II SA/Go 37/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2011 r. ze skargi "G" Spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...], II. stwierdza, że decyzje wymienione w punkcie I wyroku nie podlegają wykonaniu. "G" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] listopada 2010 r., nr [...], utrzymującą w mocy Decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] sierpnia 2010 r., nr [...], odmawiającą dokonania zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa, udzielonego przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją nr [...] z [...] lipca 2009 r. w zakresie zmiany "nazwy" właściciela punktu gier na automatach o niskich wygranych. Decyzja zapadła w następującym stanie wynikającym z akt sprawy administracyjnej: Wnioskiem z [...] czerwca 2010 r. skarżąca (precyzując pismo z [...] marca 2010 r.) wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej o zmianę zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa udzielonego przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją nr [...] z [...] lipca 2009 r. poprzez zmianę właściciela punktu gier pod poz. 32. Uzasadniając złożony wniosek skarżąca wskazała, że w lokalu będącym punktem gier o numerze 32 z załącznika do decyzji nastąpiła zmiana właściciela punktu gier na "O", Przedsiębiorstwo F, K.S., adres bez zmian ([...]). Pismem z [...] czerwca 2010 r. Dyrektor Izby Celnej wezwał stronę do uzupełnienia wniosku o przedstawienie dokumentów potwierdzających spełnienie warunku określonego w art. 35 pkt 6 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540), zwanej dalej: u.g.h, tj.: dokumentu poświadczającego, że A. i D.W. są właścicielami lokalu położonego w [...], oraz przedstawienia aneksu do przedłożonej umowy najmu lokalu użytkowego lub nowej umowy pomiędzy A. i D.W. a P.H.U "F" K.S., wskazującej na możliwość podnajmowania lub użyczenia lokalu na cele prowadzenia innej działalności niż działalność handlowa, tj. urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Wobec nieprzedstawienia dokumentów określonych w w/w wezwaniu Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...] sierpnia 2010 r. nr [...] odmówił dokonania zmiany zezwolenia w zakresie objętym wnioskiem. W odwołaniu złożonym 17 sierpnia 2010 r. strona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i uwzględnienie wniosku. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 32 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.), zwanej dalej: u.g.z.w, poprzez jego błędną interpretację polegającą na żądaniu dostarczenia dokumentów, które nie zostały przez ustawodawcę określone jako konieczne do uzyskania zezwolenia, a to dokumentów dotyczących osób trzecich – nie będących stroną postępowania w przedmiocie uzyskania zezwolenia, 2. rażące naruszenie prawa materialnego, a to przepisu art. 32 ust. 1 u.g.z.w, poprzez nadinterpretację i uznanie, iż strona ubiegająca się o uzyskanie zezwolenia powinna wykazać "faktyczne prawo" wynajmującego do wynajęcia lokalu, 3. rażące naruszenie prawa materialnego, a to przepisu art. 32 ust. 1 u.g.z.w poprzez nadinterpretację i uznanie, iż spółka powinna przedłożyć "odpisy dokumentów wskazujących na prawo do władania budynkiem (lokalem) przez podmiot, z którym zawarto umowę najmu", podczas gdy ustawodawca wprost przewiduje, iż strona powinna przedłożyć jedynie odpisy dokumentów wskazujących, iż wnioskodawca ma prawo do władania budynkiem (lokalem), 4. rażące naruszenia prawa materialnego, a to przepisu art. 135 ust. 1 u.g.h, poprzez jego niezastosowanie, 5. rażące naruszenie prawa materialnego, a to przepisu art. 135 ust. 2 u.g.h poprzez jego błędną interpretację i stwierdzenie, iż na skutek zmiany właściciela lokalu, zmianie uległo miejsce urządzania gier na automatach o niskich wygranych, 6. rażące naruszenia prawa materialnego, a to art. 3531 Kodeksu cywilnego, poprzez poddanie w wątpliwość umów zawartych przez stronę z kontrahentem, 7. rażące naruszenie prawa cywilnego poprzez skonstruowanie zupełnie nowej, dotąd nieznanej ustawie, doktrynie i judykaturze instytucji "faktycznego prawa" do lokalu, 8. błędne ustalenia stanu faktycznego, poprzez wskazanie, iż strona nie wykazała prawa podnajmu lokalu osobom trzecim, co wprost wynika z treści przedłożonej umowy najmu, 9. rażące naruszenia prawa procesowego, a to art. 253a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej: O.p, poprzez odmowę zmiany decyzji zgodnie z wnioskiem strony, podczas, gdy nie sprzeciwia się temu przepis ustawy, 10. