II SA/Go 362/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi A.C. na uchwałę Rady Miasta z dnia 10 lipca 2007 r., nr X/111/07 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] I. stwierdza nieważność części rysunku planu w skali 1:1000, stanowiącego załącznik graficzny numer 1 do zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działki o numerze ewidencyjnym [...], w zakresie oznaczenia na tym rysunku istniejącej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia (110 KV), jako magistralnej sieci energetycznej średniego napięcia i wyznaczonej na tym rysunku dla tej sieci strefy ochronnej oraz w zakresie dotyczącym przeznaczenia gruntów tej działki na tereny zieleni urządzonej parkowej (ZP) wraz z oznaczeniem granic tych terenów liniami rozgraniczającymi, II. w pozostałym zakresie skargę oddala, III. zasądza od Rady Miasta na rzecz skarżącego A.C. kwotę 367,76 (trzysta sześćdziesiąt siedem 76/100) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Rada Miasta podjęła 10 lipca 2007 r. uchwałę nr X/111/07 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiedla [...] (dalej: MPZP z 2007). Uchwała ta ogłoszona została w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 5 września 2007 r., (nr 89, poz. 1235). Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. współwłaściciele działki nr ewid. [...], położonej na terenie objętym wskazanym planem, P.C. oraz M.U.–C. wezwali Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa zaistniałego w związku z uchwaleniem MPZP z 2007. W odpowiedzi na to wezwanie pismem z dnia [...] marca 2012 r. Przewodniczący Rady Miasta poinformował wzywających, że na sesji w dniu 6 lutego 2012 r. organ odstąpił od rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa ze skutkiem jego nieuwzględnienia. 2. W skardze z dnia [...] marca 2012 r., P.C. zarzucił MPZP z 2007 nadużycie przysługujących gminie z mocy art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej upzp), uprawnień poprzez przyjęcie w § 3 pkt 4 ppkt 1 oraz w § 4 pkt 7 w części opisowej zaskarżonej uchwały i w rysunku planu - oznaczenia linii elektroenergetycznej GPZ [...] – GPZ EC jako linii średniego napięcia 20 KV ze strefą ochronną negatywnego oddziaływania istotnie zaniżoną – zamiast linii o napięciu 110 KV ze strefą ochronną jej właściwą oraz oznaczenie przeznaczenia gruntów w strefie ochronnej negatywnego oddziaływania tej linii elektroenergetycznej jako tereny zieleni urządzonej parkowej - ZP. Skarżący wskazał też na niezachowanie trybu i zasad uchwalania planu miejscowego, uregulowanych w art. 4 ust. 9, art. 15 ust. 2 pkt 1 i 3, art. 17 pkt 4, 5 i 6 lit. a i b oraz pkt 7 lit. a i c upzp, § 2 pkt 7, § 4 pkt 2 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587), naruszenie art. 40 ust. 1, art. 51 ust. 8, art. 72 ust. 1 pkt 6, art. 73 ust. 1 pkt 2, art. 121 i 124 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. − Prawo ochrony środowiska (wówczas: Dz. U. 2006 nr 129, poz. 902 ze zm., dalej uPoś), a także naruszenie prawa własności działki nr [...] i uprawnienia płynącego z przeznaczenia tych gruntów w czasie poprzedzającym uchwalenie zaskarżonej uchwały poprzez naruszenie art. 2, art. 31 ust. 2 i 3, art. 32 oraz 64 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja RP (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z póź. zm.), art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 upzp jak też prawa do ochrony zdrowia. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, ewentualnie w części dotyczącej działki nr [...], wynikającej z § 3 pkt 4 ppkt 1 oraz 4 pkt 7 w części opisowej i oznaczenia rysunku na planu linii elektroenergetycznej GPZ [...] – GPZ EC jako linii elektroenergetycznej średniego napięcia z jej właściwą strefą ochronną oraz oznaczenia przeznaczenia gruntów w strefie ochronnej na tereny zieleni parkowej urządzanej, czyli parku miejskiego. