II SA/Go 357/13

Dnia 29 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r., D.B. wniosła zażalenie na odmowę udzielenia pomocy ze strony Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej na złożone wnioski w miesiącu grudniu 2012 r., styczniu oraz lutym 2013 r. Z ustaleń Kolegium wynika, że w sprawie wniosków z miesiąca grudnia 2012 r. wydano decyzje, od których strona wniosła odwołania. W sprawie wniosków ze stycznia i lutego 2013 r. zakończono postępowanie, o czym poinformowano stronę pismem [...] z dnia [...] lutego 2013 r. oraz [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Po zapoznaniu się z wyjaśnieniami Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej oraz przedłożonymi dowodami, postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając m.in. na podstawie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, uznało zażalenie D.B. za nieuzasadnione, nie dopatrując się w działaniach organu pierwszej instancji uchybienia terminów załatwiania spraw. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2013 r. D.B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, kwestionując jego zasadność i zgodność z prawem. Zdaniem skarżącej tego typu rozstrzygnięcia nic nie wnoszą do spraw poddanych organowi pod rozwagę. Wniosła o usunięcie naruszenia swego interesu prawnego oraz taką zmianę orzecznictwa tego organu, która będzie skutkować przyznaniem jej pomocy materialnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej z uwagi na to, że na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z treści pisma D.B. z [...] lutego 2013 r. wynika, że zarzuca ona Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej bezczynność w przedmiocie załatwienia wniosku o przyznanie pomocy materialnej. Pismo to wyczerpuje znamiona zażalenia na niezałatwienie sprawy, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie bowiem z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wniesienie do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ administracyjny pierwszej instancji jest warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego, co wynika z treści art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. stanowi wyłącznie warunek formalny wniesienia tej skargi i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia w tym przedmiocie ma charakter wpadkowy, incydentalny, przy czym powinno mieć ono formę postanowienia. Nie jest to postanowienie kończące postępowanie, nie rozstrzyga ono o istocie sprawy i nie przysługuje na nie prawo wniesienia zażalenia. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (postanowienie NSA z 27 kwietnia 2012 r., I OSK 872/12, LEX nr 1145135). Skoro postanowienie wydane na skutek wniesienia zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. nie należy do katalogu postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a., to nie podlega ono kontroli sądów administracyjnych. Nie można zatem przyjąć, że przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Jeżeli skarżąca uważa, że jej interes prawny został naruszony przez bezczynność Dyrektora MOPS poprzez niezałatwienie wniosków o przyznanie pomocy materialnej, może wnieść za pośrednictwem tego właśnie organu skargę do sądu administracyjnego na bezczynność w opisywanym przedmiocie. Wniesienie zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego stanowiło jedynie wypełnienie warunku dopuszczalności takiej skargi. W świetle powyższych okoliczności skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., w myśl którego skarga podlega odrzuceniu, jeżeli jest ona niedopuszczalna z przyczyn innych, aniżeli wymienione w pkt od 1 do 5 tego przepisu.