II SA/Go 376/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2015 r. sprawy ze skargi T S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej uzasadnienia, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej T S.A. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] września 2014r. nr [...] Wójt Gminy odmówił lokalizacji inwestycji celu publicznego na rzecz T S.A., dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej [...] nr [...] w miejscowości [...]. Decyzja wydana została na podstawie art. 104 kpa w związku z art. 52 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DZ.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), dalej określana w skrócie -upzp. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 3 lipca 2014 r. T S.A. złożyła wniosek o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej [...] nr [...], na działce oznaczonej nr [...]. Przedłożony przez stronę wniosek nie spełniał warunków formalnych, o których mowa w art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na wezwanie organu wnioskodawca przedłożył dwie mapy ewidencji gruntów w skali 1: 1000 obejmujące zakresem działkę nr [...], które również nie spełniały wymogów z art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pobocznie organ stwierdził, że lokalizacja na danej działce masztu stacji telefonii komórkowej budzi sprzeciw mieszkańców. Na powyższą decyzję T S.A. wniosła odwołanie. Strona wskazała, że na żądanie organu uzupełniła wniosek i dołączyła stosowne mapy. Projekt decyzji ustalającej lokalizację danej inwestycji został przedłożony do zaopiniowania Starostwu Powiatowemu oraz Zarządcy Melioracji Urządzeń Wodnych, które to organy wyraziły pozytywne opinie. Planowana inwestycja odpowiada przepisom prawa budowlanego oraz przepisom ochrony środowiska. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ zarzucił, że decyzja organu I instancji nie odpowiada przepisom prawa materialnego i prawa procesowego, a stwierdzone uchybienia nie mogły być konwalidowane w toku postępowania odwoławczego. Organ II instancji stwierdził, że wniosek inwestora winien spełniać wymogi z art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp, ponadto do wniosku powinna być dołączona m.in. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia, o czym stanowi art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 pażdziernika 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko (DZ.U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), zwana dalej ustawą środowiskową. Dalej organ podniósł, że braki wniosku powinny być usunięte przez wnioskodawcę w trybie art. 64 § 2 kpa, czego Wójt Gminy zaniechał w sprawie, nadto organ ten błędnie przyjął że postępowanie o lokalizację inwestycji celu publicznego dla takiego przedsięwzięcia można przeprowadzić bez uprzedniego zbadania i oceny prawnej planowanej inwestycji w oparciu o przepisy ustawy środowiskowej oraz aktu wykonawczego do niej tj. rozporządzenia. SKO wskazało ponadto, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów z art. 107 kpa oraz art. 53 ust. 3 i art. 54 uzpp. Na powyższą decyzję T S.A. wniosła skargę, zarzucając: 1. naruszenie art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 oraz art. 72 ust. 3 tej ustawy, poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu konieczne było dołączenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, pomimo że nie zalicza się ono do – w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, 2. art. 64 § 2 kpa w związku z art. 72 ust. 3 ustawy środowiskowej, poprzez przyjęcie że nie dołączenie decyzji środowiskowej do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, winno skutkować pozostawieniem podania bez rozpoznania, 3. art. 8 i 11 kpa w związku z art. 107 § 3 kpa polegające na wydaniu decyzji, której uzasadnienie sprowadza się do przytoczenia stanu faktycznego sprawy, bez uzasadnienia przesłanek, w oparciu o które organ doszedł do wniosku, że przedsięwzięcie wymaga decyzji środowiskowej. 4. naruszenie art. 138 § 2 kpa polegające na uchyleniu decyzji podczas gdy uzupełnienie dowodów mogło nastąpić w trybie art. 136 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się zasadna. Stosownie do treści art. 50 ust. 1 upzp inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Po myśli art. 61 ust. 1 wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków – pkt 4 – jeżeli teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Bezspornie planowaną inwestycję – budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] – zaliczyć należy do kategorii inwestycji celu publicznego. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, który powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (art. 52 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i pkt 2 upzp). Wnioskiem z dnia [...] lipca 2014 r. T S.A. zwróciła się o lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie stacji bazowej [...] nr [...] (wieża nadawczo – odbiorcza, linia elektryczna zasilająca) na działce nr [...]. Złożony przez stronę wniosek nie spełniał wymogów z art. 52 ust. 2 pkt 1, pkt 2 a - c upzp. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. Wójt Gminy zobowiązał stronę do uzupełnienia wniosku poprzez dołączenie map oryginalnych – zasadniczych lub katastralnych lub zgodę Starosty Powiatu na kopię map. Przy piśmie z dnia [...] Lipca 2014 r. strona przedłożyła poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię mapy ewidencyjnej terenu w skali 1: 1000, na której linią ciągłą zaznaczono teren inwestycji (dz. nr [...]). W dniu 19 sierpnia 2014 r. drogą elektroniczną strona przesłała do organu Kwalifikację Przedsięwzięcia Projektowanej Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej (z lipca 2014 r.), którą - jak wynika z treści opracowania – sporządzono w celu określenia w jakim stopniu projektowana budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] wpływa na środowisko naturalne oraz zdrowie i warunki życia ludzi. W toku postępowania, w trybie art. 106 § 5 kpa, dokonano pozytywnych uzgodnień w zakresie melioracji wodnych oraz w zakresie zarządzania drogami. W tym stanie sprawy decyzją z dnia [...] września 2014 r. Wójt Gminy odmówił lokalizacji inwestycji celu publicznego na rzecz T S.A., polegającej na budowie stacji bazowej [...] nr [...] dz. nr [...]. Przyczyną odmowy lokalizacji było niedołączenie do wniosku map spełniających wymogi z art. 52 ust. 1 upzp. Pobocznie organ wskazał na sprzeciw lokalnej ludności wobec lokalizacji wnioskowanej inwestycji. Organ II instancji, rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania, w decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 kpa, podzielił stanowisko organu stopnia podstawowego co do stwierdzonych przez ten organ braków wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednakże organ odwoławczy dopatrzył się również uchybień, którymi dotknięta była sama decyzja wydana w pierwszej instancji, a które to uchybienia musiały doprowadzić do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Stanowisko zaprezentowane w orzeczeniu drugiej instancji po części należy ocenić jako prawidłowe. Słusznie SKO zauważyło, że dołączone do wniosku mapy nie spełniają warunków z art. 52 ust. 2 pkt 1upzp, w tym nie zaznaczono na nich również terenu na który inwestycja będzie oddziaływać. Nadto do wniosku nie dołączono charakterystyki przedsięwzięcia obejmującą elementy, o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 2 a-c ustawy. Wprawdzie w toku postępowania strona przedłożyła dokument zatytułowany Klasyfikacja Przedsięwzięcia, który w swej treści zawierał dane o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 2 c, jednak nie zastępował on elementu wniosku, jakim jest charakterystyka inwestycji, ponadto w dalszym ciągu w sprawie nie określono planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej (art. 52 ust. 2 pkt 2 b). Nieusunięcie braków formalnych zgodnie z art. 64 kpa skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania, natomiast niezgodność wniosku (a więc zamierzenia inwestycyjnego) z przepisami prawa skutkuje wydaniem decyzji odmownej (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa 2008, str. 4-2). W kontekście poczynionych wyżej uwag budzi wątpliwość poprawność postanowienia Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2015 r. nakładającego na stronę obowiązek uzupełnienia wniosku, bowiem w postanowieniu nie wskazano wszystkich braków jakimi przedmiotowy wniosek jest dotknięty, a bez których usunięcia nie mogło dojść do merytorycznego rozpoznania sprawy. Prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło również, że decyzja organu I instancji nie spełnia wymogów z art. 107 w zw. z art. 53 ust. 3 i art. 54 upzp. W przedmiotowej decyzji Wójt Gminy w ogóle nie odniósł się do warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3). Z treści art. 54 upzp wynika, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego składa się z części tekstowej oraz graficznej. W części tekstowej organ określa: rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. Natomiast w części graficznej, na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1,organ wyznacza linie rozgraniczające teren inwestycji. Przedmiotowa decyzja nie zawiera elementów, o których mowa w art. 54 pkt 1 i pkt 2, nadto nie jest zaopatrzona w część graficzną. Powyższe uchybienia, które słusznie zostały podniesione przez organ odwoławczy, musiały doprowadzić do uchylenia decyzji I instancji i w celu konwalidowania błędów, którymi dotknięte było postępowanie administracyjne. Wobec tak istotnych naruszeń prawa koniecznym stało się wyeliminowanie decyzji pierwszej instancji z obrotu prawnego. Jednakże w zaskarżonej do Sądu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyrażony został błędny pogląd prawny, który może mieć istotne znaczenie dla końcowego rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy administracyjnej. Mianowicie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, powołując się na art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 3 ustawy środowiskowej, organ wskazał na wymóg uzupełnienia wniosku wszczynającego postępowanie o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Stanowisko to, co do zasady, ocenić należy jako błędne. Stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 pażdziernika 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, przeprowadzenia oddziaływania na środowisko wymaga realizacja przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w pkt 1 i 2 tego przepisu. Ocenę powyższą dokonuje się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu (...)). W myśl art. 72 ust. 