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w wyniku uchwalenia planu doszło do przekształcenia przestrzeni prywatnej na działce nr [...] na przestrzeń publiczną, z równoczesnym podziałem tej działki, która pomimo jej przeznaczenia na budownictwo jednorodzinne, w ten sposób wykorzystana być nie może. 3. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w zaskarżonym planie działka nr [...] położona jest częściowo na terenie oznaczonym symbolem 11A-MN, przeznaczonym pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o niskiej intensywności, a częściowo na terenie oznaczonym symbolem ZP, przeznaczonym pod teren zieleni urządzonej parkowej. Przez teren tej działki przebiega napowietrzna linia energetyczna, która w § 4 ust. 7 zaskarżonej uchwały określona została, jako sieć średniego napięcia 20 KV wraz z pasem ochronnym w odległości 7,5 m, w którym ustanowiono zakaz zabudowy. Linia energetyczna stanowi istniejącą sieć wysokiego napięcia 110 KV, a na rysunku planu miejscowego została ona określona błędnie jako magistralna sieć energetyczna średniego napięcia. Jednakże w legendzie do rysunku planu wskazana została wyraźnie jako oznaczenie graficzne, a nie ustalenie planu, co oznacza, że stanowi jedynie informację. Zdaniem organu, procedura przy uchwaleniu planu została zachowana. Projekt został przekazany do uzgodnienia i zaopiniowania przez uprawnione do tego instytucje i organy, w tym dyspozytora sieci energetycznej, tj. E S.A. Oddział, a także Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. 4. Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Go 360/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., uwzględniając skargę, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. W wyniku skargi kasacyjnej pełnomocnika organu, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2329/12, uchylił zaskarżony wyrok, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania sądowi wojewódzkiemu. W motywach tego wyroku kasacyjnego podniesiono, że uwzględniając skargę WSA w Gorzowie Wlkp. nie wyjaśnił, dlaczego na podstawie art. 147 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) i w zw. z art. 28 ust. 1 upzp, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się jednak do przyczyn, które spowodowały stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. 5. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2013 r. pełnomocnik organu wskazał na możliwość stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały jedynie w części dotyczącej zakazu zabudowy w pasach ochronnych tj. w zakresie zapisu § 4 ust. 7 MPZP z 2007 oraz zapisu znajdującego się na rysunku planu w rozdziale pt. "Pozostałe oznaczenia graficzne nie będące ustaleniami planu" o brzmieniu "średniego napięcia wraz ze strefą ochronną", pozostawiając treść "magistralna sieć energetyczna". W piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego, odnosząc się do stanowiska organu podniósł, że wskazywane rozwiązanie nie usuwa nawet w części wadliwości zaskarżonego planu, pozostając w sprzeczności z prawem (narusza zakaz zabudowy pod liniami 110 KV). W toku ponownego rozpoznania sprawy, pismem z dnia [...] marca 2013 r. Stowarzyszenie [...] złożyło wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wydanym na tej rozprawie postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił ten podmiot do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Stowarzyszenie wnioskowało o uchylenie zaskarżonej uchwały w części dotyczącej błędnego oznaczenia przebiegu linii wysokiego napięcia. 