II SA/Go 396/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2015 r. sprawy ze skargi R A.S. B.K. spółki jawnej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji oddala skargę. 1. Prezydent Miasta wydał dnia [...] grudnia 2012 r. decyzję nr [...], którą nałożył na R A.S., B.K. spółkę jawną karę pieniężną w wysokości 19.890,00 zł za zajęcie pasa drogowego ul. [...] bez zezwolenia poprzez umieszczenie ogródka gastronomicznego. Działający w imieniu spółki jej wspólnik B.K. złożył odwołanie od powyższej decyzji składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Skargę na powyższe postanowienie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Spółka jawna R A.S., B.K.. Prawomocnym wyrokiem z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt II SA/Go 610/13, tutejszy sąd oddalił skargę. 2. Wnioskiem z dnia 31 października 2014 r. B.A.K. oraz A.S. działający w imieniu R A.S., B.K. spółka jawna zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2012 r. dotyczącej nałożenia na wspólników kary pieniężnej. Decyzji tej zarzucili naruszenie prawa materialnego, które może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art. 7, art. 8 art. 9 i art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwanej dalej k.p.a. w związku z art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 460). W uzasadnieniu wniosku wskazano, że decyzja wydana przez Prezydenta Miasta nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz wskazania wiarygodnych przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności oraz mocy dowodowej. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że spółka jawna posiadała uzgodnienie lokalizacji na zajęcie pasa ruchu drogowego z dnia [...] października 2011 r. na okres od [...] listopada do [...] listopada 2011 r., a fakt ten nie został uwzględniony przez organ pierwszej instancji przy rozpoznawaniu sprawy. Ponadto spółka w dniu 19 października 2011 r. roku złożyła do biura zarządzania drogami UM pismo o uzgodnienie lokalizacji na ogródek gastronomiczny zimowy o wymiarach 6 x 6,5 m2. Wnioskodawcy podnieśli również, że pomimo usunięcia bufetu [...] kwietnia 2013 r., nie otrzymali do dnia dzisiejszego decyzji o zgodzie lub odmowie zgody na zajęcie pasa drogowego, co w ich ocenie narusza art. 40 ustawy o drogach publicznych. Ponadto organ I instancji naruszył art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 2 i 3 tej ustawy, bowiem przed wydaniem decyzji o ukaraniu spółki za bezprawne zajęcie pasa drogi powinien najpierw wydać decyzję o zgodzie lub odmowie zgody na zajęcie pasa drogowego o oznaczonej powierzchni na cele wskazane w art. 40 ust. 1 pkt 2 i ewentualnie naliczyć z tego tytułu opłatę zgodnie z art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Tymczasem organ I instancji pomimo prawidłowego wniosku strony i wszczęcia postępowania w tym zakresie na wniosek strony, nie dotrzymał miesięcznego terminu jej załatwienia, nie powiadomił stron o nowym terminie załatwienia sprawy, uniemożliwił stronom czynny udział w postępowaniu i nie wydał decyzji po rozpoznaniu wniosku strony. W końcowej części wniosku podniesiono, że w przedmiotowej sprawie została naruszona procedura administracyjna poprzez niewydanie decyzji o zgodzie lub odmowie zgody na zajęcie pasa drogi oraz poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu na każdym jego etapie oraz brak możliwości składania dowodów i wniosków dowodowych oraz wyjaśnień oraz zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. 3. Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji. Z tego też powodu ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Powołując się na poglądy literatury organ podał, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest sprawa procesowa, tj. rozpoznanie i rozstrzygnięcie w trybie unormowanym przepisami prawa procesowego zgodnego z przepisami, głównie materialnego prawa administracyjnego, rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej materialnej, a zatem jej prawidłowości, pod kątem kwalifikowanych wad prawnych decyzji administracyjnej kończącej postępowanie zwykłe lub nadzwyczajne. W postępowaniu tym organ nie może jednak przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej. W ocenie organu o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: pierwsza - oczywistość naruszenia prawa, druga - charakter przepisu, który