnie dodał, iż obwiniony zgodnie z art. 134 h ust. 3 pkt. 2 ustawy o Policji podjął starania mające na celu zmniejszenie skutków jego działania, uzupełniając brakującą dokumentację służbową, co w ostateczności spowodowało usunięcie skutków wyrządzonych jego uprzednim działaniem. Od powyższego orzeczenia J.D. wniósł odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji domagając się jego uchylenia i umorzenia postępowania dyscyplinarnego, ewentualnie uchylenia zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienia obwinionego bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu strona zarzuciła naruszenie art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 4 ust. 7 rozporządzenia MSW poprzez błędne zastosowanie tychże przepisów, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż obwiniony dopuścił się popełnienia przewinień dyscyplinarnych oraz wymierzenia kary nagany. Zdaniem odwołującego materiał dowodowy zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego nie daje żadnych podstaw do ustalenia w sposób jednoznaczny, że obwiniony nie sporządził wymienionych w orzeczeniu kart rejestracyjnych PRD 5/1. Odwołujący zwrócił uwagę na sprzeczność między stawianymi mu zarzutami i ich kwalifikacją prawną a stanowiskiem podanym w uzasadnieniu orzeczenia, gdyż w zarzutach wskazano, że nie zarejestrował on nałożonych mandatów karnych na karcie rejestracyjnej Mrd 5/1, natomiast w stanowisku podanym w uzasadnieniu orzeczenia, jest mowa, iż obwiniony nie sporządził wymienionych kart rejestracyjnych. Odwołujący podkreślił, iż w każdym przypadku, gdy ujawnił wykroczenie w ruchu drogowym i zastosował postępowanie mandatowe, niezwłocznie sporządzał karty PRD 5/1, które przekazywał wraz z mandatem przełożonym. Ponadto odwołujący podniósł jako okoliczność istotną w sprawie, iż nie został zapoznany z zarządzeniem nr 609 Komendanta Głównego Policji z 25 czerwca 2007 r. w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów i decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] wraz z instrukcją w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia w KWP i podległych jednostkach ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Zapoznany został z nimi dopiero w dniu [...] września 2014 r. Odwołujący zauważył, iż organ powołując się w orzeczeniu na treść wytycznych nr 5 Komendanta Głównego Policji nie podał czy w toku postępowania dyscyplinarnego poczynił ustalenia czy obwiniony został zapoznany z powyższymi aktami wewnętrznymi. Zdaniem strony nie można wymagać ich przestrzegania bez wcześniejszego i udokumentowanego zapoznania z ich treścią podmiotów zobowiązanych do ich respektowania. Dodatkowo odwołujący zarzucił rzecznikowi dyscyplinarnemu badanie wyłącznie okoliczności przemawiających na niekorzyść obwinionego, przejawiające się m.in. w pominięciu zgłoszonego przez stronę wniosku o dopuszczenie dowodu z uzupełniającego przesłuchania świadków (pismo z dnia [...] stycznia 2015 r.). Odwołujący wyjaśnił ponadto, iż brakujące karty PRD 5/1 sporządził na skutek polecenia służbowego z terminem rozliczenia się z polecenia, ale podkreślił, iż podał, że sporządził je ponownie, stąd nie może być to odczytywane jako przyznanie się obwinionego do niesporządzenia brakujących kart. W wyniku rozpoznania złożonego odwołania orzeczeniem nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji działając na podstawie art. 135 n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Na wstępie organ wskazał na przepisy regulujące odpowiedzialność dyscyplinarną policjanta. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe, organ ten szczegółowo rozpatrzył sprawę, a zgromadzony materiał dowodowy zdaniem organu odwoławczego nie budzi wątpliwości. Za zagadnienie podstawowe w przedmiotowej sprawie uznał organ odwoławczy rozważenie, czy zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy pozwolił na uznanie skarżącego winnym zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych poprzez konfrontację stanowiska organu l instancji z zarzutami zawartymi w odwołaniu. Organ II instancji - oceniając materiał dowodowy w świetle treści § 4 ust. 7 rozporządzenia MSW – uznał, iż nie ma żadnych wątpliwości co do winy obwinionego w zakresie przedstawionych mu zarzutów. