II SA/Go 396/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.), Sędziowie Asesor WSA Joanna Brzezińska,, Asesor WSA Michał Ruszyński, Protokolant Anna Paprocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi W.S. na postanowienie Zarządu Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wyznaczenia nieruchomości gminnej do sprzedaży I. oddala skargę, II. odmawia przyznania wynagrodzenia adwokatowi M.Ł. z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. Uzasadnienie. W.S. wniósł skargę na Postanowienie Zarządu Miasta z dnia [...] grudnia 1992r. nr [...] w przedmiocie odstąpienia od przeprowadzenia remontu kapitalnego budynku mieszkalnego położonego w [...] i wyznaczenia go do sprzedaży po wykwaterowaniu mieszkańców. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi skarżący podaje, że na podstawie decyzji administracyjnej z dnia [...] maja 1985r. przydzielony mu został lokal mieszkalny w budynku usytuowanym przy ul. [...]. Dalej skarżący wywodzi, że w myśl art. 23 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 grudnia 1985r. , przysługiwało mu prawo pierwszeństwa nabycia zajmowanego lokalu mieszkalnego. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 1989r. - jak podaje skarżący - zwrócił się o nabycie lokalu mieszalnego. Tymczasem Zarząd Miasta w dniu [...] grudnia 1992r. wydał Postanowienie nr [...], objęte przedmiotową skargą. Skarżący zarzuca, że o treści zawiadomienia nie został zawiadomiony. Dalej skarżący podaje, że pismem z dnia [...] sierpnia 1995r. Gmina wskazała mu do zamieszkania lokal zamienny położony [...]. Powyższe działania organów Gminy skarżący odbiera jako dyskryminujące jego prawo pierwszeństwa w nabyciu przedmiotowego lokalu. Na podstawie wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] listopada 1996r. orzeczona została eksmisja skarżącego z lokalu przy ul. [...]. Dalej skarżący wywodzi, że spełniał wszystkie wymagane prawem warunki do skorzystania z prawa pierwszeństwa w nabyciu lokalu położonego w budynku przy ul. [...]. Pismem z dnia [...] pażdziernika 2004r. skierowanym do Burmistrza skarżący wezwał do usunięcia naruszenia prawa jego pierwszeństwa w nabyciu lokalu położonego przy ul. [...], które to naruszenie polegało na wydaniu przez Zarząd Miasta postanowienia z dnia [...] grudnia 1992r. nr [...] oraz przez Radę Miejską uchwał z dnia [...] sierpnia 1997r. Nr [...] oraz z dnia [...] lutego 1998r. nr [...] w sprawie zbywania nieruchomości będących własnością Gminy. W wezwaniu do Sygn. akt II SA/Go 396/05 usunięcia naruszenia prawa skarżący wskazuje, że gmina mając zamiar sprzedania nieruchomości zabudowanej budynkiem wielomieszkaniowym musi zawiadomić o tym jego mieszkańców oraz pouczyć najemców o przysługującym im prawie pierwszeństwa w nabyciu tej nieruchomości, czego w niniejszej sprawie nie uczyniła. Pismem z dnia [...] listopada 2004r. Burmistrz poinformował skarżącego, iż stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, nie uległo zmianie. W piśmie z dnia [...] stycznia 2005r. Burmistrz, ustosunkowując się do treści skargi stwierdził, że zaskarżone postanowienie z dnia [...] grudnia 1992r. nr [...] wydane zostało na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie terytorialnym (DZ. U. z 1990r. Nr 16 poz. 95). Podjęcie postanowienia wynikało z konieczności zabezpieczenia przez Gminę w projekcie budżetu na 1993r. środków finansowych na remont innego obiektu, w celu pozyskania 31 lokali mieszkalnych, co - zdaniem organu - było działaniem bardziej racjonalnym i uzasadnionym. Dalej organ stwierdza, że zaskarżone postanowienie zainicjowało proces sprzedaży przedmiotowego budynku, która to sprzedaż nastąpiła w dniu [...] pażdziernika 1998r. W ocenie organu, zaskarżone postanowienie nie naruszało interesu prawnego skarżącego, ponieważ było jedynie jednym z elementów procesu sprzedaży nieruchomości i nie wywoływało skutków prawnych. Natomiast dopiero zaskarżone uchwały Rady Miejskiej zaakceptowały podjęte w tym kierunku działania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kryterium kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określa art. 1 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, Sygn. akt II SA/Go 396/05 jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sprawowana przez sądy administracyjne polega więc na badaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził, aby zaskarżony akt wydany został z naruszeniem prawa. Zgodnie z treścią art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie terytorialnym (DZ.U. z 1990r. Nr 16 poz. 95) zwaną dalej ustawą, do zadań zarządu należy w szczególności gospodarowanie mieniem komunalnym. W oparciu o przytoczony przepis prawa Zarząd Miasta posiadał kompetencję do podjęcia zaskarżonego postanowienia. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Ustawa nie przewiduje terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia, natomiast organ odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia, winien kierować się terminami do załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym. Skarżący pismem z dnia [...] pażdziernika 2004r. wezwał Burmistrza do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia [...] listopada 2004r. (brak potwierdzenia odbioru pisma przez skarżącego), Burmistrz poinformował skarżącego, że stanowisko organu w sprawie nie ulega zmianie. Skarżący, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy wniósł skargę. Legitymację do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy ma wyłącznie podmiot, który wykaże że zaskarżony akt narusza jego interes prawny lub uprawnienie. W toku rozpatrywania sprawy Sąd badał, czy zaskarżone postanowienie naruszyło interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Skarżący jako najemca lokalu położonego w budynku nr 9 na [...], był zainteresowany w remoncie tegoż budynku, a następnie w sprzedaży przez Gminę poszczególnych lokali, bowiem - jak skarżący podkreśla - zamierzał on zakupić zajmowany lokal. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie naruszało interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Należy zwrócić uwagę, że w istocie zaskarżone postanowienie nie przesądzało o sprzedaży przedmiotowego budynku, w postanowieniu tym Zarząd wyraził jedynie propozycję co do sposobu zagospodarowania nieruchomości. Sygn. akt II SA/Go 396/05 Postanowienie stanowiło w rzeczywistości opinię Zarządu Miasta w sprawie budynku, który wymagał remontu, a którego przeprowadzenie - jak wynika z treści postanowienia - byłoby sprzeczne z przyjętym budżetem. Aktem prawnym, który zmienił stan prawny przedmiotowej nieruchomości i tym samym mógł wpłynąć na sytuację prawną skarżącego były dopiero uchwały Rady Gminy w sprawie zbycia przedmiotowej nieruchomości, na które to uchwały skarżący również wniósł skargi do sądu. Odnosząc się do kwestii formalnych związanych z zaskarżonym postanowieniem należy stwierdzić, że odpowiada ono przepisom prawa. Zgodnie z treścią art. 26 ust. 1 ustawy organem wykonawczym gminy jest zarząd. Uchwały organów gminy ( w tym zarządu) zapadają zwykłą większością głosów (ar. 14 ust. 1 ustawy). Zgodnie z protokołem posiedzenia Zarządu Miasta z dnia [...] grudnia 1992r., na którym podjęto zaskarżone postanowienie, istniało wymagane kworum do podjęcia uchwały, a postanowienie zapadło jednogłośnie. Jednocześnie, jak wyżej wykazano na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy Zarząd miał kompetencje do podjęcia postanowienia w danej materii. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.