II SA/Go 27/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Sławomir Pauter Protokolant referent Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2013 r. sprawy ze skargi I.O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. W wyniku przeprowadzenia postępowania administracyjnego, wszczętego z urzędu zawiadomieniem z dnia [...] marca 2011r. w sprawie wykonania placu składowego materiałów budowlanych na terenie działki nr [...] bez wymaganego pozwolenia na budowę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta ( dalej jako: PINB ) w dniu [...] kwietnia 2011 r. wydał decyzję znak: [...], którą powołując się na art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał I.O. rozbiórkę obiektu budowlanego - tj. wskazanego placu składowego poprzez rozbiórkę ogrodzenia od strony ul. [...], rozbiórkę nawierzchni betonowej oraz rozbiórkę ośmiu latarni oświetleniowych. W wyniku rozpoznania odwołań I.O. oraz właściciela działki sąsiedniej K.G., decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ( dalej jako: WINB ) uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej nakazu rozbiórki ogrodzenia, orzekając w uchylonym zakresie o umorzeniu postępowania organu I instancji, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję PINB z [...] kwietnia 2011 r. znak: [...]. Skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożył I.O. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej, wywodząc iż wykonanie robót związanych z utwardzeniem terenu nastąpiło na podstawie zgłoszenia do właściwego organu i przy braku sprzeciwu tego organu. Prawomocnym wyrokiem z dnia 13 października 2011 r. w sprawie II SA/Go 609/11 WSA w Gorzowie Wlkp. uchylił zaskarżoną decyzję WINB w części utrzymującej w mocy decyzję PINB z dnia [...] kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu wyroku WSA uznał zasadność zakwalifikowania przez organy wykonanych przez I.O. robót budowlanych jako budowy obiektu budowlanego – placu składowego. Analizując przepisy Prawa budowlanego stwierdził, że wykonanie placu składowego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do faktu poprzedzenia rozpoczęcia robót przy budowie placu dokonanym przez inwestora zgłoszeniem WSA wywiódł, że jeżeli inwestor dokonał skutecznego zgłoszenia inwestycji i zakres wykonanych przez niego robot pokrywa się z zakresem robót wymienionych w zgłoszeniu, to nie można przyjąć, że działał w warunkach samowoli budowlanej, nawet jeśli zgłoszenie dotyczyło inwestycji, na której wykonanie wymagane było pozwolenie na budowę, ale nie został wniesiony od niego sprzeciw. Jednakże w niniejszej sprawie inwestor wykonał roboty budowlane przekraczające zakres wskazany w zgłoszeniu i wykonał obiekt budowlany wymagający pozwolenia. Nie można więc w tym przypadku mówić o odstępstwie od zgłoszenia i zastosować procedury przewidzianej w art. 50-51 Prawa budowlanego. W przypadku bowiem, gdy proces budowlany powinien być kwalifikowany jako prowadzony bez pozwolenia na budowę zastosowanie znajduje art. 48 ustawy Prawo budowlane. Przyjęcie innej konstrukcji powodowałoby, że art. 50 ust. 1 pkt 3, zgodnie z którym w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1ustawy, mógłby być stosowany jako środek do obchodzenia przepisów Prawa budowlanego przez próbę fałszywego kwalifikowania zamierzeń inwestycyjnych, by skorzystać z prostszej i tańszej procedury zgłoszeniowej, a nie ubiegać się o pozwolenie na budowę. W konsekwencji WSA uznał, że wykonanie przez I.O. placu składowego w oparciu o przyjęte zgłoszenie zamiaru utwardzenia powierzchni gruntu działki nastąpiło w ramach samowoli budowlanej, a więc zastosowanie w sprawie, jak słusznie przyjęły organy, miały przepisy art. 48 Prawa budowlanego. WSA wskazał, iż nakaz rozbiórki może być orzeczony dopiero po ustaleniu, iż nie jest możliwe doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, w szczególności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazując, iż obowiązkiem organu jest w pierwszej kolejności rozważenie możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego zarzucił organom orzekającym przedwczesne uznanie, bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, że wykonany przez inwestora obiekt budowlany jest niezgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a więc nie został spełniony podstawowy warunek umożliwiający jego legalizację, wskazany w art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Przywołując ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego ( uchwalonego uchwałą Nr XLI/502/01 z dnia czerwca 2001 r. - Dz. Urz. z 2001r., nr 94, poz. 683) dla terenu "UM" na którym znajduje się działka nr [...] wskazał, iż zgodnie z § 3 ust. 5 uchwały ustalono, jest to teren budownictwa usługowo-mieszkaniowego, dla którego między innymi ewentualna uciążliwość lub szkodliwość dla środowiska wywołana przez usługi nie może wykraczać poza granice działki, na której będą zlokalizowane, z zakazem lokalizowania obiektów usług technicznych, motoryzacji i stacji paliw, za dowolne i nie znajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy WSA uznał stwierdzenie organu odwoławczego, że funkcja placu wykracza poza dopuszczoną w planie działalność usługową o charakterze "lokalnej obsługi ludności" i może stanowić zakazaną w planie realizację usług technicznych oraz, że uciążliwość spowodowana ewentualnym funkcjonowaniem placu przekracza granice działki, na której jest usytuowany, chociażby ze względu na wzmożony ruch pojazdów samochodowych dostarczających i odbierających na teren działki nr [...] zgromadzone na jej terenie wyroby podlegające składowaniu. Sąd stwierdził, iż nie można utożsamiać faktu składowania materiałów budowlanych ze świadczeniem usług. Organ powinien w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, czy