II SA/Go 4/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2020 r. sprawy ze skargi K.W. i J.W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu oddala skargę. 1. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania K. i J.W. (skarżący), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z dnia [...] października 2019 r., nr [...], nakazująca skarżącym jako właścicielom dokonać rozbiórki garażu murowanego o wymiarach 4,75 m x 7,20 m, wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej oraz z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych. 1.1. W uzasadnieniu decyzji WINB opisał przebieg postępowania przed organem I instancji, z którego wynikało, że w dniu [...] czerwca 2019 r. PINB decyzją nr [...] nakazał K. i J.W. rozbiórkę garażu murowanego o wymiarach 4,75 m x 7,20m zlokalizowanego na terenie działki nr [...], wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej oraz powodującego niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia. Powyższa decyzja na skutek odwołania K. i J.W. została uchylona decyzją WINB z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...]. Uzasadniając decyzję kasacyjną organ odwoławczy wskazał, że niespełnienie warunków technicznych nie jest na gruncie ustawy Prawo budowlane z 1974 r. wystarczającą przesłanką uzasadniającą nakaz rozbiórki. Tylko realne, bezpośrednie niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia lub niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia nie dające się usunąć przez wykonanie określonych robót budowlanych, może stanowić podstawę orzeczenia nakazu rozbiórki. 1.2. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji wydał dnia [...] października 2019 r. decyzję nr [...], którą powołując się na art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.; dalej p.b. z 1974 r.) w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., aktualnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.; dalej jako p.b. z 1994 r.), ponownie nakazał K. i J.W. rozbiórkę wskazanego w tej decyzji garażu. 1.3. W jej uzasadnieniu podał, że w dniu [...] lutego 2019 r. przeprowadził oględziny na terenie wymienionej nieruchomości, w wyniku których ustalił, że jednym z obiektów tam zlokalizowanych jest garaż o wymiarach 4,75 m x 7,20 m wykonany z bloczków betonowych z płaskim dachem krytym papą (oznaczony nr 1 w protokole oględzin). Garaż usytuowany jest bezpośrednio przy granicy działki nr [...], natomiast ścianą boczną przylega do innego budynku (oznaczonego nr 2 w protokole oględzin - garaż nr 2 jest przedmiotem bliźniaczej sprawy prowadzonej przez organu i rozstrzygniętej przed tutejszym sądem w sprawie II SA/Go 619/19). W ścianie bocznej garażu nr 1 znajdują się dwa okna, zaś jedno w ścianie tylnej. Obiekt został wybudowany przed około 30 laty (to jest w 1989 r). Inwestorami byli K. i J.W.. Inwestycji tej nie poprzedzono pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem. Obiekt ten został wybudowany z naruszeniem § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (aktualnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065; dalej jako rozporządzenie z 2002 r.). Zgodnie z ust. 1 pkt 1 i 2 tego przepisu budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy lub 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Natomiast zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r. sytuowanie budynku ścianą bez otworów dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. W odniesieniu do przedmiotowego garażu okoliczność taka nie zaistniała, bowiem teren na którym zlokalizowany jest sporny obiekt nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do garażu nr 1 nie mają także zastosowania przepisy § 12 ust. 4 pkt 1 i 3 rozporządzenia z 2002r. 1.4. Uzasadniając decyzję rozbiórkową organ powiatowy wskazał, że okoliczności sprawy i wymienione w decyzji przepisy techniczno-budowlane oraz sposób usytuowania samowolnie wybudowanego garażu spowodowały oraz nadal powodują niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia poprzez znaczne ograniczenie możliwości zabudowy sąsiedniej działki (nr [...]). W ocenie PINB niezgodność ta ma charakter trwały i nie jest możliwe jej usunięcie w ramach procedury naprawczej, bowiem w celu doprowadzenia budynku do zgodności z przepisami należałoby zmienić jego lokalizację. Konieczne było więc nakazanie rozbiórki garażu. 