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 180 § 1 O.p, poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, które rozwiałoby wszelkie wątpliwości organu, a w szczególności dotyczące kwestii czy na skutek zmiany właściciela lokalu zmianie ulegnie miejsce urządzania gry zgodnie z art. 135 ust. 2 u.g.h, 11. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 180 § 1 O.p poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, które rozwiałoby wszelkie wątpliwości organu, a w szczególności dotyczące kwestii prawdziwości zawartych przez stronę z kontrahentem umów poprzez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka K.S. prowadzącego działalność pod nazwą P.H.U "F", 12. rażące naruszenie zasady określonej w art. 122 O.p, nakładającej na organ obowiązek podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Utrzymując w mocy własną decyzję Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż do rozpoznania wniosku właściwa jest obowiązująca od 1 stycznia 2010 r. u.g.h (art. 8 i 118 u.g.h.) oraz przepisy O.p. Art. 129 ust. 1 u.g.h. stanowi, iż działalność m.in. w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 135 ust. 1 i 2 u.g.h. dopuszczalne jest dokonywanie zmian dotychczasowych zezwoleń na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, z zastrzeżeniem, iż w wyniku takiej zmiany nie może nastąpić zmiana miejsca urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. Organ wyjaśnił, że do dnia wydania decyzji pierwszoinstancyjnej strona nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie z [...] czerwca 2010 r., pomimo zawartego w nim pouczenia o skutkach nie usunięcia wskazanych braków. Organ przyjął zatem, iż odmowa zmiany decyzji była uzasadniona. Odnosząc się do sformułowanych w pkt. 1-4 odwołania zarzutów, organ wskazał, że analizując umowy przedstawione przez stronę ustalił, że w umowie najmu lokalu zawartej 1 marca 2010 r. pomiędzy wynajmującym A. i D.W. a najemcą P.H.U. "F" K.S. w § 5 widnieje zapis: "Najemca obowiązuje się do wykorzystywania lokalu wyłącznie na działalność handlową", przy czym w umowie najmu z [...] marca 2010 r., zawartej pomiędzy PH.U. "F" K.S. a firmą "G" w § 1 pkt 2 wskazano: "wynajmujący oświadcza, iż dysponuje prawem do podnajmowania lokalu w celu instalacji automatów o niskich wygranych". W ocenie organu urządzanie gier na automatach o niskich wygranych nie jest działalnością handlową a zatem w świetle w/w umowy najmu nie był uprawniony do podnajęcia lokalu spółce na cele urządzania gier na automatach o niskich wygranych. Wobec powyższego organ wzywał stronę do dostarczenia dodatkowych dokumentów potwierdzających, iż najemca faktycznie posiadał zgodę rzeczywistego władania lokalem, a więc czy zatwierdzenie zmiany właściciela punktu nie zostanie dokonane wbrew woli tego właściciela. Stąd też zarzuty określone w pkt 6 i 8 odwołania w ocenie organu nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Odnosząc się do zarzutów określonych w pkt. 6 i 8 odwołania organ wskazał, że wynajmujący (P.H.U. "F" K.S.) powinien był faktycznie wykazać się na wezwanie organu rzeczywiście istniejącym prawem do dysponowania lokalem, gdyż dokumentu przedstawione przez stronę wskazują, że K.S. nie miał prawa do zawarcia ze skarżącą przedstawionej umowy podnajmu. Odnosząc się do zarzutu określonego w pkt. 5 odwołania organ wskazał, że w zaskarżonej decyzji