został naruszony, oraz trzecia - racje ekonomiczne lub gospodarcze. Organ wskazał, że w ugruntowanym na tym tle orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że oczywistość naruszenia prawa polega na "rzucającej się w oczy" sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. W ocenie Kolegium, decyzja z [...] grudnia 2012 r. nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, które skutkowałoby stwierdzeniem jej nieważności. Trudno bowiem wywieść, że kwestionowana przez wnioskodawców decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, aby treść tegoż rozstrzygnięcia pozostawała w wyraźnej i oczywistej sprzeczność z treścią przepisu i aby charakter naruszenia powodował, iż nie może być ona akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Z akt sprawy wynika bowiem, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. spółka jawna R A.S. i B.A.K. uzyskała zezwolenie na umieszczenie sezonowego letniego ogródka gastronomicznego w pasie drogowym ul. [...] na działce nr [...] na okres od [...] maja 2011r. do [...] września 2011r., które przedłużono do dnia 31 października 2011 r. Zgodnie z pisemnym oświadczeniem B.A.K. z dnia [...] maja 2012 r. ogródek gastronomiczny został usunięty z pasa drogowego w dniu [...] kwietnia 2012 r., co oznacza, że od dnia [...] listopada 2011 r. do dnia [...] kwietnia 2012 r., t.j. przez 170 dni, w pasie drogowym ul. [...], ogródek gastronomiczny stanowiący własność spółki R A.S., B.K. umieszczony był bez zezwolenia. W związku z czym naliczono karę z tego tytułu w wysokości 19 890 zł. W ocenie Kolegium okoliczności podniesione przez wnioskodawców we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, dotyczą naruszenia art. 7, art. 8 art. 9 i art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a. i nie dają podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. 4. Skarżąca spółka pismem z dnia [...] marca 2015 r. zwróciła się do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - przepisów prawa materialnego art. 40 ust. 12 w zw. z art. 40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i usankcjonowanie pobrania opłaty karnej, w sytuacji gdy skarżący dopełnił wszelkich czynności w celu uzyskania stosownego zezwolenia, zaś wyłącznie z winy i wskutek błędnych, naruszających prawo działań organu administracji wydanie takiego zezwolenia nie nastąpiło, przy czym okres braku wydania stosownej decyzji przeciągnął się poza długość dopuszczalnego dla rozpatrzenia sprawy terminu; - przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik postępowania w postaci: art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w sytuacji jej wadliwości, jako niewątpliwie wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu strona podtrzymała w całości treść swojego wniosku z dnia [...] października 2014 r. 5. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. W pierwszej kolejności organ wskazał, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, odrębnym od postępowania przez organem I instancji czy nawet organem odwoławczym, które nie może być poświęcone ponownej ocenie zasadności dokonanych rozstrzygnięć merytorycznych. Podniósł też, że powszechnie przyjmuje się, iż o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa, albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązki. Zatem rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości. Odnosząc się do zarzutów skarżącej spółki organ powielił argumentację zawartą w decyzji wydanej w I instancji i uznał, że trudno wywieść, że kwestionowana przez wnioskodawców decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, aby treść tegoż rozstrzygnięcia i pozostawała w wyraźnej i oczywistej sprzeczność z treścią przepisu i aby charakter naruszenia powodował, iż nie może być ona akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W ocenie Kolegium okoliczności podniesione przez wnioskodawców we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, dotyczą naruszenia art. 7, art. 8 art. 9 i art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 i nie dają podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zarzuty te można by uznać za zasadne na etapie postępowania odwoławczego, jednak stwierdzenie nieważności decyzji stanowi nadzwyczajny tryb wzruszania decyzji ostatecznych. Organ prowadzący postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, gdyż