6. Wyrokiem z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Go 229/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w sprawie ze skargi A.C. na uchwałę Rady Miasta z dnia 10 lipca 2007 r., nr X/111/07 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], w pkt I. stwierdził nieważność: – § 4 ust. 7 zaskarżonej uchwały, – rysunku planu w skali 1:1000, stanowiącego załącznik graficzny nr 1 do tej uchwały, w odniesieniu do działki nr ewid. [...] oraz w zakresie oznaczenia na tym rysunku istniejącej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia (110KV) jako magistralnej sieci energetycznej średniego napięcia i w zakresie ustanowionej dla niej strefy ochronnej, w pkt II. oddalił skargę w pozostałym zakresie, w pkt III. stwierdził, że zaskarżona uchwała w zakresie wskazanym w pkt I wyroku nie podlega wykonaniu, w pkt IV. zasądził zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że zaistniała niezgodność uchwalonego planu miejscowego ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i sprowadza się ona do wadliwego oznaczenia na rysunku planu (przy prawidłowym odwzorowaniu jej przebiegu przez tereny objęte planem) istniejącej już od kilkunastu linii energetycznej wysokiego napięcia (110 kV) jako linii średniego napięcia 20 kV, nazwanej "magistralną siecią energetyczną średniego napięcia". Błędna kwalifikacja istniejącej linii o napięciu 110 kV (powoływanej przez stronę skarżącą i organ, jako linia elektroenergetyczna GPZ [...] – GPZ EC) jako linii średniego napięcia, rzutowała w konsekwencji na ustalenia planu zawarte w jego części tekstowej i graficznej. Wskazał, że specyfika takiego aktu planistycznego jak studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego powoduje, że nie ma podstaw do twierdzenia, że to studium Miasta powinno określać strefy ochronne związane z istnieniem na terenie tym studium objętym, linii energetycznej czy sposobu zagospodarowania terenu pod taką linią. Zważywszy na okoliczność, że naruszenie zasad tworzenia planu miejscowego (sprzeczność ze studium) dotyczyło jedynie kwestii właściwego oznaczenia linii elektroenergetycznej, rzutującego na poprawność wytyczenia biegnących wzdłuż niej pasów ochronnych oraz wskazany zakres naruszenia interesu prawnego skarżącego, Sąd orzekł jak w pkt I wyroku. Wobec żądania skarżącego stwierdzenia nieważności planu w całości, skarga w pozostałym zakresie podlegała oddaleniu. Stwierdzone naruszenia dotyczące działki skarżącego oraz oznaczenia linii i ustanowienia pasów ochronnych pozostawały bowiem bez wpływu na ważność zaskarżonej uchwały w pozostałej części. 7. Na powyższy wyrok A.C. wniósł skargę kasacyjną w zakresie pkt I tiret 2 od słów "rysunku planu w skali 1:1000...", mu przekroczenie granic kognicji sądu orzekającego i zaskarżenia zakreślonego skargą w związku z treścią przepisu, orzeczenie wbrew zakazowi reformationis in peius. Zdaniem skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie stwierdził nieważność całości rysunku planu w skali 1: 1000 (stanowiącego załącznik graficzny nr 1 do uchwały Rady Miasta z dnia 10 lipca 2007r. nr X/l 11/07) w odniesieniu do działki nr ewid. [...] (działka nr [...]), miast stwierdzenia nieważności rysunku planu w skali 1: 1000 stanowiącego załącznik graficzny nr 1 do MPZP z 2007 jedynie w zakresie oznaczenia na tym rysunku istniejącej linii wysokiego napięcia (110) KV), jako magistralnej sieci energetycznej średniego napięcia i w zakresie ustanowionej dla niej strefy ochronnej, a ponadto w części odnoszącej się do oznaczenia przeznaczenia gruntów tej działki na tereny zieleni urządzonej parkowej (ZP) wraz z oznaczeniem granic tych terenów liniami rozgraniczającymi umownymi i obowiązującymi. W tym zakresie zarzucił również sądowi I instancji brak właściwego uzasadnienia tego rozstrzygnięcia. W oparciu o te podstawy wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części