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji po nałożeniu mandatu karnego za wykroczenie w ruchu drogowym podlegające rejestracji, policjant winien sporządzić kartę PRD 5/1 do nałożonego mandatu co jest tożsame z zarejestrowaniem nałożenia mandatu na wskazanej karcie rejestracyjnej. Tymczasem z treści odwołania wynika, iż strona myli rejestrację nałożonego mandatu karnego na karcie PRD 5/1 z wprowadzeniem danych zawartych w tej karcie do systemu KSIP. Organ wskazał, iż na karcie rejestracyjnej PRD 5/1 obok danych kierującego, serii numerów należących do niego dokumentów oraz opisu popełnionego czynu wraz z przypisanym mu kodem, w pozycji 7 karty wskazać należy rodzaj nałożonego mandatu karnego, jego serię i numer oraz wysokość. Obwiniony nie dysponuje pokwitowaniem odbioru rzekomo wypełnionych przez niego kart PRD 5/1 przez osoby upoważnione do ich odbioru, co świadczy zdaniem Komendanta Wojewódzkiego, iż nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku. Według organu w interesie skarżącego, jako sporządzającego dokument było uzyskanie pokwitowania jego zdania, jako dowód, iż go wypełnił i zdał. Ponadto organ II instancji podtrzymał stanowisko Komendanta Miejskiego Policji w zakresie przepisów, na podstawie których obwinionemu przedstawiono zarzuty popełnienia przewinień dyscyplinarnych, wskazując, iż obwinionemu nie przedstawiono zarzutu popełnienia przewinień dyscyplinarnych na postawie jakiegokolwiek zarządzenia, czy decyzji, a na podstawie ustawy o Policji w związku z rozporządzeniem MSW, a więc na podstawie aktów prawnych powszechnie obowiązujących, nie wymagających zapoznania funkcjonariusza z ich treścią. Komendant Wojewódzki nie zgodził się także z polemiką skarżącego dotyczącą treści postanowienia rzecznika dyscyplinarnego z dnia [...] stycznia 2015 r. o odmowie uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego i podzielając argumentację zawartą w powyższym postanowieniu, jak i w postanowieniu Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. stanowiącym rozpatrzenie zażalenia na postanowienie rzecznika dyscyplinarnego. Zdaniem organu skarżący nie przywołał żadnych istotnych faktów skutkujących koniecznością uchylenia orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji. Reasumując organ uznał, iż obwiniony jako sporządzający karty PRD 5/1 powinien w momencie ich zdania zabiegać o pokwitowanie niniejszych dokumentów. Brak powyższych pokwitowania świadczy, iż obwiniony dopuścił się zarzucanych przewinień dyscyplinarnych. Jednocześnie Komendant dodał, iż kierując się dyrektywami zawartymi w art. 134 h ust. 1 ustawy o Policji, biorąc pod uwagę bardzo dobrą ocenę funkcjonariusza, jego zaangażowanie orzeczono najniższą z kar wymienionych w art. 134 ustawy o Policji stanowiącym katalog kar dyscyplinarnych. J.D. wywiódł od powyższego orzeczenia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. podnosząc zarzut naruszenia: a) przepisów prawa materialnego tj.; - art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 4 ust. 7 rozporządzenia MSW poprzez niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie tych przepisów, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż materiał dowodowy daje podstawę do przyjęcia, że obwiniony dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, opisanego w zaskarżonym orzeczeniu, - art. 135 g ust. 1 i 2 ustawy o Policji w zw. z § 4 ust. 7 rozporządzenia MSW przez niewłaściwe zastosowanie powyższych przepisów przez uwzględnienie w toku postępowania wyłącznie dowodów przemawiających wyłącznie na niekorzyść skarżącego, jak również rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącego niedających się usunąć w toku postępowania wątpliwości, a w konsekwencji poprzez uznanie skarżącego winnym wyżej opisanych przewinień dyscyplinarnych, podczas gdy niedające się usunąć wątpliwości należało rozstrzygnąć na korzyść obwinionego, w szczególności dotyczy to wątpliwości, jakie pojawiły się w związku z tym, że skarżący nie został zapoznany z przepisami prawa wewnętrznego oraz brakiem procedury obiegu dokumentów PRD 5/1, b) przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. – określanej dalej jako k.p.a.), mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz na dokonaniu jednostronnej i wybiórczej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a co za tym idzie naruszenia zasad swobodnej oceny dowodów, poprzez przyjęcie, iż zgromadzony materiał dowodowy pozwala na przyjęciu, iż nie ma wątpliwości co do winy skarżącego w zakresie przedstawionego zarzutu. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...] marca 2015 r. wydanego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz uchylenie poprzedzającego je orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...] lutego 2015 r. Komendanta Miejskiego Policji oraz o zasadzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm. ). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej również jako p.p.s.a. ) – uchyla go lub stwierdza jego nieważność, albo stwierdza wydanie go z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Ponadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz poprzedzające je orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Miejskiego Policji zostały podjęte z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnione przewinienia dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, zaś naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Natomiast w myśl art. 132 a ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant : 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi ; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Zatem przypisanie skarżącemu naruszenia dyscypliny służbowej z art. 132 ust. 3 ustawy o Policji, może mieć charakter umyślny (z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym), albo nieumyślnym, zaś w obu tych przypadkach przełożony dyscyplinarny jest zobowiązany ustalić w sposób bezsporny m. in. popełnienie samego czynu wyczerpującego znamiona przewinienia i rodzaj zawinienia. Wynika to z tego, że postępowaniem dyscyplinarnym wobec policjanta rządzi zasada prawdy obiektywnej i oficjalności, które kładą nacisk na aktywną rolę organu dyscyplinarnego ( przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego ) w postępowaniu, gdyż na organie spoczywa obowiązek zebrania materiału dowodowego i podejmowania czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy ( art. 135 e ust. 1, art. 135 a ust. 1, art. 135 j ust. 3 ustawy o Policji ). W odniesieniu do oceny zgromadzonego w taki sposób materiału dowodowego należy zwrócić uwagę na unormowanie zawarte w art. 135 g ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać i uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego. Należy się zgodzić ze zarzutem skargi naruszenia art. 135 g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, statuującego dyrektywę uwzględniania okoliczności zarówno na korzyść, jak i niekorzyść obwinionego w powiązaniu z obowiązkiem dokładnego wyjaśniania stanu faktycznego i oceny zgromadzonego materiału dowodowego zgodnie z powołanymi powyżej przepisami . W związku z treścią uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego rozważania należy rozpocząć od kwestii związanych ze sporządzaniem przez funkcjonariuszy Policji wypełnionej karty rejestracyjnej PRD 5/1, procedury obowiązującej przy jej zdawaniu i obowiązków w tym zakresie funkcjonariusza przy jej zdawaniu. Punktem wyjścia do jakichkolwiek ustaleń istotnych w związku z postępowaniem dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko skarżącemu powinno być jednoznaczne wskazanie procedur określających organizację i porządek w tej części procesu służby oraz wynikające stąd obowiązki ciążące na jednostce policji oraz funkcjonariuszu. Zakres wymaganych zachowań wskazanych podmiotów w związku z czynnością zdawania dokumentacji rozliczającej służbę, stanowiący integralną część stosunku służby konkretyzuje jeden z elementów przedmiotu świadczenia i wyznacza granicę powinności stron oraz ich odpowiedzialność z tytułu nienależytego