nie wskazał, że zmiana właściciela lokalu równoznaczna jest ze zmianą miejsca wykonywania gry. Przeciwnie organ wskazał, że na stronie 3 decyzji, że jest organem uprawnionym do wskazanej zmiany zezwolenia, gdyż sytuacja ta nie narusza normy art. 135 ust. 2 u.g.h Oznacza to, że zarzut powyższy jest bezpodstawny. Odpowiadając z kolei na zarzuty określone w pkt. 10-12 odwołania, organ wskazał, że zarzuty te osadzone są na przeświadczeniu jakoby Dyrektor Izby Celnej nie przeprowadził pełnego postępowania dowodowego, skutkiem czego zapadła negatywna dla strony decyzja. W ocenie organu brak jest podstaw do takiego twierdzenia, albowiem prowadzący postępowanie pierwszoinstancyjne wielokrotnie zwracał się do strony o przedłożenie kolejnych dokumentów mogących rozwiać powstałe wątpliwości. Jednak to strona zrezygnowała z dalszego wyjaśnienia sprawy i kategorycznie oświadczyła, że nie dostarczy kolejnych dokumentów. Za nieuzasadniony organ uznał także zarzut sformułowany w pkt. 9 odwołania. Organ podał, że wątpliwości organu co do istnienia zgody faktycznego właściciela lokalu na dokonanie jego podnajmu na cele urządzania gier na automatach o niskich wygranych oraz potencjalna możliwość wystąpienia przez tego właściciela wobec Skarbu Państwa z roszczeniem odszkodowawczym w przypadku wydania przez Dyrektora Izby Celnej pozytywnej decyzji wbrew woli tego właściciela, są wystarczającymi przesłankami do uznania, iż decyzja taka godziłaby w interes publiczny. Wobec powyższego uznać należało, że postępowanie organu pierwszej instancji było prawidłowe i nie naruszyło wskazanej przez stronę normy art. 253a O.p. W skardze "G" sp. z o.o. potrzymała zarzuty odwołania i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że skarga jest zasadna, za czym przemawia stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zawarte w wyrokach II SA/Go 678/10, II SA/Go 691/10, II SA/Go 679/10, II SA/Go 696/10, II SA/Go 690/10, które mają zastosowanie w niniejszej sprawie. Organ zgodził się ze stanowiskiem skarżącej, że postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie było niepełne, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego a w konsekwencji do przedwczesnego wydania orzeczenia w sprawie. To z kolei w ocenie organu oznacza, że wypełnione zostały przesłanki do wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. Organ wyjaśnił jednak, że nie podjął rozstrzygnięcia w trybie autokontroli, bowiem 24 listopada 2010 r. wpłynął do niego wniosek spółki "G" w którym strona wniosła o zmianę właściciela punktu gier w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] lipca 2009 r. w punkcie gier pod poz. 32, tj. w tym samym punkcie o zmianę którego strona wnioskowała w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją i w związku z kolejną zmianą właściciela przedmiotowego lokalu, brak jest podstaw do zastosowania art. 54 § 3 p.p.s.a, gdyż po uchyleniu w tym trybie zaskarżonej decyzji przedmiotowa sprawa mogłaby ponownie zakończyć się jedynie w taki sam sposób, tj. poprzez utrzymanie decyzji wydanej w pierwszej instancji. Za takim rozstrzygnięciem przemawiałoby bowiem to, że w związku z kolejną zmianą właściciela lokalu przedmiotowy wniosek strony z [...] czerwca 2010 r. nie zawiera zgody obecnego właściciela lokalu a wyłącznie zgodę byłego właściciela lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W przypadku złożenia skargi ocenie sądu podlega zatem zgodność zaskarżonego aktu, w tym wypadku decyzji administracyjnej, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. W myśl art. 134 p.p.s.a, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślenia wymaga, iż przedmiotem sprawy administracyjnej był wniosek skarżącej o zmianę ostatecznej decyzji w zakresie dotyczącym elementów przedmiotowych i podmiotowych związanych z miejscem prowadzonej działalności gospodarczej określonych przez organ mianem "zmiany nazwy właściciela punktu gier na automatach o niskich