zaskarżonej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gorzowie Wlkp. 8. Wyrokiem z dnia 25 lutego 2015 r., II OSK 1994/13, Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie 1. uchylił zaskarżony wyrok w pkt I. tiret drugi od słów: "rysunku planu w skali 1:1000, stanowiącego załącznik graficzny nr 1 do tej uchwały, w odniesieniu do działki nr ewid. [...]" i w tym zakresie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. do ponownego rozpoznania. Nadto, w punkcie 2 odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadny zarzut naruszenia przez sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 ppsa. Wskazał, że rację ma skarżący zarzucając, że sąd I instancji stwierdził nieważność całego rysunku planu w skali 1:1000, stanowiącego załącznik graficzny nr 1 do MPZP z 2007, w odniesieniu do działki nr ewid. [...] oraz w zakresie oznaczenia na tym rysunku istniejącej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia (110KV), jako magistralnej sieci energetycznej średniego napięcia i w zakresie ustanowionej dla niej strefy ochronnej, podczas gdy w uzasadnieniu wyroku sąd wojewódzki zawarł motywy odnośnie jedynie kwestii właściwego oznaczenia linii elektroenergetycznej, rzutującego na poprawność wytyczenia biegnących wzdłuż niej pasów ochronnych oraz wskazany zakres naruszenia interesu prawnego skarżącego. W ocenie NSA uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wskazuje, czy i z jakich powodów stwierdzono nieważność całego rysunek planu w skali 1:1000, stanowiący załącznik graficzny nr 1 do zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działki nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 9. Kwestią wstępną jest związanie niniejszego Sądu wykładnią prawa i oceną prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym w sprawie. Zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. przepis ten znajduje zastosowanie, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. W takim przypadku sąd ten związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia może obejmować zarówno prawo materialne jak i prawo procesowe. Dla obu wymienionych typów przepisów prawa wykładnia dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny jest wiążąca. Pojęcie wykładni prawa, o której mowa w art. 190 p.p.s.a. zaczerpnięte jest z modelu kasacyjnego zakładającego dychotomię sfery ustaleń faktycznych oraz kontroli prawa. Wobec braku wyłączenia ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów spod kontroli sądu drugiej instancji związanie takie obejmuje nie tylko wyabstrahowany rezultat interpretacji określonego przepisu prawa materialnego lub procesowego ale jego związanie z kontrolowanymi przez sąd pierwszej instancji podstawami faktycznymi oraz oceną dowodów wyrażoną w decyzji stosowania prawa przez organy administracyjne, co wzmacnia odwołanie się art. 153 p.p.s.a. stosowanego również przed sądem kasacyjnym (art. 193 p.p.s.a.). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Ponieważ w sprawie nie zaszły okoliczności uprawniające do odstąpienia od wskazanego związania determinuje ono kierunek niniejszego rozstrzygnięcia. Po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny strony nie zmodyfikowały swojego stanowiska i nie powołały się na nowe okoliczności. 