oprócz składowania wyrobów budowlanych inwestor prowadzi na przedmiotowej działce jakąś działalność usługową, a jeżeli tak, to powinien ustalić, jakiego rodzaju są to usługi i czy naruszają postanowienia planu. Zarzucił organom całkowite zignorowanie stanowczych twierdzeń inwestora o gromadzeniu na planu materiałów budowlanych wytworzonych we własnej wytwórni, wyłącznie na potrzeby własne oraz niewyjaśnienie na czym ma polegać realizacja przez inwestora na przedmiotowym placu zakazanych w planie usług technicznych. Wywiódł, iż rozstrzygając sprawę organ powinien przesadzić kwestię, czy plac składowy może zostać objęty zakresem "budownictwa usługowo-mieszkalnego". Stwierdził, iż przedmiotowa działka spełniałaby tę funkcję, gdyby na jej terenie inwestor prowadził działalność usługową. W przeciwnym przypadku plac składowy nie stanowiłby obiektu, ani o charakterze usługowym, ani mieszkalnym, co w konsekwencji prowadziłoby to do wniosku, że swoim istnieniem nie naruszałby postanowienia planu. WSA w pełni zaaprobował natomiast rozstrzygnięcie WINB o uchyleniu decyzji organu I instancji w części dotyczącej nakazu rozbiórki ogrodzenia działki od strony ul. [...] i umorzeniu postępowania organu I instancji w tym zakresie wobec faktu, że przedmiotowe ogrodzenie wybudowane zostało legalnie na podstawie zgłoszenia z dnia [...] kwietnia 2009 r. wobec którego Prezydent Miasta nie zgłosił sprzeciwu, wobec czego prowadzenie postępowania legalizacyjnego w trybie przewidzianym przez art. 48 Prawa budowlanego w stosunku do przedmiotowego ogrodzenia nie znajdowało oparciu w przepisach prawa. W związku z uchyleniem przez WSA części jego decyzji WINB, ponownie rozpoznając odwołania I.O. i K.G., decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. uchylił "rozbiórkową" decyzję PINB z dnia [...] kwietnia 2011 r. Uzasadniając przyczyny uchylenia wskazał na wymagające wyjaśnienia okoliczności, sprecyzowane w uzasadnieniu wyroku, mające podstawowe znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy, a których ustalenie przekracza kompetencje organu odwoławczego określone w art. 136 Kpa oraz na związanie organu I instancji wskazaniami Sądu wynikającymi z wyroku z dnia 13 października 2011 r. Odnosząc się do odwołania K.G. wskazał, że nie podziela stanowiska co do konieczności uwzględnienia w niniejszym postępowaniu jako elementu przedmiotowego placu składowego ogrodzenia działki nr [...] od strony ul. [...] ze względu na fakt, iż postępowanie w sprawie "budowy muru oporowego" stanowiącego to ogrodzenie zostało umorzone, a jego skarga na decyzję w tym przedmiocie oddalona prawomocnym wyrokiem WSA w Gorzowie z dnia 7 kwietnia 2011 r. w sprawie II SA/Go 106/11. WINB wskazał także na konieczność zapewnienia udziału w postępowaniu współwłaścicielce działki nr [...] L.O.. Ponownie rozpoznając sprawę, PINB przeprowadził w dniu [...] marca 2012r. oględziny na działce nr [...]. W protokole sporządzonym z tej czynności wskazano, że na działce znajduje się wykonane utwardzenie z betonu, przy czym nie obejmuje ono jej całego terenu. Nadto teren działki w części południowo-wschodniej został podniesiony dodatkowo o grubość podsypki cementowej i polbruku ułożonych na płycie betonowej. Teren jest oświetlony ośmioma lampami. Na terenie działki składowany jest materiał budowlany: cegła ceramiczna, belki stropu "Teriva", bloczki gazobetonowe, dachówka, pustaki ceramiczne, bloczki betonowe zalewowe, kostka typu "Polbruk", kształtki stropowe ceramiczne, cegłą Silka, nadto składowane są palety drewniane, przy czym belki stropowe i pustaki stropowe "Teriva" a także pustaki wentylacyjne i pustaki zalewowe oznaczone są metką zakładu betonowego "Irek", natomiast pozostały materiał budowlany nosi oznaczenia różnych producentów. Nie stwierdzono prowadzenia usług. Uczestniczący w oględzinach K.G. podniósł, iż wykonanie płyty poprzedzone było niwelacją terenu polegającą na nawiezieniu dużych ilości ziemi, co spowodowało różnicę terenu pomiędzy posesjami sąsiednimi, wynoszącą ok 1,50 m, zaś powierzchnia płyty betonowej stanowi około 3/4 powierzchni terenu działki. W wyniku tych uwag strony, kontrolujący potwierdzili wielkość powierzchni płyty betonowej oraz fakt różnicy poziomu terenu od strony zachodniej, południowej i wschodniej. K.G. oświadczył nadto, że sprzedaż materiałów odbywa się na terenie siedziby zakładu "Irek", a na placu odbywa się ich załadunek dla odbiorców. Postanowieniem z dnia [...] maja 2012r., znak: [...] PINB, powołując się na art. 48 ust.2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane nakazał inwestorowi wstrzymanie robót budowlanych związanych z budową placu składowego materiałów budowlanych na terenie działki nr [...] oraz nałożył na niego obowiązek przedstawienia w terminie trzech miesięcy od daty otrzymania postanowienia: zaświadczenia Prezydenta Miasta o zgodności budowy placu składowego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego placu składowego, sprawdzonego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego, wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o wpisie projektantów na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W uzasadnieniu wskazał, iż w jego ocenie, wobec ustalenia w wyniku oględzin, że na działce nr [...] inwestor nie prowadzi w aktualnym stanie faktycznym działalności usługowej, zachodzą okoliczności określone w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, stwarzające możliwość legalizacji samowoli budowlanej. W pouczeniu do postanowienia organ poinformował m.in., że zgodnie z art. 48 ust. 4 tej ustawy niespełnienie w wyznaczonym terminie nałożonych obowiązków skutkować będzie nakazem rozbiórki. Odpis postanowienia doręczony został pełnomocnikowi inwestora w dniu 11 maja 2012 r. Wobec bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu PINB decyzją z dnia [...] października 2012 r. znak: [...], powołując się na art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego nakazał I.O. rozbiórkę obiektu budowlanego - placu składowego, zrealizowanego na działce nr [...], wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, poprzez : rozbiórkę nawierzchni betonowej wraz z podbudową oraz usunięcie gruntu do poziomu 120,75 m npm i rozbiórkę ośmiu latarni oświetleniowych. W uzasadnieniu, przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania dotyczącego robót związanych z wykonaniem placu, przedstawił również okoliczności związane z postępowaniami, w tym i sądowymi, których przedmiotem było wykonanie ogrodzenia działki nr [...] oraz zmiana jego funkcji przez wykorzystanie go również jako muru oporowego dla placu składowo- magazynowego wzniesionego po podniesieniu poziomu gruntu. Odnośnie orzeczonego nakazu rozbiórki PINB stwierdził, iż jest on wynikiem nieprzedstawienia przez inwestora w wymaganym terminie dokumentów, żądanych postanowieniem organu z dnia [...] maja 2012 r. Określając zakres rozbiórki organ I instancji wskazał, że roboty związane z wykonaniem placu, oddziaływują na ogrodzenie pomiędzy działką nr [...], a działkami nr [...] na odcinku 27,30 m. Na skutek podniesienia terenu i wykonania utwardzenia na działce nr [...] mur ogrodzeniowy na tym odcinku zmienił swoją funkcję i stanowi obecnie konstrukcję oporową zabezpieczającą przed osuwaniem się gruntu z terenu wyżej położonego, to jest z działki nr [...], wraz z naziomem na posesję sąsiednią. Różnica poziomów terenu przy murze wynosi od 1,35 do 1,50 m. PINB powołując się na projekt budowlany - dokumentację powykonawczą ogrodzenia pomiędzy działką nr [...] przy ul. [...] a działkami nr [...] przy ul. [...], w którym do obliczeń statycznych wykonanego ogrodzenia przyjęto różnicę poziomów gruntu w wielkości 1,15 m ( licząc od spodu fundamentu ogrodzenia) ocenił, że mur ogrodzeniowy nie będzie stwarzał zagrożenia dla zdrowia i mienia właściciela sąsiedniej nieruchomości jeśli rozbiórce poddana zostanie nawierzchnia betonowa wraz z podbudową oraz usunięty zostanie grunt do poziomu 120 m npm, to jest do poziomu przyjętego w obliczeniach statycznych w projekcie dotyczącym ogrodzenia. PINB wskazał, iż z tego względu wniosek K.G. z dnia [...] września 2012 r. o uzupełnienie akt sprawy o rzędne wykonanego placu składowego w celu określenia wielkości i zakresu przeprowadzonych prac ziemnych, nie mógł mieć wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji rozbiórkowej. W odwołaniu od decyzji I.O., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o umorzenie postępowania, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzji organu I instancji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności naruszenie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, iż zachodzą w niniejszej sprawie przesłanki do orzeczenia rozbiórki obiektu budowlanego oznaczonego przez organ I instancji jako plac składowy zrealizowany na działce nr [...], Zarzucał też naruszenie prawa procesowego tj. art. 77 §1 Kpa w zw. z art. 7, 8 i 9 Kpa oraz art. 80 Kpa i 107 § 1 i 3 Kpa przez: nieprzedstawienie w decyzji dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nierozpatrzenie w sposób prawidłowy i wnikliwy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności przez arbitralne przyjęcie, że ogrodzenie stanowi konstrukcję oporową, brak uzasadnienia prawnego dla rozstrzygnięcia sprawy, a także poprzez nieustalenie czy zlokalizowanie obiektów na działce [...] nie narusza planu miejscowego oraz przyjęcie, iż działanie skarżącego w zakresie zgłoszenia do Prezydenta Miasta zamiaru wykonania utwardzenia terenu działki nr [...] mogło stanowić próbę obejścia prawa, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że ogrodzenie działki [...] zmieniło swoją funkcję i stanowi obecnie konstrukcję oporową zabezpieczającą przed osuwaniem się gruntu z terenu wyżej położonego. W uzasadnieniu jako zasadnicze uchybienie organu I wskazywał nieodniesienie się w żaden sposób do kwestii, czy rzeczywiście obiekt znajdujący się na działce nr [...] jest placem składowym, zakwalifikowanym w załączniku do ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane do kategorii XXII obiektów budowlanych oraz brak wskazania podstaw do zastosowania w sprawie przepisów art. 48 Prawa budowlanego, dowolność stanowiska organu w kwestii dotyczącej ogrodzenia. Odwołanie od decyzji PINB wniósł również K.G.. Nie kwestionując rozstrzygnięcia organu w przedmiocie nakazu rozbiórki, zarzucał wadliwość przyjętego przez organ I instancji parametru dotyczącego zakresu usunięcia gruntu. Jego zdaniem rzeczywisty wymiar od spodu fundamentu do rzędnej terenu równej 120 m npm wynosi 0,40 m, a nie 1,15 m jak podał PINB Miasto. Zarzucił przy tym, iż w aktach sprawy, z którymi zapoznał się przed wydaniem decyzji, brak było opracowania projektowego dotyczącego ogrodzenia, wymienionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto zdaniem odwołującego, realizacja jego wniosku o uzupełnienie akt sprawy o rzędne wykonanego placu składowego, o co wnosił pisemnie w toku postępowania organu, pozwoliłaby na określenie położenia i zakresu objętych postępowaniem administracyjnym nawierzchni betonowych oraz zakresu przeprowadzonych prac ziemnych. