II SA/Go 370/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 1 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S.J. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi S.J. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego. S.J. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 czerwca 2017 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 14 i 16 akt sprawy). Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 12 czerwca 2017 r. (do rąk dorosłego domownika) - zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 18 akt sprawy. W dniu 20 czerwca 2017r. na konto bankowe Sądu wpłynęła kwota 200 zł uiszczona do sprawy II SA/Go 370/17 (k. 19 akt sprawy). Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę S.J. z uwagi na uiszczenie wpisu sądowego po terminie. Postanowienie to doręczono skarżącemu (do rąk dorosłego domownika) w dniu 30 czerwca 2017r. (k. 29 akt sprawy). Pismem z dnia [...] lipca 2017r. (w terminie do złożenia zażalenia na ww. postanowienie) zatytułowanym "zażalenie" skarżący zwrócił się o przywrócenie terminu do uiszczenia "wpłaty" i rozpatrzenia skargi. Strona wskazała, że przyczyną niedopełnienia czynności w terminie był fakt, że wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone pełnomocnikowi, który od dłuższego czasu się leczy, a który to w okresie od 6 do 20 czerwca był pod ścisłą kontrolą lekarza. Ponadto skarżący oświadczył, iż ww. pełnomocnik nie pamięta, że odebrał jakąkolwiek korespondencję. Ponadto dodał, iż niezwłocznie po tym jak otrzymał informację o wezwaniu, tj. 20 czerwca 2017r. uiścił należny wpis. Pismem z dnia [...] lipca 2017r. skarżący, wezwany przez Sąd sprecyzował, iż jego wniosek z dnia [...] lipca 2017r. stanowi wniosek przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wskazać należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Tym samym może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt. II OZ 712/08 niepubl.). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny, wymagając od strony należytej staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99). W ocenie Sądu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego nie został należycie i przekonująco uzasadniony. Okoliczności przedstawione we wniosku nie uprawdopodabniają dostatecznie, że do uchybienia terminu doszło bez winy skarżącego w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Skarżący podał, że przyczyną niedopełnienia czynności w terminie był fakt, że wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone pełnomocnikowi, który od dłuższego czasu się leczy, a w okresie od 6 do 20 czerwca był pod ścisła kontrolą lekarza. Ponadto skarżący oświadczył, iż ww. pełnomocnik nie pamięta, że odebrał jakąkolwiek korespondencję. Skarżący w niniejszym postępowaniu występuje jednak osobiście, nie ustanowił żadnego pełnomocnika. Ponadto przesyłkę z wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego odebrał dorosły domownik (E.S.), a nie pełnomocnik pocztowy. W związku z tym tłumaczenie się złym stanem zdrowia pełnomocnika nie ma uzasadnienia w niniejszej sprawie. Zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu zostało niewątpliwie prawidłowo odebrane przez domownika strony skarżącej. Strona, która dokłada wszelkiej staranności w dbaniu o swoje interesy powinna monitorować stan jej spraw i odpowiednio reagować na wezwania organu, nawet posługując się osobami trzecimi. Tego jednak skarżący nie uczynił, a przecież wiedział, że wniósł sprawę do Sądu. Nie można również tracić z pola faktu, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, można więc wnioskować, iż skarżący ma dosyć swobodne podejście do wyznaczanych mu terminów. W konsekwencji należało stwierdzić, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż do uchybienia terminu doszło bez winy skarżącego w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Doszło bowiem do tego zdaniem Sądu, w wyniku braku należytej staranności skarżącego, rozumianej jako użycie wszelkich niezbędnych sposobności i sił dla zadbania o jej interesy. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.