10. Przedmiotem kontroli sądowej, sprawowanej w granicach i na zasadach powyżej wskazanych, pozostawała uchwała Rady Miasta z dnia 10 lipca 2007 r. nr X/111/07 jedynie w zakresie wskazanym w pkt 1 wyroku NSA z dnia 25 lutego 2015 r. wydanym w sprawie. W kontekście wyroku kasacyjnego i poprzedzającej go skargi kasacyjnej widoczne jest, że grancie sporu zakreśliły się do zakresu naruszenia prawa związanego z oznaczeniem na rysunku przebiegu linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia i w zakresie ustanowionej dla niej strefy ochronnej. Kwestia ta była szczególnie dolegliwa dla skarżącego, który podnosił, że część graficzna planu jest wadliwa, a wynikające z niej konsekwencje niezasadnie ingerują w jego prawo własności. Rozpoznając sprawę ponownie trzeba mieć na uwadze, że na skutek uprawomocnienia się wyroku WSA z dnia 22 maja 2013 r. wydanego uprzednio z obrotu został już wyeliminowany § 4 ust. 7 zaskarżonej uchwały (tiret I pkt I), który wprowadzał zakaz zabudowy w pasach ochronnych "tj. w odległości 7, 5 m od sieci średniego napięcia 20KV". Prawomocnie została również przesądzona kwestia uczestnictwa w sprawie Stowarzyszenia [...], a także braku podstaw do stwierdzenia nieważności § 3 ust. 4 pkt 1 uchwały (oznaczenia rodzaju terenu zielonego - w tym zakresie skarga została prawomocnie oddalona, por. pkt II wyroku z dnia 22 maja 2013 r.). Prawomocnie zostały również rozstrzygnięte kwestie dotyczące interesu prawnego skarżącego oraz tego, że pomiędzy treścią uchwały a studium z dnia 10 lipca 2007 r. poprzedzającym plan zachodzi sprzeczność, gdyż zgodnie ze studium przez teren objęty planem miejscowym przebiega linia energetyczna o napięciu 110 KV natomiast na rysunku planu, przy prawidłowym odwzorowaniu przebiegu przez tereny objęte planem została ona oznaczona jako linii średniego napięcia 20 kV (magistralna sieć energetyczna średniego napięcia). Błędna kwalifikacja istniejącej linii o napięciu 110 kV rzutowała w konsekwencji na ustalenia planu zawarte w jego części tekstowej i graficznej, o czym szczegółowo jest mowa w tym orzeczeniu. Jak trafnie wskazał sąd I instancji w orzeczeniu z dnia 22 maja 2013 r., skoro zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 ustawy o pzp, dopiero w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy to, ustalenia dotyczące stref ochronnych dla istniejącej już linii elektroenergetycznej oraz określenie przeznaczenia terenów determinowane przebiegiem przez nie takiej linii stanowić powinny element planu miejscowego i być adekwatne do charakteru i prawidłowo ustalonych jej parametrów technicznych. Mające charakter normatywny ustalenia dotyczące stref ochronnych (ich szerokości oraz wprowadzonych na ich obszarze ograniczeń w sposobie użytkowania i zagospodarowania) powinny być też rezultatem właściwych uzgodnień i opinii uwarunkowanych oddziaływaniem linii w zależności od jej mocy i wymogami bezpieczeństwa osób, mienia i środowiska. 11. Jeśli chodzi o zakres niezgodności miedzy częścią graficzną a tekstową oraz ustaleniami studium wskazać należy, że z części graficznej wynika, że teren działki nr [...], wskutek jego uchwalenia w części znajduje się na obszarze oznaczonym w planie jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o niskiej intensywności z nieuciążliwymi usługami (11 A-MN), a w części na terenie oznaczonym jako tereny zieleni urządzonej parkowej (ZP). Ustalenia dla terenu ZP zawarte w § 13 uchwały, prócz funkcji podstawowej, dopuszczają budowę ciągów pieszych oraz ścieżek rowerowych (§ 13 ust. 5), budowę obiektów małej architektury i małych obiektów dla obsługi ruchu turystycznego (§ 13 ust. 6) oraz wprowadzają zakaz zabudowy dla obiektów innych niż wymienione w ust. 6 (§ 13 ust. 9). Zgodnie z rysunkiem przez teren działki nr [...] przebiegają pasy ochronne ustalone na podstawie wyeliminowanego już § 4 ust. 7 uchwały. Z rysunku wynika też, że pasy ochronne, wytyczone pod linią energetyczną na działce nr [...] obejmują część jej terenu o symbolu 11A-MN i część terenu o symbolu ZP. Część działki oznaczona w planie jako ZP jest większa, niż część oznaczona jako pasy ochronne. Choć nie zostało zakwestionowane przeznaczenie terenu (por. obowiązujący § 3 ust. 4 pkt 1 uchwały), to jednak jego rozgraniczenie na działce skarżącego jest wadliwe. Pomijając przesądzoną już kwestię wyeliminowania pasa ochronnego na całej długości przebiegu linii w obszarze planu (§ 4 pkt 7 części tekstowej uchwały) organ nie wykazał podstaw ani powodów odjęcia skarżącemu możliwości dysponowania tą częścią nieruchomości w takim zakresie, jaki jest na załączniku graficznym. Trafnie skarżący podnosi zatem, że wskazywane i zmodyfikowane już treścią skargi kasacyjnej niezgodności naruszają granice władztwa planistycznego i przysługujące mu prawo własności. 