II SA/Go 355/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N.K., L.K. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r., Nr [...]0 w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. skarżący N.K. i L.K. reprezentowani przez pełnomocnika – adwokata S.Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie skargę na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] o odmowie uwzględnienia zarzutów zgłoszonych przez skarżących w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] grudnia 2009 r. (dotyczącego obowiązku o charakterze niepieniężnym, tj. poddania dziecka A.K. szczepieniom ochronnym przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi i wirusowemu zapaleniu wątroby typu B) i odmowie uwzględnienia wniosku o umorzenie egzekucji obowiązku. W treści skargi skarżący, wskazując na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej zwanej p.p.s.a., wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, uzasadniając go niebezpieczeństwem powstania trudnych do odwrócenia skutków w postaci przymusowego poddania dziecka skarżących szczepieniom ochronnym, które mogą narazić je na trudne do przewidzenia powikłania zdrowotne. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie jednak art. 61 § 3 po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które wniesiona została skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Należy mieć przede wszystkim na uwadze fakt, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w rozumieniu art. 61 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54). Zgodnie z powyższym wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. W przedmiotowej sprawie postanowienie, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania jest postanowieniem o odmowie uwzględnienia zarzutów zgłoszonym w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2009 r. Postanowienie to nie ma charakteru wykonalnego, zatem nie byłoby możliwe wstrzymanie jego wykonania, wedle reguł określonych w art. 63 § 3 p.p.s.a , choć niewątpliwie należy podkreślić, że rozstrzygnięcie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego ma szczególnie istotne znaczenie dla uczestników tego postępowania, warunkuje bowiem możliwość prowadzenia egzekucji na podstawie wystawionego i doręczonego tytułu wykonawczego. W/w postanowienie nie rodzi żadnych praw, jak również nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Postanowienie tego rodzaju nie podlega zatem wykonaniu, gdyż nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonego postanowienia. Wskazane powyżej stanowisko tutejszego Sądu potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2009 r., II OZ 813/09. Stąd przy rozpoznawaniu wniosku w niniejszej sprawie, o treści rozstrzygnięcia zadecydował charakter zaskarżonego postanowienia i fakt, iż nie podlega ono wykonaniu, a w konsekwencji nie można zastosować wobec niego wstrzymania jej wykonania. Natomiast przy rozpoznaniu w/w wniosku nie podlegał badaniu fakt spełnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania postanowienia, określonych w treści art. 61 p.p.s.a. t.j.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani też wykazanie ich zaistnienia. Na marginesie należy zauważyć, iż wstrzymanie wykonania postanowienia ma charakter tymczasowy i jak wskazuje treść art. 61 § 6 p.p.s.a. upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W niniejszej sprawie termin rozprawy wyznaczony został na dzień 24 czerwca 2010 r., o czym strony postępowania zostały zawiadomione. Dodać należy, iż w razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku (art. 152 p.p.s.a). Z uwagi na powyższe zgodnie z treścią art. 61 § 3 i 5 ppsa należało orzec jak w sentencji.