II SA/Go 356/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I.O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. I.O. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zakwestionował postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r., znak [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r., znak [...] w przedmiocie nałożenia na skarżącego grzywny w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł z powodu uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r., znak [...] dotyczącego rozbiórki obiektu budowlanego – placu składowego zrealizowanego na działce nr [...] i określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] stycznia 2014 r. W skardze pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek pełnomocnik wskazał, że egzekwowanie wykonania nałożonego na skarżącego zobowiązania rozbiórki obiektu budowlanego w drodze grzywny, w dodatku wymierzonej w maksymalnym wymiarze, godzi w zasadę państwa prawa oraz zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Pełnomocnik podkreślił, że I.O. nie uchyla się uporczywie od wykonania nałożonych na niego obowiązków, a nawet w większej części obowiązki te wykonał, jednakże rozbiórka w pozostałym zakresie, tj. w zakresie wskazanym w wydanej przez PINB decyzji z dnia [...] października 2012 r. w części utrzymanej w mocy decyzją WINB z dnia [...] grudnia 2012 r. rodzi wątpliwości interpretacyjne. Dlatego też skarżący zaskarżył decyzję nakazującą rozbiórkę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a postępowanie to jest obecnie w toku, zatem nie można przypisywać złej woli w niewykonaniu przez skarżącego do tej pory całości obowiązku wynikającego z ww. decyzji. Nadto pełnomocnik skarżącego nadmienił, że obecny stan rzeczy nie godzi w interes społeczny ani interes jakiejkolwiek jednostki, brak rozbiórki w pozostałej części, wynikający z obiektywnych przyczyn, jak i warunków atmosferycznych uniemożliwiających prowadzenie niezwykle skomplikowanych prac, nie powoduje szkody po stronie podmiotów trzecich. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w treści jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 powołanej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zaznaczyć bowiem trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zauważyć należy, iż w omawianym przepisie chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. A zatem, wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005, publ. www.cbois.nsa.gov.pl). Rozpoznając wniosek skarżącego Sąd uznał, iż nie został on uzasadniony i nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazania zaś wymaga, że na tym etapie postępowania, rozpoznając wniosek skierowany do Sądu w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd nie bada samej skargi, a jedynie wniosek o wstrzymanie wykonalności orzeczenia. Na tym bowiem etapie postępowania sądowego nie jest możliwa ocena, czy nałożona na skarżących grzywna w celu przymuszenia jest nieuzasadniona, czy wadliwa, ponieważ w innym wypadku doszłoby do zniweczenia celu postępowania sądowoadministracyjnego jakim jest kontrola legalności wydawanych przez organy aktów administracyjnych. Mając powyższe na uwadze wskazać trzeba, że nie wystarczy zawrzeć w skardze wniosku powołując się jedynie na art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ we wniosku należy wskazać jakie konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki zaistnieją w wyniku uiszczenia grzywny przez skarżących. Pełnomocnik skarżącego nie uzasadnił, dlaczego w jego ocenie, w przypadku wykonania zaskarżonego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji lub postanowień jest uzasadnione. Strona skarżąca winna mieć na względzie, że co do zasady należności pieniężne podlegają zwrotowi, a zatem sam fakt uiszczenia przedmiotowej grzywny nie przesądza jeszcze o zaistnieniu przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dopiero wskazanie negatywnych skutków, jakie może wywołać uiszczenie przez skarżących przedmiotowej grzywny mogłoby przemawiać za uwzględnieniem przedmiotowego wniosku. Tymczasem pełnomocnik skarżącego jako uzasadnienie wniosku wskazał na toczące się postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sygn. akt II OSK 1577/13, na skutek wniesienia przez skarżącego skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Go 27/13 oddalającego skargę I.O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r., znak [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego, nie precyzując jednak, jakie to konkretnie okoliczności świadczą o zaistnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Na marginesie podnieść trzeba, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie jest uzależnione od zasadności samej skargi. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania abstrahuje bowiem od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Zatem negatywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania ma charakter tymczasowy i nie przesądza o końcowym wyniku sprawy, i o dalszym losie przedmiotowej w sprawie grzywny. Podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.