II SA/Go 398/11

Dnia 29 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2011 r. sprawy ze skargi Grupy Działaczy [...] oraz ze skargi Stowarzyszenia "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia budowy obwodnicy oddala skargi. Uzasadnienie. Wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r. Zarząd Województwa zwrócił się do Urzędu Miejskiego o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obwodnicy miejscowości [...] w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]. Po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Ochrony Środowiska co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, postanowieniem znak [...] Burmistrz nałożył na Zarząd Województwa Zarząd Dróg Wojewódzkich obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obwodnicy miejscowości [...] w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]. W postanowieniu określono zakres raportu. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r., wydanym w oparciu o przepis art. 69 ust. 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (DZ.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) w związku z art. 123 kpa, Burmistrz zawiesił postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa obwodnicy miejscowości [...] w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]". W dniu 13 września 2010 r. wnioskodawca przedłożył do sprawy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia [...] września organ pierwszej instancji podjął zawieszone postępowanie administracyjne. Po uzyskaniu pozytywnej opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Ochrony Środowiska oraz pozytywnej opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska - w zakresie wymagań dotyczących planowanego przedsięwzięcia - decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] Burmistrz określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa obwodnicy miejscowości [...] w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]". Decyzja wydana została na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1, 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (DZ.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) – dalej zwana ustawą, w związku z art. 104 kpa. Integralną część decyzji stanowi charakterystyka przedsięwzięcia. Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji odwołanie wniosło Stowarzyszenie "[...]". W piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. Grupa [...], wniosła o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji organu pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia "[...]" oraz odwołania Grupy [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. DZ. U. z 2001 r. Nr 79 poz. 856 ze zm.), art. 138 §1 pkt 1 kpa, art. 59 ust.1 pkt 2, art. 66 ust. 1, art. 71 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 1, art. 82 ust. 1 ustawy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż odwołanie wniesione przez Stowarzyszenie "[...]" oraz wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji złożony przez Grupę [...], połączone zostały do łącznego rozpoznania. Podstawą połączenia spraw do wspólnego rozpoznania w tym trybie, stanowiło ustalenie, iż wniosek o stwierdzenie nieważności złożony został w terminie zakreślonym dla złożenia odwołania, nadto zgodnie z przedłożonym regulaminem, wnioskodawca posiada uprawnienie do działania na prawach strony (art. 44 ustawy). Dalej organ stwierdził, że w ramach postępowania zakończonego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, podstawowym dokumentem stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia stanowi opracowany raport oddziaływania na środowisko, który winien spełniać wymogi art. 66 ustawy. Opracowany w sprawie raport zawiera treści zgodne z obowiązującymi przepisami. Wymogi ustawowe spełnia również zaskarżona decyzja. Z raportu wynika, że realizacja przedsięwzięcia spowoduje konieczność wycinki zadrzewień i zakrzewień w obrębie pasa drogowego, tj. na powierzchni 10 ha. Są to drzewostany o niskiej wartości przyrodniczej, zalegającym na całym terenie otaczającym miejscowość [...]