postępowanie to nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać. Przedmiotem zaś postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie ustalenie czy zachodzą lub też nie zachodzą przesłanki wymienione enumeratywnie w art. 156 k.p.a. Postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać. 6. Skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] marca 2015 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. R A.S., B.K. spółka jawna, w której zarzuciła: - rażące naruszenie prawa materialnego tj. art. 40 ust. 12 w zw. z art. 40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i usankcjonowanie pobrania opłaty karnej w sytuacji, gdy skarżący dopełnił wszelkich czynności w celu uzyskania stosownego zezwolenia, zaś wyłączeni z winy i wskutek błędnych, naruszających prawo działań organu administracji wydanie takiego zezwolenia nie nastąpiło, przy czym okres braku wydania stosownej decyzji przeciągnął się poza długość dopuszczalnego dla rozpatrzenia sprawy terminu; - naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w sytuacji jej wadliwości, jako niewątpliwie wydanej z rażącym naruszeniem prawa.  Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kolegium z [...] stycznia 2015 r. W uzasadnieniu skargi powieliła argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: 7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 8. Kontrola Sądu w sprawie dotyczy decyzji administracyjnej wydanej w jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, a mianowicie w trybie przewidzianym w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Poza sporem pozostaje okoliczność, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Postępowanie nadzorcze prowadzone jest na podstawie art.156-158 k.p.a. i podlega takim samym regułom procesowym, jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z kwalifikowanymi wadami, o których stanowi art.156 § 1 k.p.a. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone są enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. W przypadku ich ustalenia organ ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji, chyba, że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a. Z uwagi jednak na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający. Instytucję stwierdzenia nieważności zalicza się do nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji i stanowi ona odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może być skuteczną podstawą wzruszenia decyzji w tym trybie. Wskazać przy tym należy, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest ustalenie czy zachodzi którakolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. i w tym zakresie organ administracji nie jest związany treścią wniosku wszczynającego postępowanie. Innymi słowy organ administracji ma obowiązek – po wszczęciu postępowania nieważnościowego – kompleksowo ocenić czy zachodzi któraś z wymienionych tam przesłanek. Powyższe uwagi wskazują, że w trybie stwierdzenia nieważności wyeliminowane z obrotu mogą być tylko decyzje obarczone najcięższymi i wymienionymi w przepisie art. 156 k.p.a. wadami. W niniejszej sprawie nie można mówić by badana decyzja obarczona była tego typu wadami. W sposób oczywisty nie zachodziły w sprawie przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 1, 3, 4, 5 , 6 oraz 7 (strony nie wiodły w tym zakresie sporu, brak w sprawie jest okoliczności wskazujących choćby potencjalnie na potrzebę szerszego rozważenia niewystępowania w sprawie tych przesłanek. Trafnie zatem organ w pełnym zakresie zajął się analizą przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. odnosząc się do dokonując oceny decyzji objętej wnioskiem oraz ustosunkowując się szczegółowo do twierdzeń strony. 