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. WINB, znak [...], uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia poziomu usunięcia gruntu (120,75 m npm), orzekając w tym zakresie, że poziom usunięcia gruntu określa załącznik graficzny do niniejszej decyzji, sporządzony na kopii mapki sytuacyjno-wysokościowej zawierającej rzędne terenu działki nr [...] (według stanu z lutego 2009 r.), a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności organ II instancji wskazał, iż stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, związany pozostawał oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 13 października 2011 r. sygn. akt II SA/Go 609/11. Mając na względzie stanowisko WSA zawarte w tym wyroku organ odwoławczy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organu I instancji, wbrew stanowisku zawartemu w odwołaniu pełnomocnika inwestora, podzielił stanowisko PINB, iż zamierzenia inwestycyjne podjęte przez niego na działce nr [...] miały w istocie na celu budowę placu składowego. Organ odwoławczy podkreślił, że w omawianym przypadku elementami decydującymi o charakterze przedmiotowej budowli są utwardzony plac betonowy oraz wykonane oświetlenie. Wobec braku definicji legalnej, w oparciu o literaturę fachową stwierdził, iż plac składowy to teren ogrodzony i odpowiednio zabezpieczony, przystosowany do składowania towarów oraz poruszania się po nim magazynowych środków transportowych, z odpowiednio przygotowaną nawierzchnią, ogrodzeniem, sztucznym oświetleniem, instalacją przeciwpożarową oraz pomocniczym sprzętem przeciwpożarowym. Budowa placu składowego - zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane obiektu kategorii XXII - nie została zwolniona w przepisach art. 29 ust. 1 i pkt 2 tej ustawy z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. WINB podzielił stanowisko PINB, wypływające z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, iż działania formalne podjęte przez inwestora w organach administracji architektoniczno-budowlanej służyły obejściu prawa, czego nie mogą zaakceptować organy nadzoru budowlanego. Wprawdzie inwestor dokonał w organie administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenia dotyczącego utwardzenia terenu działki nr [...], polegającego na zgłoszeniu wykonania nawierzchni betonowej, to nie występował o zgodę na wykonanie oświetlenia (w formie zgłoszenia robót czy też wniosku o pozwolenie na budowę). W ocenie WINB, próbą obejścia prawa było zgłoszenie przez inwestora wykonania utwardzenia terenu działki nr [...], które w rzeczywistości posłużyło do wykonania placu składowego - obiektu kategorii XXII według załącznika do ustawy Prawo budowlane, którego budowa wymagała pozwolenia na budowę. Tym samym jego budowa nastąpiła w sposób określony w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, to jest bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ II Instancji wywiódł, iż co do zasady zgłoszenie wykonania określonych robót budowlanych i brak sprzeciwu właściwego organu wyłącza ustalenie, że roboty te były wykonywane w warunkach uzasadniających zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego chyba, że rzeczywistym zamiarem inwestora (co w niniejszym przypadku zostało dowiedzione) było obejście przepisów o uzyskaniu pozwolenia na budowę. Zajęte stanowisko, potwierdza - zdaniem organu odwoławczego - także charakter utwardzenia opisany w zgłoszeniu w postaci kostki brukowanej o grubości 8 cm, na podbudowie cementowo-piaskowej o grubości 30 cm. W ocenie WINB, taki rodzaj utwardzenia, ze względu na materiał, zapewnia funkcjonowanie placu składowego. Za jednoznaczne i nie budzące wątpliwości, organ II instancji uznał również ustalenia PINB, dokonane w wyniku oględzin przeprowadzonych [...] marca 2012 r. dotyczące sposobu wykorzystania utwardzonego terenu działki nr [...] jako miejsca składowania materiałów budowlanych. W szczególności stwierdzony przez organ powiatowy asortyment zgromadzonych materiałów, jak i ich usystematyzowane umiejscowienie na terenie działki jednoznacznie wskazuje na istnienie i funkcjonowanie placu składowego. WINB podkreślił, iż w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 października 2011 r. WSA jednoznacznie stwierdził, że wykonanie przez inwestora placu składowego w oparciu o przyjęte zgłoszenie zamiaru utwardzenia powierzchni gruntu działki nastąpiło w ramach samowoli budowlanej, a więc zastosowanie w sprawie - jak słusznie przyjęły organy - miały przepisy art. 48 Prawa budowlanego. Zgodnie zaś z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Odstępstwo od tej generalnej zasady jest możliwe tylko w przypadku, gdy zachodzą okoliczności określone w ust. 2 przepisu art. 48, to jest gdy budowa obiektu jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu) oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W przypadku ustalenia, że w sprawie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części zachodzą okoliczności określone w ustępie 2 art. 48, organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych, związanych z budową obiektu. Wydając postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych, organ ma obowiązek nałożyć na inwestora, obowiązek przedstawienia określonych w art. 48 ust. 3 pkt. 1 i 2 Prawa budowlanego dokumentów, na które składają się dokumenty wymagane do wniosku o pozwolenie na budowę. Niedotrzymanie terminu przedstawienia dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego stanowi przesłankę do wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego ( art. 48 ust. 4 ). W wyniku uchybienia terminu strona traci przyznane jej prawo do legalizacji samowoli budowlanej i w efekcie sprawa zostaje załatwiona w trybie zwykłym, to jest przez wydanie decyzji o nakazie rozbiórki. WINB wskazał, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji ocenił, iż zachodzą przesłanki do legalizacji omawianego obiektu budowlanego i wydał na podstawie art. 48 ust.2 i 3 Prawa budowlanego postanowienie, którym nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie wymaganych przepisem ust. 3 dokumentów. Niezłożenie w terminie, który upłynął 11 sierpnia 2012 r. żądanych dokumentów skutkowało utratą przez inwestora prawa do