II SA/Go 39/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie odmowy wyrażenia zgody na zmianę warunków pracy i płacy Radnej Rady Gminy postanawia: zwrócić stronie skarżącej – Gminie, na jej koszt, kwotę 300 (słownie: trzysta ) złotych tytułem nadpłaconego wpisu sądowego od skargi. Gmina wniosła skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie odmowy wyrażenia zgody na zmianę warunków pracy i płacy Radnej Rady Gminy. Jednocześnie Skarżąca uiściła na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem " opłaty za wniesienie skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody". Wprawdzie w myśl przepisu art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, zaś jednym z takich pism jest skarga. Zgodnie jednak z art. 100 w zw. z art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 poz. 594) rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, o którym mowa w art. 91 ust. 1 ustawy, podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, zaś postępowanie w tym zakresie jest wolne od opłat sądowych. Tym samym za nieuzasadnione należało uznać uiszczenie przez skarżącą Gminę kwoty 300 ( trzysta) złotych tytułem uiszczenia opłaty sądowej od wniesionej skargi. Mając powyższe na uwadze, zgodnie z art. 225 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, iż opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt, Sąd postanowił, jak w sentencji.