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydanej na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie zaś z art. 72 ust. 3 ustawy środowiskowej decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1. Wskazać tu przyjdzie również na przepis art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej, zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Reasumując powyższe wskazać należy, że to do organu właściwego do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego należy ocena, czy inwestor miał, wynikający z przepisów o ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Analizy takiej organ planistyczny winien dokonać w oparciu o przepis art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c upzp., który nakłada na organ obowiązek zbadania warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, uwzględniających także dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko. Powołane wyżej przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy o informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na nie pozostają w sprzeczności. Ich rozumienie nie może abstrahować od norm materialnych, procesowych i kompetencyjnych ustaw regulujących proces inwestowania. O relacji postępowania lokalizacyjnego i środowiskowego w zakresie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach świadczy chociażby przepis art. 86 ustawy środowiskowej. W myśl tego przepisu decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 powołanej ustawy środowiskowej. Oznacza to, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter rozstrzygnięcia wstępnego względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia inwestycyjnego i pełni wobec niego funkcję prejudycjalną. W konsekwencji przyjąć należy, że organ lokalizacyjny nie rozstrzyga kwestii wstępnej, lecz należy do niego rozważenie czy kwestia wstępna w danej sprawie występuje. To czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagana zależy od rodzaju inwestycji. W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (DZ.U. z 2010 r. Nr 213 poz. 1397) określono: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 3) przypadki, w których zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2 ( § 1). Przedsięwzięcie polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, stanowi przedsięwzięcie, które zależnie od mocy promieniowania izotropowego wyznaczonego dla jednej pojedynczej anteny może być kwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) lub też może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia). W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ planistyczny winien zatem ocenić, czy dla danego przedsięwzięcia konieczne jest uzyskanie decyzji środowiskowej. Wynik przeprowadzonej w tym przedmiocie analizy powinien znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Należy zauważyć, że do akt sprawy włączono dokument w postaci Kwalifikacji danego przedsięwzięcia pod kątem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. We wnioskach końcowych dokumentu zawarto stwierdzenie, że dane przedsięwzięcie nie mieści się w § 2 pkt 7, ani w § 3 pkt 8 w.w. rozporządzenia. Organy obydwu instancji nie odniosły się do twierdzeń oraz wniosków zawartych we wskazanym dowodzie. Powyższe uwagi wskazują, że przeprowadzona przez organ II instancji interpretacja art. 72 ust. 2pkt 3 ustawy środowiskowej, była błędna. O tym, czy w konkretnym przypadku decyzja lokalizacyjna, winna być poprzedzona wydaniem decyzji środowiskowej, decyduje rodzaj planowanego przedsięwzięcia. Jeżeli do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej nie dołączono decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, organ lokalizacyjny winien zbadać czy inwestycja kwalifikuje się do uzyskania decyzji środowiskowej, a wypracowane w tym względzie stanowisko winien wnikliwie uzasadnić. Z przedstawionych powyżej względów Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. Analiza sprawy dowiodła, że rozstrzygnięcie zawarte w sentencji zaskarżonej decyzji było prawidłowe. Z powodu wyszczególnionych powyżej uchybień decyzję organu I instancji należało ocenić jako wadliwą w stopniu skutkującym konieczność jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, tak więc w tym zakresie zaskarżone orzeczenie było prawidłowe. Jednakże w uzasadnieniu decyzji organ II instancji zawarł również pogląd i wytyczne dla organu niższej instancji, które na obecnym etapie poastępowania– w ocenie Sądu - nie mają oparcia w obowiązującym stanie prawnym oraz w zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Dlatego, mając na uwadze zasadę ekonomiki procesowej, a jednocześnie uwzględniając konieczność wyjaśnienia istotnych okoliczności w danej sprawie administracyjnej, zdaniem Sądu, celowym było uchylenie zaskarżonej decyzji w części obejmującej jej uzasadnienie. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270) – dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości lub w części. Częścią składową decyzji administracyjnej jest jej uzasadnienie (art. 107 kpa). Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji, a jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego jego dyspozytywną część. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęty został pogląd o dopuszczalności uchylenia decyzji w części obejmującej jej uzasadnienie (por. przykładowo wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 pażdziernika 2004 r. sygn. akt II SA/Lu 161/04 z glosą aprobującą J. Borkowskiego, wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 114/13, Lex nr 1429569). W toku postępowania sądowego ustalono, że w wyniku zaskarżonej decyzji kasacyjnej i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, Wójt Gminy wydał decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], którą odmówił lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej [...] nr [...]. Od powyższej decyzji wniesione zostało odwołanie, które na datę rozpoznania sprawy przez Sąd w przedmiotowej sprawie, nie zostało przez organ odwoławczy rozpoznane. Poczynione ustalenia oraz wzgląd na zasady ogólne kpa wyrażone w art. 7, art. 8, art. 12, zdaniem Sądu, przemawiały, za podjęciem rozstrzygnięcia o treści - jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 i 205 p.p.s.a.