legalizacji samowoli budowlanej i stanowiło przesłankę do wydania decyzji o nakazie rozbiórki placu składowego, co wynika wprost z art. 48 ust. 4 Pr. bud. Za nieprawidłowe uznał natomiast WINB określenie przez PINB zakresu rozbiórki placu składowego w odniesieniu do wyznaczonej przez organ rzędnej terenu (120,75 m nad poziomem morza), do której należy usunąć grunt nasypowy, użyty do podniesienia poziomu terenu, a na którego warstwie ułożono betonowe utwardzenie. Zdaniem organu II instancji, roboty w tym zakresie z pewnością należy zaliczyć do procesu budowy przedmiotowego placu składowego. Zgodnie bowiem z art. 41 Prawa budowlanego do prac przygotowawczych świadczących o rozpoczęciu budowy zalicza się niwelację terenu, która polega nie tylko na zebraniu warstwy gruntu z terenu realizacji obiektu budowlanego lecz może obejmować również nawiezienie gruntu nasypowego w celu uzyskania określonej rzędnej terenu. Warstwy nasypowe mogą również służyć jako samoistny element nośny (oparcie) dla ułożonych na nich warstw wykonanych z materiałów stricte budowlanych i taką ich funkcję należy przypisać w omawianym przypadku nasypowym masom ziemnym znajdującym się pod warstwami betonowymi tworzącymi konstrukcję placu składowego na działce nr [...]. Organ II instancji wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się poświadczona za zgodność z oryginałem mapa do celów projektowych w skali 1:500 sporządzona dla działki nr [...] przy ul. [...] w lutym 2009 r. przez uprawnionego geodetę. Została ona przez inwestora dołączona do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych w postaci utwardzenia działki z dnia [...] kwietnia 2009r. Odzwierciedla ona istniejący wówczas stan zagospodarowania działki nr [...], w tym również w zakresie rzędnych terenu tej działki. Zatem, w ocenie organu odwoławczego, aby zrealizować rozbiórkę całkowitą przedmiotowego obiektu - placu składowego, zachodzi konieczność usunięcia wszystkich warstw tworzących ten obiekt (warstwy gruntu nasypowego oraz warstwy betonowe wraz z ewentualnymi podkładami z kruszyw) do rzędnych terenu istniejących przed rozpoczęciem robót budowlanych, w wyniku których zrealizowano plac składowy. Organ podkreślił, iż mapa sytuacyjno - wysokościowa, zawierająca rzędne terenu działki nr [...], na której wybudowano przedmiotowy plac składowy, jest dokumentem urzędowym, o którym mowa w art. 76 Kpa i korzysta z domniemania prawdziwości tego co zostało w nim stwierdzone. Okoliczność ta ma szczególne znaczenie w kwestii prawidłowego określenia zakresu rozbiórki omawianego obiektu, który nie jest obiektem kubaturowym, wydzielonym w przestrzeni, bądź liniowym, umiejscowionym na powierzchni gruntu lub pod nim. Skoro w aktach sprawy znajduje się dokument urzędowy określający rzędne działki przed rozpoczęciem budowy placu składowego należało dać takiemu dokumentowi pierwszeństwo przed innymi dowodami. Z powyższych względów organ odwoławczy uznał za konieczne uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej określenia poziomu usunięcia gruntu i orzeczenie w uchylonym zakresie, iż poziom usunięcia gruntu określa załącznik graficzny do niniejszej decyzji sporządzony na kopii mapki sytuacyjno-wysokościowej zawierającej rzędne terenu działki nr [...] przy ul. [...]. Stwierdził jednocześnie, iż taka korekta orzeczenia organu I instancji, precyzująca jedynie zakres nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, orzeczonego przez PINB nie powoduje naruszenia art. 139 Kpa. Wobec rozstrzygnięcia o zakresie usunięcia gruntu za pozostający bez znaczenia uznał zarzut K.G., o braku w aktach sprawy opracowania projektowego dotyczącego ogrodzenia. Treść tego opracowania pozostaje bowiem bez wpływu na rozstrzygnięcie wydane w omawianej sprawie. Zdaniem organu odwoławczego z analogicznych przyczyn nie zaistniała konieczność przeprowadzenia dodatkowych dowodów, o które wnosił w toku postępowania K.G. ( m.in. pomiar rzędnych wykonanego placu składowego ). Zakres rozbiórki obiektu budowlanego został bowiem określony w sposób wystarczający. Załącznik graficzny do niniejszej decyzji sporządzono z wykorzystaniem mapki geodezyjnej wykonanej dla terenu działki nr [...], zawierającej wystarczającą ilość rzędnych terenu, do których należy usunąć warstwy tworzące obiekt podlegający rozbiórce. W skierowanej do sądu skardze I.O., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił decyzji WINB naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a w szczególności: - naruszenie art. 3 pkt 1 oraz załącznika do ustawy Prawo budowlane oraz art. 7 i art. 77 Kpa poprzez przyjęcie, iż zrealizowana inwestycja znajdująca się na działce nr [...] tworzy plac składowy stanowiący obiekt budowlany kategorii XXII, * naruszenie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż zachodzą w niniejszej sprawie przesłanki do orzeczenia rozbiórki obiektu budowlanego oznaczonego przez organ I instancji jako plac składowy, * naruszenie art. 7, art. 8 oraz 77 §1 Kpa przez nieprzedstawienie w decyzji dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nierozpatrzenie w sposób prawidłowy i wnikliwy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności przez przyjęcie, iż działanie skarżącego w zakresie zgłoszenia Prezydentowi Miasta zamiaru wykonania utwardzenia terenu działki nr [...] mogło stanowić próbę obejścia prawa. W oparciu o podniesione zarzuty skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji PINB. W motywach skargi skarżący wywodził, że przedsięwzięcie polegające na utwardzeniu powierzchni działki nr [...] zostało dokonane zgodnie z prawem, na podstawie zgłoszenia zamiaru wykonania określonych prac budowlanych. Podkreślał, że WSA w wyroku z dnia 13 października 2011 r. wskazał ,że "w dniu [...] kwietnia 2004 r. I.O. zgłosił Prezydentowi Miasta zamiar wykonania utwardzenia powierzchni gruntu na działce budowlanej w [...] o nr ewid. gr. [...] usytuowanej przy ul. [...]