wygranych". W odniesieniu do przedmiotu sprawy i jej granic stan prawny przedstawia się następująco: do 1 stycznia 2010 r. warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier na automatach i gier na automatach o niskich wygranych określała u.g.z.w. Od 1 stycznia 2010 r. obowiązuje u.g.h, która całościowo, w miejsce poprzednio obowiązującej ustawy, reguluje problematykę dotyczącą prowadzenia działalności polegającej na organizowaniu gier hazardowych. Według nowej ustawy przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł (art. 129 ust. 3 ustawy). W rozdziale 4 nowej ustawy unormowano ograniczenia w urządzaniu gier hazardowych, a w rozdziale 5 kwestie dotyczące zasad przyznania zezwoleń i koncesji. Natomiast w rozdziale 12 uregulowano zagadnienia dotyczące przepisów przejściowych i dostosowujących. Przepis art. 8 u.g.h stanowi, iż do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy O.p, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 117 u.g.h udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. Natomiast art. 118 ustawy stanowi, iż do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile nie stanowi ona inaczej. Zgodnie z art. 129 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Z punktu widzenia generalnych warunków uwzględnienia wniosku mający aktualnie zastosowanie art. 253a O.p wymaga jednak spełnienia innych niż sformułowane w 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). warunków. W miejsce rozważenia "interesu społecznego lub słusznego interesu strony" konieczne jest rozważenie "interesu publicznego i ważnego interesu strony" jako przesłanek zmiany decyzji ostatecznej. To, iż nie zostały one w ogóle rozważone wynika z przyjętego przez organ stanowiska, iż wnioskujący nie dołączył do wniosku o zmianę decyzji dokumentów potwierdzających spełnienie warunku określonego w art. 35 pkt 6 u.g.h., tj.: dokumentu poświadczającego, że A. i D.W. są właścicielami lokalu położonego w [...] i przedstawienia aneksu do przedłożonej umowy najmu lokalu użytkowego lub nowej umowy pomiędzy A. i D.W. a P.H.U "F" K.S., wskazującej na możliwość podnajmowania lub użyczania lokalu na cele prowadzenia innej działalności niż działalność handlowa, tj. urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Mający zastosowanie w sprawie art. 135 ust. 1 u.g.h wskazuje wyraźnie, iż zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, mogą być zmieniane, na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art. 6 ust. 1-3, przez organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Przepisy art. 56 i art. 57 stosuje się odpowiednio. Zgodnie natomiast z ust. 2 art. 135 u.g.h. w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. W świetle ograniczenia, o którym mowa we wskazanym przepisie wymaga uściślenia pojęcia "miejsca urządzenia gier". Z orzecznictwa sądów administracyjnych zapadłych w okresie funkcjonowania u.g.z.w, w szczególności uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., II GPS 2/09 wynika, iż "miejsce urządzania gier" pojmowane jest jako konkretna lokalizacja przestrzenna punktu, w jakim gra jest lub ma być prowadzona. Przez zmianę zaś tego miejsca rozumiane było zatem przeniesienie urządzania gry do innego, w sensie przedmiotowym (przestrzennym) punktu (por. także wyroki NSA z 26 lutego 2008 r., II GSK 383/07 i II GSK 371/07). Należy mieć na uwadze, iż celem wprowadzenia zakazu wynikającego z ust. 2 art. 135 u.g.h. jest ograniczenie rozpowszechniania gier hazardowych przez zapobieganie nadużywaniu instytucji nadzwyczajnej (obecnie art. 253a O.p) do zmiany miejsc punktu urządzenia gier na inne i w ten sposób obchodzenia rygorów prawa nowego. Takie ograniczenie należy uznać za dozwolone (por. wyroki tutejszego sądu z 29 września 2001 r. II SA/Go 438/10 oraz 439/10). Nie budzi jednak wątpliwości sądu, iż zakaz ten nie może obejmować sytuacji polegającej wyłącznie na zmianie podmiotu legitymującego się tytułem