12. W kontekście wskazanej przez NSA wady orzeczenia sądu I instancji konieczne było jednak takie rozważenie zakresu rozstrzygnięcia, które wyeliminowałoby stwierdzone wadliwości i zarazem nie uszczupliło praw skarżącego wynikających z prawa własności i niekwestionowanych norm planu. Poprzednie orzeczenie (tiret 2 pkt II sentencji wyroku z dnia 22 maja 2013 r.) było zbyt szerokie bowiem doszło do stwierdzenia nieważności całego rysunku planu w stosunku do działki [...] ze wszystkimi tego konsekwencjami miast tylko do wyeliminowania wad tego rysunku tylko w zakresie związanym z przebiegiem linii elektroenergetycznej i ustanowionej dla niej strefy ochronnej oraz nieuzasadnionym przeznaczeniem części gruntu tej działki na tereny zieleni parkowej (ZP) wraz z rozgraniczeniami. Nadto z poprzednio wydanego orzeczenia (w części uprawomocnionej – § 4 ust. 7 części tekstowej) wynika konieczność wyeliminowania niezgodności oznaczenia na całym rysunku planu opisu odwzorowanej tam linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia (110KV), jako magistralnej sieci energetycznej średniego napięcia (20 KV) i wyznaczonej dla niej, nieodpowiadającej rzeczywistym parametrom linii energetycznej, strefy ochronnej. 13. Orzekając w zakresie przekazanym do ponownego rozpoznania, niniejszy skład stwierdzając opisane wyżej naruszenie art. 28 ust. 1 upzp na podstawie art. 147 § 1 ppsa, dopełniając treść wyroku z dnia 22 maja 2013 r. - pkt I tiret 2, stwierdził nieważność części rysunku planu w skali 1:1000, stanowiącego załącznik graficzny numer 1 do zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działki o numerze ewidencyjnym [...], w zakresie oznaczenia na tym rysunku istniejącej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia (110 KV), jako magistralnej sieci energetycznej średniego napięcia i wyznaczonej na tym rysunku dla tej sieci strefy ochronnej oraz, również tylko w odniesieniu do działki o numerze ewidencyjnym [...], stwierdził nieważność tego rysunku w zakresie dotyczącym przeznaczenia gruntów tej działki na tereny zieleni urządzonej parkowej (ZP) wraz z oznaczeniem granic tych terenów liniami rozgraniczającymi. Oznacza to, że w pozostałym zakresie ustalenia wynikające z rysunku pozostały w mocy. Ponieważ jednak strona skarżąca nie ograniczyła zakresu skargi tylko do spornych kwestii i na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2015 r. podtrzymała żądanie stwierdzenia nieważności całego rysunku planu w odniesieniu do działki nr ewid. [...] (co przeczy jej stanowisku zawartemu w pkt 3 skargi kasacyjnej) w pozostałym zakresie, to jest w zakresie dotyczącym wyłącznie wskazanej działki i nieobjętym pkt I wyroku, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa. Brak jest bowiem w sprawie innych, niż wyżej wymienione, wad prawnych rysunku planu skutkujących koniecznością wyeliminowania całego zapisu w stosunku do przedmiotowej działki. O kosztach postępowania poniesionych przez stronę w ponowionym postępowaniu orzeczono na podstawie art. 200, 205 § 1 i 209 ppsa uznając, że skarga została uwzględniona w przeważającej części. Koszty te obejmowały zwrot wydatków poniesionych na dwukrotny dojazd do sądu na rozprawy i zostały wykazane co do wysokości.