9. Niewątpliwie decyzja będąca przedmiotem wniosku o wznowienie nie została wydana bez podstawy prawnej. Podstawa prawna decyzji została w niej powołana i obowiązywała w systemie prawa w dacie wydania decyzji i mogła stanowić jej podstawę normatywną. Kwestią zarzucaną tej decyzji było jednak, w przekonaniu skarżącej, rażące naruszenie prawa to jest art. 40 ust. 12 w. z w. z art. 4 ust. 4 ustawy o drogach publicznych w sposób wykazywany we wniosku o stwierdzenie nieważności, wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oraz w skardze do sądu. Przechodząc do rozważania kwestii spornej należy wskazać, że za "rażące naruszenie prawa" uznaje się przypadki, gdy następuje naruszenie przepisu niepozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Rażące więc to oczywiste, wyraźne, bezsporne (por. J. Jendrośka, B. Adamiak, Zagadnienie rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracji, PiP 1986, z. 1, s. 69 i n.). Decydująca dla oceny, czy doszło do wydania decyzji z "rażącym naruszeniem prawa", powinna być przy tym obiektywna sprzeczność treści decyzji z prawem nie zaś subiektywne przekonanie strony. Rażące naruszenie prawa następuje w szczególności wtedy, gdy istnieje przepis prawny dający podstawę do wydania decyzji administracyjnej, a rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w tym przepisie prawnym albo gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności. O rażącym naruszeniu prawa mówi się również, gdy "proste" zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok SN z dnia 20 czerwca 1995 r., III ARN 22/95, OSNPU 1995, Nr 24, poz. 297)". Jeśli zaś chodzi o kwalifikowane wady procesowe za rażące naruszenie przepisów postępowania można uznać wydanie decyzji bez jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Natomiast nie może być tak kwalifikowane każde naruszenie prawa w zakresie postępowania wyjaśniającego (por. wyroki NSA z 4 lipca 2014 r., II GSK 798/13, LEX nr 1511171, 17 grudnia 2014 r., Ii GSK 1933/13). 10. Przedmiotowa decyzja została wydana w ponowionym postepowaniu, na skutek uchylenia pierwotnej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. (k. 45-55). W ponowionym postepowaniu organ zawiadomił wspólników skarżącej o prowadzonym ponownie postępowaniu (k. 59-60) i przeprowadził oględziny (k. 61-64). Kwestia, czy były to czynności spełniające wymogi zupełności (art. 80 k.p.a.) i czy ocena materiału dowodowego była kompletna i przekonywująca w świetle wymogów art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. nie podlega kontroli w postępowaniu nadzwyczajnym w takim zakresie jako w postępowaniu zwykłym. Analizując treść decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. i przebieg poprzedzającego ją postępowania administracyjnego można jednak stwierdzić, że organ, którym był Prezydent Miasta nie naruszył przepisów postępowania w sposób oczywisty, jaskrawy, uzasadniający wyłom od zasady trwałości decyzji ostatecznej. Taka sytuacja wystąpiłaby, gdyby organ ten nie poczynił jakichkolwiek ustaleń lub uchylił się od rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy koniecznego do zastosowania powołanego w decyzji prawa materialnego (popr. wyrok NSA z dnia 21 października 2011 r., I OSK 30/10). Analizując wniosek Kolegium trafnie dostrzegło, że żądanie skarżącej w istocie zmierza do rewindykacji postępowania "zwykłego", bowiem droga do zaskarżenia decyzji nakładającej karę na spółkę została zamknięta wskutek niezaskarżenia jej w ustawowym terminie oraz odmowy przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia odwołania. Z treści wniosku, powołanych w niej argumentów skonfrontowanych z materią sprawy znajdującą się akt administracyjnych wynika, że mają zastrzeżenia nie tyle do kwalifikacji materialnoprawnej co do przebiegu postępowania dowodowego oraz jego oceny przez organ administracyjny pierwszej instancji, która to ocena doprowadziła konsekwencji do nałożenia kary na spółkę. Wywody skarżącej w tej mierze dotyczą naruszenia przepisów rządzących postępowaniem dowodowym jego sprawnością, efektywnością i zupełnością. W tej mierze niniejszy skład podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, zarzuty naruszenia prawa w zakresie czynienia ustaleń faktycznych (przez niewyczerpujące zgromadzenie, czy też niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy) należą do takich wadliwości, które mogą służyć wyłącznie do wzruszenia decyzji w trybie zwykłym, nie stanowią natomiast rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Postępowanie nieważnościowe nie służy również prowadzeniu nowych dowodów lub odmiennej ocenie ustalonych w decyzji okoliczności (por. wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2014 r., I OSK 11/13). Prawidłowo zatem Kolegium uznało, że w sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2012 r. Nie stwierdziwszy w sprawie zarzucanych uchybień, a także naruszeń prawa kontrolowanych z urzędu Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.