. Utwardzenie miało zostać wykonane z betonowej kostki brukowej na podbudowie cementowo-piaskowej". Natomiast w treści zaskarżonej decyzji wskazano, że utwardzenia terenu dokonano na podstawie zgłoszenia dokonanego przez inwestora z dnia [...] kwietnia 2009 r., przy czym wydaną w trybie instancyjnym decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...] Wojewoda uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2009r. znak: [...] o sprzeciwie do zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu terenu działki nr [...] objętych zgłoszeniem inwestora z dnia [...] kwietnia 2009 r. i jednocześnie umorzył postępowanie organu administracji architektoniczno-budowlanej I instancji w przedmiocie wniesienia sprzeciwu. Na skutek decyzji Wojewody, wiążącej także inne organy, została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja administracyjna uniemożliwiająca skarżącemu wykonanie utwardzenia działki nr [...] ( tj. decyzja o wniesieniu sprzeciwu ). Jest tym samym oczywiste, iż organy nadzoru budowlanego posiadały wiedzę na temat tego, że skarżący legitymował się uprawnieniem do wykonania utwardzenia działki gruntowej. Stąd też zaskarżona decyzja nie powinna w żaden sposób ingerować w te elementy składające się na sprawę, które zostały objęte decyzją Wojewody, w szczególności w zakresie uznania zgodności z prawem wykonania utwardzenia terenu działki przez skarżącego. Tym samym organ I instancji nie był uprawniony do wydania, a organ II instancji do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji w przedmiocie utwardzenia gruntu (w tym decyzji nakazującej rozbiórkę nawierzchni betonowej), ponieważ skarżący miał prawo dokonać utwardzenia gruntu w ten sposób ze względu na ostatecznych charakter decyzji Wojewody. W konsekwencji , zdaniem strony skarżącej, organy swoimi działaniami naruszyły m.in. art. 7 w zw. z art. 16 Kpa. Skarżący zarzucał, iż bezzasadne są twierdzenia organu lI instancji, iż na wykonanie robót budowlanych wskazanych w zaskarżonej decyzji niezbędne było uzyskanie, przed przystąpieniem do robót budowlanych, pozwolenia na budowę. Gdyby bowiem faktycznie utwardzenie działki gruntowej wymagało pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia, to Wojewoda nie uchyliłby decyzji Prezydenta Miasta w sprawie sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru wykonania przedmiotowego utwardzenia. Za kluczowy w tej kwestii uznawał fakt, iż w wyniku decyzji Wojewody, uchylającej decyzję o sprzeciwie i umarzającej postępowanie, powstały skutki równoznaczne z niewniesieniem przez organ administracji sprzeciwu w terminie ustawowym. Nawet gdyby przyjąć, że wykonane przez skarżącego w obrębie działki nr [...] prace budowlane wymagały wydania pozwolenia budowlanego, to fakt dokonania zgłoszenia zamiaru ich wykonania powoduje, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego. Orzecznictwo NSA i sądów administracyjnych wypracowało pogląd, że zgłoszenie wykonania określonych robót budowlanych i brak sprzeciwu właściwego organu wyłącza, co do zasady, ustalenie, że roboty te były wykonywane w warunkach uzasadniających stosowanie art. 48 Prawa budowlanego, chyba że rzeczywistym zamiarem inwestora jest obejście przepisów o uzyskaniu pozwolenia na budowę, a także, że zaniechanie wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ na skutek zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, z woli ustawodawcy, wyrażonej w art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, powoduje natomiast konieczność zastosowania trybu przewidzianego w art. 50 i 51 tej ustawy. Za bezzasadne uznawał stanowisko, iż dokonując zgłoszenia zamiaru wykonania utwardzenia działki nr [...] de facto chciał obejść przepisy prawa. Dla ich formułowania brak bowiem podstaw w okolicznościach faktycznych sprawy, ani w zgromadzonym materiale dowodowym. Formułowanie takich bezpodstawnych zarzutów przez organ administracji stanowi rażące naruszenie m.in. zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 6-8 Kpa), a zarazem naruszenie art. 77 Kpa. Skarżący zarzucał także błędne przyjęcie, że dokonał budowy placu składowego. Jego zdaniem w zaskarżonej decyzji błędnie przyjęto, że "obiekty" znajdujące się na działce nr [...] tworzą plac składowy w rozumieniu załącznika do ustawy Prawo budowlane, w którym place składowe zakwalifikowane zostały do kategorii XXII obiektów budowlanych. Organ w treści decyzji nie ustalił również prawidłowo znaczenia pojęcia "plac składowy", powołując się jedynie na wyrwane z kontekstu definicje z publikacji o nieznanym charakterze. Jednakże nawet gdyby przyjąć, że obiekt znajdujący się obecnie na działce skarżącego, stanowi całość będącą placem składowym (czemu skarżący zaprzecza) to obiekt ten nie powstał w skutek "jednorazowego" przedsięwzięcia budowlanego. Samo utwardzenie terenu ww. działki zostało wykonane na podstawie zgodnego z prawem budowlanym zgłoszenia zamiaru wykonania takich prac. Z ostrożności procesowej skarżący podnosił, że ewentualne powstanie placu składowego (czemu skarżący zaprzecza) nie nastąpiło w wyniku budowy rozumianej jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a co najwyżej w wyniku przebudowy w rozumieniu art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, do której art. 48 Prawa budowlanego nie ma zastosowania. W ocenie skarżącego, wykonanie prac na placu nie dotyczyło budowy, a prowadzenia robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego i to w innych okolicznościach niż wymienione w art. 48 ustawy Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, iż w kwestii kwalifikacji analizowanych robót polegających na budowie placu składowego jako przypadku z art. 48 Prawa budowlanego wypowiedział się jednoznacznie WSA w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia 13 października 2011 r. w sprawie II SA/Go 609/11. Na rozprawie w dniu 6 marca 2013 r. uczestnik postępowania K.G. wniósł o oddalenie skargi, popierając stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej ppsa. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie pozostawała decyzja WINB utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie nakazania skarżącemu rozbiórki placu składowego, modyfikująca jedynie zakres nakazu przez odmienne, niż uczynił to organ I instancji, określenie poziomu terenu do którego, w ramach wykonywania nakazu, usunięte mają być masy gruntu. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sprawa administracyjna zakończona wydaniem zaskarżonej decyzji, rozpoznawana była przez organy ponownie w związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, prawomocnym wyrokiem z dnia 13 października 2011r. ( sygn. II SA/Go 609/11), decyzji WINB w części utrzymującej w mocy decyzję PINB z dnia [...] kwietnia 2011 r. tj. w części dotyczącej orzeczenia o rozbiórce placu składowego. Po uprawomocnieniu się wyroku we wskazanej sprawie WINB, rozpoznając ponownie odwołania stron - I.O. i K.G. uchylił decyzję organu I instancji w zakresie dotyczącym rozbiórki placu składowego. Organ I instancji rozpoznawał sprawę powtórnie, orzekając ponownie o rozbiórce placu składowego. Ta decyzja została utrzymana w mocy przez WINB z modyfikacją dotyczącą jednie określenia rzędnych terenu. Tym samym rozpoznanie przedmiotowej sprawy przez organy obu instancji nastąpiło w ramach związania wynikającego z sądowego rozstrzygnięcia wydanego już uprzednio w sprawie. Związanie takie dotyczy też sądu administracyjnego, orzekającego ponownie w sprawie. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ppsa, ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez ten sąd oraz organ administracji publicznej, będą one obowiązane podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w uzasadnieniu poprzedniego wyroku wydanego w sprawie, jeżeli nie zostanie on uchylony, nie ulegnie istotnej zmianie stan faktyczny sprawy lub zmianie nie ulegną przepisy prawa. Ocena prawna o jakiej mowa w art. 153 ppsa może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz aspektu zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania danej decyzji. Z kolei wpływ orzeczenia sądu administracyjnego na ponowne postępowanie w sprawie przed organami administracji publicznej ma ważkie znaczenie w odniesieniu do orzeczeń kasatoryjnych tego sądu. W rezultacie następuje bowiem merytoryczne rozpatrzenie sprawy w nowym postępowaniu administracyjnym, prowadzonym w zakresie wynikającym z dokonanego obalenia zaskarżonego aktu i ewentualnie innych czynności lub aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy. W wyroku z dnia 15 kwietnia 2005 r. w sprawie OSK 1403/04 (vide: cbois.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że istotą zasady "związania oceną prawną" jest to, że dotyczy wykładni prawa materialnego jak i procesowego oraz braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zaś obowiązek podporządkowania się tak rozumianej ocenie prawnej, może być wyłączony jedynie w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub prawnego, czyli jest ona wiążąca o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. W takiej sytuacji organ, któremu sprawa została przekazana związany jest wskazaniem sądu co do uzupełnienia postępowania. W konsekwencji działania powołanej regulacji prawnej ocena zasadności skargi złożonej na ponowne rozstrzygnięcie organu nie może przebiegać poza granicami związania wyznaczonymi przez przepis art. 153 ppsa. W rozpoznawanej sprawie nie zaszły okoliczności znoszące związanie organów oceną prawną i wskazaniami udzielonymi w sprawie II SA/Go 609/11. Kontrola legalności zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny, rozstrzygający w ramach związania wynikającego z art. 153 ppsa, sprowadza się zatem zasadniczo do oceny, czy organy podporządkowały się ocenie prawnej wyrażonej w poprzednim wyroku oraz przeprowadziły postępowanie dowodowe w zakresie wskazanym przez sąd . W związku powyższymi wywodami oraz zarzutami skargi, konieczne pozostawało ustalenie co zostało "przesądzone" przez Sąd orzekający w sprawie II SA/Go 609/11. Analiza uzasadnienia wyroku w tej sprawie nie pozostawia wątpliwości, iż Sąd uznał wówczas, że inwestor faktycznie wykonał roboty budowlane wykraczające poza zakres robót wskazanych w zgłoszeniu zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu terenu działki z dnia [...] kwietnia 2009r. Zauważyć przy tym należy, iż w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Go 609/11 jedynie wskutek oczywistej omyłki wskazano nieprawidłową datę zgłoszenia "[...] kwietnia 2004 r." Sąd stwierdził również wówczas, że faktycznie wykonane roboty budowlane doprowadziły do powstania placu składowego tj. obiektu budowlanego, którego budowa wymagała pozwolenia na budowę Tym samym kwestia wykonania przez inwestora I.O. robót budowlanych przekraczających zakres robót (utwardzenie terenu działki) wskazany w zgłoszeniu i wykonania w konsekwencji placu składowego tj. obiektu budowlanego wymagającego pozwolenia na budowę nie mogła być przedmiotem ponownych ustaleń i rozstrzygnięć organów orzekających w sprawie. W decyzjach wydanych w toku ponownego rozpoznania sprawy organy zajęły w tych kwestiach analogiczne stanowisko jak poprzednio. W tym bowiem zakresie WSA w wyroku z dnia 13 października 2011 r. potwierdził jego słuszność. W powołanym wyroku WSA stwierdził, również iż nie można w rozstrzyganym przypadku mówić o odstępstwie od zgłoszenia i zastosować procedury przewidzianej w art. 50-51 