wykonania obowiązków w tym obszarze procesu służby. Istotne znaczenie interpretacyjne dotyczące określenia zasad postępowania w rozważanym zakresie należy przypisać postanowieniom zawartym w aktach o charakterze wewnętrznym obowiązującym w stosunku do jednostek organizacyjnych podległych organowi, który je wydał. Mowa o obowiązkach wynikających dla stron z decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. wraz z instrukcją, która stanowi załącznik do tej decyzji w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia w Komendzie Wojewódzkiej Policji i podległych jednostek organizacyjnych ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przy uwzględnieniu jednocześnie regulacji zawartych w Zarządzeniu nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym (Dz.Urz.KGP. 2007.15.119 ze zm.) i Zarządzeniu Komendanta Głównego Policji nr 1173 z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji (tj. Dz.Urz.KGP. 2013.73). W przepisie § 37 ust. 1 pkt 2 pierwszego z powołanych aktów wydanych przez Komendanta Głównego Policji (Zarządzenie nr 768) postanowiono, że policjanci każdorazowo po zakończeniu służby patrolowej przekazują bezpośrednio przełożonemu niezbędne dokumenty z wykonywanych czynności. Zgodnie z § 38 ust. 4 i 5 w zw. z § 37 ust. 1 pkt 2 cytowanego aktu, przyjęcie dokumentacji służbowej kwituje się w notatniku służbowym policjanta, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Jeżeli rozliczenie ze służby nie może być dokonane przez bezpośredniego przełożonego policjanta lub inną osobę wyznaczoną przez kierownika jednostki, dyżurny jednostki za zgodą kierownika jednostki Policji potwierdza w notatniku służbowym fakt zakończenia służby oraz przekazania niezbędnych dokumentów z wykonanych czynności. Drugi z powołanych aktów wydanych przez Komendanta Głównego Policji (Zarządzenie nr 1173) określa m.in. obowiązki dyżurnego w jednostce organizacyjnej Policji, obligując służbę dyżurną do bieżącego dokumentowania wykonywania czynności, podjętych decyzji, wydanych i otrzymanych poleceń w książce przebiegu służby i rejestrze interwencji Policji zgodnie z zasadami dokumentowania określonymi w załączniku nr 3 do Zarządzenia nr 1173 (§ 11 ust. 2 i 5). Z przedstawionego zestawienia przepisów zawartych w Zarządzeniach nr 768 i 1173 Komendanta Głównego Policji wynika, że przepisy wewnętrzne ogólnie określają obowiązki funkcjonariuszy Policji i służby dyżurnej w związku czynnościami zdawania służby. O ile przepisy te nakładają na służbę dyżurną obowiązek kwitowania przez służbę dyżurną w notatniku policjanta przyjęcie służbowej dokumentacji, o tyle nie nakładają one na funkcjonariusza Policji zdającego służbę żądania od służby dyżurnej lub przełożonego pokwitowania za zdawaną kartę rejestracyjną informującą o nałożeniu mandatu lub prowadzeniu tych czynności. Taki obowiązek został nałożony na funkcjonariuszy Policji dopiero skutecznie w niniejszej sprawie we wrześniu 2014 r. ( a więc już po wydarzeniach stanowiących przedmiot niniejszego postępowania) w oparciu o § 6 instrukcji w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia w Komendzie Wojewódzkiej Policji i podległych jednostkach organizacyjnych ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego stanowiącej załącznik do decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r. Wynika to jednoznacznie z załączonej do akt karty zapoznania funkcjonariuszy Policji z treścią polecenia Komendanta Komisariatu Policji dotyczącej obiegu kart PRD 5/1 oraz z decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...]