. Realizacja obwodnicy nie wpłynie negatywnie na siedliska przyrodnicze i ostoje zwierzyny. Trasa znajduje się poza szlakami wędrówek dzikich zwierząt. Dla małych zwierząt zostaną wykonane w korpusie przepusty pod nasypem drogowym Raport zawiera ponadto opis analizowanych wariantów realizacji przedsięwzięcia z określeniem ich przewidywanego oddziaływania na środowisko ze wskazaniem uzasadnionego wyboru pierwszego wariantu jako najkorzystniejszego dla środowiska, z uwagi na możliwość zachowania 2, 5 ha drzewostanów. Na terenie lokalizacji przedsięwzięcia jak i w jego sąsiedztwie brak jest obszarów objętych prawnymi formami ochrony. Najbliższe obszary Europejskiej Sieci Ekologicznej "Natura 2000" położone są w odległości 5 km na zachód. Nie będzie wiec miało miejsce ujemne oddziaływanie przedsięwzięcia na w.w. obszary. Od powyższej decyzji Grupa [...] oraz Stowarzyszenie "[...]", wniosły skargi. W skardze Grupa [...] zarzuciła, iż zaskarżona decyzja godzi w interes osób zamieszkałych w pobliżu planowanej inwestycji. Inwestycje typu drogowego zawsze oddziaływają negatywnie na przyrodę. Zanieczyszczenia wydostające się z transportu wprowadzają do atmosfery ditlenek węgla, tlenek węgla, tlenki azotu, węglowodory i zanieczyszczenia pyłowe. Powierzchnia ziemi oraz zasobów gruntowych, które są miejscem bytowania fauny i flory, a także ludzi, podlega ochronie prawnej. Spośród wielu metod zapobiegania ujemnym skutkom zdrowotnym oddziaływań chemicznych pochodzenia środowiskowego, najlepiej dotychczas poznane są sposoby unikania lub ograniczania zatruć ołowiem. Sprzyjające wiatry na tym terenie będą roznosicielem potęgującym masą spalonych substancji szkodliwych wytwarzanych przez transport i maszyny produkujące materiały do budowy nawierzchni. Związki chemiczne będą przedostawać się zarówno do atmosfery jak i do gleby, czemu służyć będzie nasilenie objawów zatrucia oraz uszkodzenia ekosystemu. Stowarzyszenie "[...]" zarzuciło w skardze, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art. 7, 8, 11, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. Postępowanie dotknięte jest wadą, albowiem nie zapewniono w nim udziału społeczeństwa, pomimo że obowiązek taki wynika z art. 33 ustawy. Art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy zawiera definicję pojęcia – "obowiązek podania informacji do publicznej wiadomości". Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia wymóg podania informacji do publicznej wiadomości, zostanie spełniony jeżeli dana informacja umieszczona zostanie w Biuletynie Informacji Publicznej, w siedzibie właściwego organu oraz poprzez obwieszczenie w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia. A zatem jedynie przekazanie informacji w trzech formach jednocześnie, spełni ustawowy wymóg podania informacji do publicznej wiadomości, W sprawie natomiast nie dokonano obwieszczenia w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia. Ponadto decyzja organu wydana została z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 kpa, albowiem organ nie dokonał samodzielnej oceny zebranego materiału dowodowego, lecz oparł się na treści dowodów przedstawionych przez wnioskodawcę. W ocenie skarżącego Stowarzyszenia raport nie zawiera informacji na temat wpływu inwestycji na środowisko w trakcie jej realizacji. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skargi, jako niezasadne, podlegały oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny, w zakresie swej właściwości, ocenia zatem zaskarżoną decyzję administracyjną pod względem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania orzeczenia. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, jeżeli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Nadto - w myśl ar. 134 § 1 p.p.s.a. – sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując niniejszą sprawę, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu skutkującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przedmiotem badania Sądu była decyzja administracyjna Burmistrza, mocą której określone zostały środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie obwodnicy w miejscowości [...] w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] oraz utrzymująca ją w mocy decyzja organu drugiej instancji. Decyzje administracyjne wydane zostały w oparciu o wskazane w nich przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Stosownie do treści art. 1 ustawa określa: 1) zasady i tryb postępowania w sprawach: a) udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie, b) ocen oddziaływania na środowisko, c) transgranicznego oddziaływania na środowisko; 2) zasady udziału społeczeństwa w ochronie środowiska; 3) organy administracji właściwe w sprawach, o których mowa w pkt 1. Przytoczony powyżej przepis ustawy nie ma merytorycznej treści, określa natomiast zakres przedmiotowy ustawy, a z jego treści wynika, że katalog spraw objętych ustawą ma charakter zamknięty. W myśl przepisu art. 71 ust. 2 uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z treścią art. 72 ust. 1 pkt 10 wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – wydawanej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 193 poz. 1194). Stanowisko organu pierwszej instancji, zgodnie z którym planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, było prawidłowe. Stanowisko to ma oparcie w przepisie art. 173 ustawy oraz § 3 pkt 56 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257 poz. 2573 ze zm.). Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 63 ust. 1). Postanowienie wydaje się po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz organu, o którym mowa w art. 78 – w przypadku m.in. przedsięwzięcia wymagającego decyzji, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 10 ustawy, którym w analizowanej sprawie jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny (art. 64 ust. 1). Po uzyskaniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, z których wynika konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, postanowieniem znak [...] Burmistrz nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres raportu. Analiza treści sporządzonego i przedłożonego do sprawy raportu wskazuje, iż spełnia on wymogi wynikające z art. 66 ustawy. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Aby opracowanie to w każdym przypadku zawierało informacje niezbędne do zakończenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w art. 66 ustawy określono elementy, które powinien zawierać każdy raport oddziaływania na środowisko. Należy zwrócić uwagę na istotną w tej mierze kwestię, iż raport opracowywany jest on na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją przedsięwzięcia, ale oceniany przez organ administracji przeprowadzający ocenę oddziaływania na środowisko. W wyroku z dnia 23 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 363/06 (Nieruchomości 2007, nr 7, s. 15), Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym cyt.: "Raport o oddziaływaniu na środowisko sporządzany na użytek postępowania wiążącego się z realizacją inwestycji budowlanych jest dokumentem prywatnym będącym dowodem w sprawie administracyjnej przedkładanym przez inwestora, zaś inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony mają wynikającą z przepisów o postępowaniu dowodowym w administracji, normowanym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia miarodajności tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadającą odpowiednią wiedzę". Stanowisko powyższe, na tle rozpatrywanej sprawy, należy uznać za w pełni aktualne. Trzeba jednak wyraźnie zaznaczyć, że w postępowaniu administracyjnym zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 k.p.a. obowiązuje zasada prawdy obiektywnej obligująca do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. W związku z tym w praktyce, nawet gdy nikt nie kwestionuje prawidłowości sporządzenia raportu oraz danych w nim zawartych, organ samodzielnie musi ocenić, czy uwzględnia on wszystkie ewentualne zagrożenia związane z realizacją konkretnego zamierzenia. Aby dokument w postaci raportu spełnił wymagania, powinien on mieć charakter kompleksowy i odnosić się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia oraz wskazywać, jakie w tym zakresie obowiązują standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Wbrew twierdzeniom skargi w raporcie zawarto odniesienia dotyczące poszczególnych faz przedsięwzięcia, w tym fazy jego realizacji, a następnie fazy eksploatacji. Omówione zostały skutki wynikające z istnienia przedsięwzięcia, gdzie stwierdzono, że budowa i eksploatacja obwodnicy nie spowoduje generalnie żadnych znaczących (ujemnych) skutków dla środowiska, lecz nie pozostaje całkowicie obojętnym wobec niego. Obiekt nie ma generalnie charakteru degradacyjnego środowiska. Stwierdza się jednocześnie, że budowa obwodnicy w bardzo dużym stopniu wyeliminuje zagrożenie dla mieszkańców [...], wynikające z przebiegu drogi wojewódzkiej przez całą długość miejscowości. W punkcie 12 raportu stwierdza się, że realizacja przedsięwzięcia jest postulatem mieszkańców [...], mającym wyprowadzić ruch tranzytowy poza obszar zabudowany. Wnikliwa analiza treści raportu dowodzi, że zarzuty skargi nie są zasadne. Stosownie do treści art. 44 ust. 1 ustawy organizacje ekologiczne, które powołując się na swoje cele statutowe, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony. Przepisu art. 31 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. W myśl ust. 2 art. 44 organizacji ekologicznej służy prawo wniesienia odwołania od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, także w przypadku, gdy nie brała ona udziału w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa prowadzonym przez organ pierwszej instancji; wniesienie odwołania jest równoznaczne ze zgłoszeniem chęci uczestniczenia w takim postępowaniu. W postępowaniu odwoławczym organizacja uczestniczy na prawach strony. Stosownie do treści ust. 3 art. 44 organizacji ekologicznej służy skarga do sądu administracyjnego od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, także w przypadku, gdy nie brała ona udziału w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 20010 r., w wyniku uwzględnienia wniosku, Burmistrz postanowił dopuścić do postępowania w sprawie Grupę [...]