II SA/Go 350/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z dnia [...] r., znak: [...] w sprawie ze skargi H.O., B.S., L.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z dnia [...] r., znak: [...]. Decyzją znak: [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Burmistrz po rozpatrzeniu wniosku W.B. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczo-garażowego w funkcję usługową (warsztat samochodowy) na działce o nr ewid. Gruntu [...]. W wyniku odwołania wniesionego przez W.B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wnieśli H.O., B.S. i L.S.. Dodatkowo w treści skargi skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu II instancji jak i decyzji organu I instancji, nie uzasadniając wniosku. Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Go 350/14 WSA w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę B.S. i L.S. z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi jednocześnie w żaden sposób nie ustosunkowując się do wniosku skarżących w zakresie wstrzymania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, iż zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści § 2 cyt. artykułu w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie, organ który wydał decyzję lub postanowienie może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które wniesiona została skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy zaznaczyć, iż zdanie trzecie w/w § 3 wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z w/w przesłanek, Sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Osoba wnioskująca o wstrzymanie wykonania decyzji jest obowiązana wykazać, że w konkretnej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r., II SA/Gd 652/08, postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., II OZ 766/08). Obowiązek ten polega na uprawdopodobnieniu zaistnienia takich sytuacji. Skarżący składając w przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wnieśli jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji tj. o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Wniosek nie zawierał uzasadnienia. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie mając przede wszystkim na uwadze fakt, iż skarżący nie uprawdopodobnili w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak precyzyjnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). Skarżący nie uprawdopodobnili, że decyzja uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania, ani decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków, stąd też ich wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Dodatkową okolicznością mająca wpływ na odmowę przez Sąd wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji miał charakter decyzji, których dotyczył wniosek, powodujący brak możliwości ich wykonania. Dokonując analizy treści art. 61 p.p.s.a. stwierdzić należy, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w rozumieniu tego artykułu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54). Zgodnie z powyższym wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja, której dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania jest decyzją uchylającą decyzję organu I instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wydaną w oparciu o treść art. 138 § 2 kpa. Decyzja ta z uwagi na swój formalny charakter i zakres nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a dotyczy wyłącznie kwestii procesowej. W/w decyzja nie rodzi żadnych praw, jak również nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja tego rodzaju nie podlega zatem wykonaniu, gdyż nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Wskazane powyżej stanowisko tutejszego Sądu potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2005 r., sygn. akt II OZ 510/05, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2008 r. , sygn. akt II SA/Gd 678/08, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 12 listopada 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1445/08, postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 5 października 2007 r., sygn. akt III SA/Wr 238/07. Stwierdzić należy, iż również decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nawet decyzja o warunkach zabudowy, jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego dający inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę, nie stanowi aktu, który dawałby podstawę inwestorowi do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw skarżącego w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych sutków, uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zwrócić należy uwagę, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu nie wywołuje skutków materialnoprawnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Tym bardziej zatem skutków tego rodzaju nie wywołuje decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Na marginesie należy zauważyć, iż wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter tymczasowy i jak wskazuje treść art. 61 § 6 p.p.s.a. upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W niniejszej sprawie termin rozprawy wyznaczony został na dzień 6 sierpnia 2014 r., o czym strony postępowania zostały zawiadomione. Dodać należy, iż w razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku (art. 152 p.p.s.a). Z uwagi na powyższe zgodnie z treścią art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.