. Tym samym bezzasadne jest stwierdzenie organu I, jak i II instancji, jako okoliczności wskazującej na nie sporządzenie przez skarżącego karty PRD 5/1, brak pokwitowania odbioru rzekomo wypełnionej przez niego karty PRD 5/1 przez osobę upoważnioną do jej odbioru. Nie może stanowić podstawy egzekwowania od funkcjonariusza Policji obowiązku nałożonego przepisami wewnętrznymi przed uprzednim zapoznaniem go z tymi regulacjami. Z zeznań przesłuchanych świadków, jak i samego obwinionego wynika, że w okresie, w którym skarżący miał się dopuścić przewinienia dyscyplinarnego, nie obowiązywały w jednostce, gdzie skarżący pełnił służbę, żadne szczególne procedury dotyczące sprawdzania i potwierdzania przez służbę dyżurną lub przełożonych zdania przez funkcjonariusza spornej karty PRD 5/1. Zarówno skarżący, jak i przesłuchani świadkowie zeznali, że w tamtym okresie nie potwierdzano policjantom zdania karty rejestracyjnej PRD 5/1 i nie wydawano im pokwitowania. Zdane karty przekazywali oficerowie dyżurni do kierownika Rewiru Dzielnicowych lub OPI gdzie były rejestrowane, a następnie przekazywane do Komendy Miejskiej Policji – Wydział Drogowy. Z zeznań świadków wynika również, że karty rejestracyjne PRD 5/1 w przypadku gdy funkcjonariusz zdawał je nie bezpośrednio po zakończonej służbie, były wkładane do teczki zawierającej pocztę kierowaną do komendanta jednostki, a ten nadawał dalszy bieg poszczególnym dokumentom. O ile świadkowie potwierdzili fakt, że były sytuacje, że sporne karty PRD 5/1 były zdawane w terminie późniejszym, organ nie wyjaśnił w jaki sposób powyższe dokumentowano, czy obowiązywała w jednostce procedura (system ewidencji) umożliwiająca sprawdzenie czy dany funkcjonariusz zdał lub nie zdał wypełnioną kartę. Obwiniony konsekwentnie twierdził, że karty rejestracyjne PRD 5/1 wypełnił i zdawał w tym samym dniu bądź w dniach następnych. Fakt, że w sierpniu 2014 r. ponownie wypełnił brakującego karty PRD 5/1 w związku z nałożonymi mandatami wynikał jego zdaniem nie z tego, że takich kart nie wypełnił, a jedynie z uwagi na fakt poinformowania go przez przełożonych, że takich kart brakuje, a on ich sporządził ponownie. Zdaniem Sądu zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na obecnym etapie rozstrzygnąć jednoznacznie czy skarżący wypełnił i zdał karty rejestracyjne PRD 5/1, czy też tak jak twierdzi organ, że nie. W tym miejscu należy jeszcze raz przypomnieć, że przełożony dyscyplinarny, jak i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględnić okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść obwinionego, a niedające się usunąć wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść obwinionego co wynika z powołanej powyżej treści art. 135 g ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Powyższa zasada procedury dyscyplinarnej (in dubio pro reo), jest nadzwyczaj ważna z punktu określenia pozycji procesowej obwinionego i odnosi się w praktyce do zagadnień związanych z ustaleniami faktycznymi, nie wolno jednak rozumieć jej jako reguły swoistego, uproszczonego traktowania wątpliwości. Wszelka wątpliwość w zakresie ustaleń faktycznych powinna być wyjaśniana i usunięta przez wszechstronną inicjatywę dowodową organu procesowego i gruntowną analizę całego dostępnego materiału dowodowego. Dopiero wtedy, gdy przy wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwość nie zostanie usunięta, należy ją wytłumaczyć w sposób korzystny dla obwinionego. Wobec tego organ dyscyplinarny winien ponownie przeanalizować sprawę pod kątem wypełnienia przez poszczególne podmioty nałożonych na nich obowiązków dotyczących zdania przez skarżącego wymaganej dokumentacji, w tym spornych kart rejestracyjnych PRD 5/1 biorąc pod uwagę wskazane w niniejszym uzasadnieniu przepisy organizacyjne i porządkowe, jak i ewentualnie, ukształtowaną w tym względzie praktykę i zwyczaje. Należy przy tym pamiętać, że ukształtowana praktyka i zwyczaj nie mogą być kontratypem uchylającym skutki naruszenia obowiązków lub procedur ujętych w formie zarządzeń, instrukcji nakazującej funkcjonariuszom określony sposób postępowania w zakresie danych spraw, oczywiście pod warunkiem, że zainteresowane osoby zostały w odpowiednim czasie w odpowiedniej formie poinformowane o wprowadzanych procedurach np. obiegu dokumentów, sposobu dokumentowania ich zdanie. Organy w sposób niedostateczny rozważyły kwestię znaczenia potwierdzenia dokonywanego po zakończeniu służby w notatniku służbowym przez dyżurnego lub przełożonego wywodząc, iż mimo, że takie potwierdzenia się znajdują skarżący nie wypełnił i nie zdał kart rejestracyjnych PRD 5/1, abstrahując w ten sposób od treści przedstawionych