Prawa budowlanego. Uznał, że wykonanie przez inwestora placu składowego w oparciu o przyjęte zgłoszenie zamiaru utwardzenia powierzchni gruntu działki nastąpiło w ramach samowoli budowlanej, a więc zastosowanie w sprawie mają przepisy art. 48 Prawa budowlanego. Zatem kwestia zakwalifikowania wykonanych faktycznie robót budowlanych, które w konsekwencji doprowadziły do powstania placu składowego, wymagającego pozwolenia na budowę jako samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego, została już prawomocnie rozstrzygnięta w sprawie II SA/Go 609/11. Analiza zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji prowadzi do wniosku, iż organy orzekając w sprawie podporządkowały się dokonanej przez Sąd w sprawie II SA/Go 609/11 ocenie prawnej. Tym samym nie mogły odnieść skutku prawnego te zarzuty skargi, które nakierowane były na kwestie dotyczące kwalifikacji prawnej robót faktycznie wykonanych przez skarżącego i zwalczania ustalenia, iż z przekroczeniem dokonanego zgłoszenia, doszło do wybudowania placu składowego jako obiektu budowlanego wymagającego uprzedniego pozwolenia na budowę. W świetle uzasadnienia wyroku z dnia 13 października 2011 r. zatem rzeczą organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy pozostawało w istocie rozstrzygnięcie sprowadzające się do oceny czy możliwe jest doprowadzenie wybudowanego bez pozwolenia na budowę obiektu budowlanego w postaci placu składowego do stanu zgodnego z prawem, w szczególności w zakresie zgodności z przepisami z zakresu planowania przestrzennego, w tym przypadku ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego dla terenu na którym znajduje się działka [...], a w przypadku pozytywnej odpowiedzi przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego. WSA w sprawie II SA/Go 609/11 zakwestionował bowiem stanowisko organów w zakresie uznania istnienia nieusuwalnej sprzeczności powstałego w warunkach samowoli obiektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego. Organ I instancji, dokonując po oględzinach ustalenia, iż na placu nie jest prowadzona działalność usługowa, nie wykluczył możliwości legalizacji spornego obiektu i wszczął procedurę naprawczą określoną w art. 48 Prawa budowlanego, właściwą dla usuwania samowoli polegającej na budowie obiektu budowlanego wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wydał postanowienie w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, a orzeczony ostatecznie nakaz rozbiórki placu składowego był konsekwencją nieprzedstawienia przez inwestora – w terminie zakreślonym przez organ - wymaganych do legalizacji dokumentów. Trafność tego rozstrzygnięcia prawidłowo uznał organ II instancji precyzując, zdaniem sądu całkowicie zasadnie, zakres obowiązku rozbiórkowego. Dokonana w tym zakresie modyfikacja zakresu orzeczonego nakazu rozbiórki, przez określenie poziomu terenu, do którego ma nastąpić usunięcie nawiezionego gruntu, nastąpiła w oparciu o najbardziej wiarygodny dokument w postaci mapy, obrazującej poziom rzędnych terenu przez zgłoszeniem robót. Taki sposób doprecyzowania nakazu rozbiórki zasługuje na pełną akceptację. W konsekwencji należało uznać, iż organy podejmując działania zmierzające do oceny możliwości legalizacji obiektu budowlanego (placu składowego) powstałego w warunkach samowoli podporządkowały się zarówno ocenie prawnej wyrażonej przez WSA jak i zrealizowały jego wskazania co do dalszego postępowania w sprawie. Analizując, w kontekście poczynionych wyżej rozważań, zarzuty i wywody skargi wskazać należy, iż są one wynikiem braku dostatecznej analizy uzasadnienia wyroku w sprawie II SA/Go 609 / 11 oraz nieuwzględnienia uregulowanej w art. 153 ppsa instytucji "związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania". W kontekście kwestii, które zostały już przesądzone w poprzedniej sprawie, chybione pozostawały wywody strony skarżącej o związaniu organów nadzoru budowlanego decyzją Wojewody z dnia [...] czerwca 2009r. o uchyleniu decyzji organu administracji architektoniczno-budowlanej z dnia [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót polegających na utwardzeniu terenu działki [...], skutkującym - zdaniem skarżącego - niemożnością orzekania przez nie w przedmiocie rozbiórki. Fakt uchylenia przez Wojewodę decyzji o sprzeciwie znany był organom orzekającym i WSA już sprawie II SA Go 609/11. Zgodzić się należy z poglądem skarżącego, iż uchylenie decyzji o sprzeciwie przez wojewodę rodzi skutek równoznaczny z sytuacją braku sprzeciwu. Zatem zgodnie z dokonanym i nie zakwestionowanym (wobec uchylenia decyzji o sprzeciwie ) zgłoszeniem z dnia [...] kwietnia 2009r. skarżący był uprawniony do wykonania utwardzenia terenu działki nr [...], ale tylko w zakresie i w sposób opisany w zgłoszeniu. Istota stanowiska wyrażonego przez Sąd w sprawie II SA/Go 609/11 sprowadza się jednakże do prawomocnego stwierdzenia, iż zakres faktycznie wykonanych przez inwestora robót przekroczył zakres robót objętych (pozostającym w obrocie prawnym) zgłoszeniem. W konsekwencji faktycznego przekroczenia zakresu zgłoszonych robót doszło do samowolnego wykonania obiektu budowlanego, którego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. I to takie działanie inwestora zostało zakwalifikowane jako samowola budowlana w rozumieniu przepisu art. 48 ust. 1 Pr. bud. pozwolenia. W istniejących okolicznościach, wobec związania organów oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 października 2011 r., całkowicie chybione pozostawały również wywody skargi co do braku podstaw do przyjęcia przez organy orzekające w sprawie, iż wykonane roboty doprowadziły do powstania placu składowego i możliwości kwalifikacji tych robót jako przypadku z art. 50 i 51 Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu ( art. 151 ppsa ).