. W dniu 29 września 2010 r. przedstawiciel tejże organizacji zapoznał się z aktami sprawy, po czym w dniu 6 października 2010 r. Stowarzyszenie zgłosiło pisemne uwagi do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Do zgłoszonych uwag organ ustosunkował się w piśmie z dnia [...] października 2010 r. W piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. przedstawiciel Stowarzyszenia, na wezwanie organu o sprecyzowanie zarzutów dotyczących raportu, wskazał iż cyt.: "nie można wskazać konkretnych siedlisk naturalnych, ponieważ nie ma dokładnych współrzędnych. Chodzi o zwierzynę i rośliny polną oraz leśną na terenie planowanej inwestycji przede wszystkim o stado zajęcy. Należy też brać pod uwagę wszystkie gatunki występujące na terenie [...]." Następnie pismem z dnia [...] listopada 2010 r. Grupa [...] wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji. Natomiast pismem z dnia [...] listopada 2010 r. Stowarzyszenie "[...]", działając w oparciu o przepis art. 44 ust. 2 ustawy, wniosło odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. W tym miejscu należy wskazać, iż zaklasyfikowanie wniosku z dnia [...] listopada 2010 r. Grupy [...] o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji, przez organ odwoławczy jako odwołania, a następnie rozpatrzenia tegoż pisma procesowego w trybie przewidzianym dla przepisów k.p.a. dotyczących odwołań, nie naruszało przepisów prawa. Odwołanie jest środkiem zaskarżenia najdalej idącym, albowiem zmierza do powtórnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ administracyjny. Względy ekonomiki procesowej (art. 12 k.p.a.) oraz słusznego interesu obywatela (art. 7 kpa), przemawiały za przyjęciem takiego właśnie trybu postępowania, względem powyższego wniosku z dnia [...] listopada 2010 r. Analizując przebieg postępowania, w tym udział w nim organizacji ekologicznych, stwierdzić przyjdzie, iż na żadnym jego etapie nie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów ustawy w zakresie udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji. Jak wyżej wykazano, przedstawiciel organizacji ekologicznych (nota bene – ten sam przedstawiciel dla obydwu Stowarzyszeń) miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy oraz wnoszenia uwag na każdym etapie postępowania. Organizacje skorzystały z prawa wniesienia środków zaskarżenia. W myśl art. 74 ust. 4 ustawy, jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 k.p.a. Stosownie do treści art. 49 k.p.a. strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. A zatem w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej sposób zawiadamiania stron o czynnościach procesowych kompleksowo regulują przytoczone powyżej przepisy art. 74 ust. 4 ustawy i art. 49 kpa. Wypada wskazać, że postępowanie o wydanie decyzji środowiskowej, ze względu na swój potencjalnie szeroki zasięg jeżeli chodzi o strony postępowania, jest postępowaniem szczególnym, w którym ustawodawca przewidział możliwość skorzystania z instytucji uregulowanej w art. 49 kpa. Wskazana tu norma może znaleźć bowiem zastosowanie jedynie wówczas, gdy przepis szczególny na to pozwała, nie może być natomiast samoistną podstawą przyjęcia tej formy zawiadamiania stron postępowania o czynnościach procesowych. Z treści przytoczonych powyżej przepisów art. 74 ust. 4 ustawy i 49 k.p.a., nie wynika obowiązek organu podawania informacji do publicznej wiadomości. Ustawodawca nie użył tu przecież pojęcia – "podania informacji do publicznej wiadomości". A zatem uprawnione jest twierdzenie, że tryb zawiadamiania stron postępowania o czynnościach procesowych w sprawie, przewidziany w art. 49, do którego to przepisu odsyła art. 74 ust. 4 ustawy, nie jest tożsamy z "podaniem do publicznej wiadomości", o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy. Na potrzeby badanego w tym miejscu zarzutu skargi, w ocenie Sądu, nie zachodzi konieczność głębszej analizy pojęcia "informacji o środowisku", jakim posługuje się ustawodawca w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a którego to pojęcia dotyczy definicja zawarta w art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy. Należy natomiast ponownie wskazać, że w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zastosowanie ma przepis art. 49 k.p.a. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że tryb przewidziany w art. 49 kpa został zachowany. O podjętych w sprawie czynnościach procesowych strony postępowania były zawiadamiane poprzez zamieszczenie informacji na tablicach ogłoszeń w miejscowości [...] oraz na stronie internetowej Urzędu. Analiza sprawy wykazała, że również inne zarzuty skarg okazały się niezasadne. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi podlegały oddaleniu.