prawnym, tytułem do budynku lub lokalu, od którego – w drodze określonej czynności prawnej - wywodzi się prawo strony do władania tymże budynkiem lub lokalem, jeśli gra pod względem przedmiotowym urządzana jest lub prowadzona nadal w tym samym miejscu, w którym została określona w decyzji ostatecznej. Takiego zakazu u.g.h nie zawiera, wyraźnie chroniąc sferę praw nabytych. Zgodnie bowiem z art. 117 u.g.h., udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzenie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. Podkreślić tu należy, iż interpretacja przyjmowana przez organ godzi w podstawowe zasady porządku prawnego. Zmiana podmiotu legitymującego się tytułem prawnym do budynku lub lokalu ma bowiem charakter niezależny od woli strony i związana jest prawem do rozporządzania lub sukcesji praw i przedmiotów majątkowych osób trzecich. Nie ma ona żadnego wpływu na warunki urządzania gry, które są istotne z punktu widzenia reguł specjalnych ograniczających przyjmowane dla ogółu przedsiębiorców konstytucyjne i wspólnotowe zasady swobody i równości prowadzonej działalności gospodarczej. W tym kontekście ochrona prawa podmiotowego strony polega na przyznaniu prawa do kontynuowania urządzania (prowadzenia) gry na warunkach określonych poprzednim prawem w tym samym miejscu. Jednocześnie wskazać należy, że kompetencja organu w postępowaniu o udzielenie zezwolenia ewentualnie jego zmianę, prowadzona według zasad O.p, obejmuje ustalenie stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Podkreślenia jednak wymaga, że nie istnieją podstawy prawne uzasadniające traktowanie wynikającego z art. 35 pkt 6 u.g.h wymogu dołączenia do wniosku dokumentów wskazujących na prawo władania budynkiem (lokalem) lub umowy zobowiązującej do oddania we władanie budynku, jako dokumentów dotyczących wykazania tytułu prawnego do tego budynku lub lokalu podmiotu, który oddaje je we władanie. Z treści tego przepisu wynika, że wymóg wniosku dotyczy tylko udokumentowania czynności prawnej pomiędzy podmiotem, który ma tytułu prawny do budynku lub lokalu oraz stroną postępowania administracyjnego. Innymi słowy ustawodawca za wystarczające uznał wykazanie się tytułem prawnym uprawniającym do żądania zawarcia właściwej umowy o oddaniu budynku (lokalu) we władanie. W rozpatrywanej sprawie skarżąca już w pierwszym piśmie z [...] marca 2010 r. skierowanym do organu wskazała, że nowym użytkownikiem lokalu położonego w [...] w którym znajduje się punkt gier należący do skarżącej jest Przedsiębiorstwo "F"- K.S.. Jednocześnie skarżąca wskazała, że jest to ten sam lokal, w którym znajduje się punkt gier określony w załączniku do decyzji udzielającej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier o niskich wygranych. Te okoliczności skarżąca powtórzyła we wniosku o zmianę decyzji z [...] czerwca 2010 r. W takiej sytuacji zadaniem organu było przeprowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia tego czy nastąpiła zmiana miejsca urządzania gry, czy to jak sugeruje skarżąca poprzez samodzielne przeprowadzenie oględzin miejsca (lokalu), czy też przez porównanie tego jaki lokal był przedmiotem pierwotnej umowy najmu, przedłożonej do wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i umowy najmu załączonej do wniosku o zmianę decyzji. Tych czynności procesowych organ jednak zaniechał. Stanowi to uchybienie przepisom postępowania administracyjnego (art. 122 O.p), skutkujące wadliwością decyzji. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz 135 p.p.s.a. skargę uwzględnił. W ponownym postępowaniu rzeczą organu będzie właściwa interpretacja przepisu art. 135 ust. 2 u.g.h i przyjęcie, że zmianą miejsca urządzania gry, którą stanowi lokal, jest jedynie zmiana położenia przestrzennego (geograficznego) tego lokalu. Orzeczenie zawarte w pkt. II sentencji wyroku podjęto na podstawie art. 152 p.p.s.a, zaś o kosztach nie orzeczono wobec braku wniosku, o którym mowa w art. 209 tej ustawy.