regulacji zawartych w Zarządzeniach nr 756 i 1173 Komendanta Głównego Policji. Dokonana przez organy w niniejszej sprawie ocena dowodów prowadząca do konstatacji, iż skarżący nie zdał wspomnianych kart rejestracyjnych jest dowolna . Twierdzenie organu oparte jest na domniemaniach i przypuszczeniach, z których nie wynika, dlaczego dał on wiarę zeznaniom tych świadków, z których wynika, że skarżący nie zdał spornej dokumentacji, a odmówił zeznaniom innych świadków których treść pozwala przyjąć przeciwstawne ustalenie. Organ może poszczególnym dowodom odmówić wiarygodności, ale dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny, kierując się przy tym wiedzą oraz zasadami życiowego doświadczenia, odnosząc je do realiów danej sprawy. Naruszenie wskazanych powyżej reguł oceny materiału dowodowego stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. W rozpoznawanej sprawie przełożony dyscyplinarny orzekając o popełnieniu przez skarżącego zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego nie uczynił zadość powyższym zasadom dotyczącym gromadzenia materiału dowodowego i jego oceny. Rozpoznając ponownie sprawę organ winien podjąć czynności mające w szczególności na celu ustalenie czy i w jaki sposób sprawdzano fakt wypełnienia i zdania przez funkcjonariusza karty rejestracyjnej PRD 5/1, czy odnotowywano fakt nie wywiązania się z tego obowiązku przez funkcjonariusza i w jaki sposób rozliczano funkcjonariusza z wywiązania się z tego obowiązku, jakie znaczenie w przyjętej praktyce miało pokwitowanie w notatniku służbowym policjanta przyjęcie dokumentacji ze służby, czy i w jaki sposób odnotowywano fakt nieprzekazania wypełnionego formularza PRD 5/1, czy w ogóle powyższe odnotowywano. Po dokonaniu powyższych ustaleń organ winien dokonać oceny całości zgromadzonego materiału dowodowego w oparciu o kryteria wyżej wskazane. Tak zgromadzony materiał dowodowy winien ocenić mając na uwadze między innymi kryteria wynikające z art. 135 g ust. 2 ustawy o Policji. Przede wszystkim organ z uwagi na upływ czasu powinien rozważyć kwestię przedawnienia karalności wynikającą z art. 135 ust.3 ustawy o Policji. Sąd uznał natomiast za bezzasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. Postępowanie dyscyplinarne policjantów jest szczególnego rodzaju postępowaniem. Nie jest to indywidualna sprawa rozpatrywana w formie decyzji. Ustawodawca zdecydował się na kompleksowe uregulowanie kwestii postępowania dyscyplinarnego policjantów w rozdziale 10 ustawy o Policji , w którym to oprócz materialnoprawnych regulacji zawarł także regulacje procesowe, kompleksowo regulujące tok postępowania. W związku z tym do postępowania dyscyplinarnego nie stosuje się przepisów postępowania administracyjnego. Podstawy do stosowania do tego postępowania dyscyplinarnego nie zawiera również kodeks postępowania administracyjnego w przepisie art. 1 pkt 1 i 2. ( por. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1518/06 , Lex 447371, wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1155/12, Lex 1298297). Przedwczesne byłoby natomiast wypowiadanie się do co zasadności zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego tj. art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 4 ust. 7 rozporządzenie MSW. Ocena bowiem prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego może być oparta jedynie na prawidłowo pod względem proceduralnym zbudowanej podstawie faktycznej rozstrzygnięcia. Uznając zatem skargę za zasadną Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. - orzekł jak w pkt 1 wyroku. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego w wysokości 257 zł stanowił przepis art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te składa się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego skarżącego będącego radcą prawnym w wysokości 240 zł oraz uiszczona opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika ustalono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ). W oparciu o art. 239 § 1 pkt 1 d p.p.s.a. skarżący korzystał z mocy ustawy ze zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.