II SA/Go 397/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi Gminy o statusie miejskim na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 roku nr [...] Zarząd Województwa utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2014 roku nr [...], określającą Gminie o statusie miejskim kwotę dofinansowania do zwrotu w wysokości 128.827,80 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 596 ze zm.), art. 211 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249 poz. 2104 ze zm.), art. 113 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157 poz. 1241 ze zm.). Na powyższą decyzję Zarządu Województwa skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina o statusie miejskim, kwestionując jej zasadność i zgodność z prawem oraz wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Gmina zarzuciła naruszenie art. 67 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych, a także art. 7, 8 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne należało zawiesić. Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zgodnie ze wskazanym przepisem rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w postępowaniu zawieszonym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej pojawia się tak zwana kwestia prejudycjalna. Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (vide: wyrok NSA z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05). Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego oraz przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte. W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, iż zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o ten przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r. sygn. akt I OZ 382/08), zaś generalnie następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym). Wskazana w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podstawa zawieszenia postępowania uległa istotnemu rozszerzeniu w stosunku do uregulowań zawartych w art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. W szczególności przepis ten daje podstawę do zawieszenia postępowania z powodu skierowania, w wyniku innej sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym, pytania prawnego w celu podjęcia stosowanej uchwały przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Warszawa 2006, str. 281 – 282). Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej. Przy czym, w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt I FZ 221/08 LEX nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302 -303). Przedmiotem niniejszego postępowania jest sprawa w przedmiocie określenia kwoty do zwrotu w ramach umowy o dofinansowanie projektu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), która jest następstwem stwierdzenia nieprawidłowości w jego realizacji, za którą nałożono korektę finansową, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a tej ustawy. Jak wynika z akt sprawy, w przedmiocie ustalenia i nałożenia korekty finansowej nie było przy tym prowadzone odrębne postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji administracyjnej. Tymczasem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, w myśl którego określenie kwoty do zwrotu w ramach umowy o dofinansowanie projektu winno być poprzedzone wydaniem decyzji w sprawie ustalenia i nałożenia korekty finansowej (m.in. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1776/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie jednak zajmowane jest również stanowisko przeciwne, według którego ustalenie i nałożenie korekty finansowej jest jedynie etapem dochodzenia zwrotu kwoty ustalonej korektą, poprzedzającym postępowanie w tej sprawie i bezcelowe oraz pozbawione podstaw prawnych jest wydawanie decyzji w przedmiocie korekty finansowej (np. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 2080/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu rozpoznającemu niniejszą sprawę wiadomym jest z urzędu, że Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II GSK 1705/13 uznał powyższą kwestię za zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości i postanowieniem z dnia 12 czerwca 2014 r. przedstawił je składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia, formułując je następująco: "Czy ustalenie i nałożenie korekty finansowej, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) wymaga wydania decyzji administracyjnej?". Wyjaśnienie powyższego zagadnienia będzie więc miało wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy ( por. postanowienie NSA z dnia z dnia 30 lipca 2014 r. , sygn.. akt II GSK 1546/14, postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 30 lipca 2014 r. , sygn.. akt III SA/Po 343/14 ) . W konsekwencji za zasadne należało uznać zawieszenie niniejszego postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu rozpoznania przez poszerzony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższego pytania prawnego, W związku z czym orzeczono jak w sentencji.