2. W odwołaniu od decyzji organu I instancji K. i J.W. zarzucili jej naruszenie art. 37 ust. 1 pkt 2 p.b. z 1974 r. przez nakazanie rozbiórki mimo braku wystąpienia przesłanki niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia oraz art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej k.p.a.) przez przekroczenie granic uznania administracyjnego i niedostateczne wyjaśnienie przez organ stanu faktycznego sprawy. Zdaniem skarżących organ I instancji błędnie uznał, że garaż został wybudowany z naruszeniem § 12 rozporządzenia z 2002 r., gdyż garaż ten znajduje się w tym samym miejscu od 30 lat, natomiast działki sąsiednie powstały w wyniku podziału. Dopiero po usytuowaniu obiektu na działce sąsiedniej powstały wątpliwości co do zgodności usytuowania garażu z obowiązującymi przepisami. Ponadto wskazali, że w garażu znajdują się siedliska i budki lęgowe ptaków, wobec czego uznać należy, że istnieje realne niebezpieczeństwo zniszczenia gniazd oraz zniszczenia jaj wskutek rozbiórki garażu. 3. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w sprawie ma zastosowanie art. 37 p.b. z 1974 r., zgodnie z którym obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce w razie stwierdzenia, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. 3.1. Wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 p.b. z 1974 r. należy zbadać łącznie z przesłankami, o których mowa w art. 40 tej ustawy. Dopiero w przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że brak jest możliwości usunięcia niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia przedmiotowej inwestycji zastosowanie znajdzie przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 p.b. z 1974 r., który to przepis zawiera dwie przesłanki: 1) naruszenie prawa obowiązującego w czasie budowy, 2) powstanie jako skutku budowy niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Organ wyjaśnił, że przesłanka pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia zachodzi wówczas, gdy samowolnie wzniesiony obiekt budowlany zlokalizowany został w sposób uniemożliwiający lub istotnie ograniczający możliwość zabudowy sąsiedniej nieruchomości, ze względu na wymagania przepisów techniczno-budowlanych, co należy wykazać w danej sprawie. 3.2. Powołując się na ustalenia organu powiatowego WINB stwierdził, że garaż nr 1 został wybudowany niezgodnie z wymaganiami przepisów techniczno- budowlanych zawartych w akcie wykonawczym określającym warunki techniczno-budowlane dla tego rodzaju obiektów, ustanowionym na podstawie przepisów p.b. z 1974r., to jest rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17 pozycja 62 ze zm., dalej rozporządzenie z 1980 r.) - co najmniej w zakresie § 17 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 tego rozporządzenia. Zgodnie z § 17 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia odległość między budynkami zaliczonymi do III-V kategorii niebezpieczeństwa pożarowego (garaż - zgodnie z rozdziałem 13 dotyczącym przepisów przejściowych i końcowych - § 87 ust. 1 pkt 4 - rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 listopada 1992 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. Nr 92, poz. 460 ze zm.; dalej rozporządzenie z 1992 r.), a budynkami zaliczonymi do kategorii zagrożenia ludzi (budynek mieszkalny zaliczony do IV kategorii zagrożenia ludzi - § 172 ust. 2 pkt 4) - ze względu na potrzebę zapewnienia ochrony przeciwpożarowej powinna wynosić 10 m. Zatem w odniesieniu do przepisów z okresu budowy obiekt ten powodował znaczne ograniczenia dla zabudowy działki sąsiedniej z uwagi na konieczność zachowania od niego co najmniej 10 m odległości. 3.3. Organ wskazał, że nawet przyjmując zastosowanie w sprawie ewentualnych przepisów technicznych korzystniejszych czyli rozporządzenia z 2002 r., to zgodnie z tabelą zawartą w § 271 ust. 1 tego rozporządzenia odległość budynku kategorii PM o gęstości obciążenia ogniowego Q mniejszej bądź równej 1000 MJ/m2 (do której zalicza się budynki magazynowe, a więc między innymi budynki garażowe i gospodarcze) od innego budynku o kategorii PM o takim samym Q, wynosi 8 m. Tym samy istniejąca sytuacja również narusza również przepisy rozporządzenia z 2002 r. Organ wskazał również, że co do zasady wzniesienie budynku z naruszeniem przepisów określających wymagania sytuowania budynków w stosunku do innych obiektów budowlanych i granicy działek z punktu widzenia zabezpieczenia pożarowego zawsze stwarza niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia w rozumieniu art. 37 ust. 1 pkt 2 p.b. z 1974 r. 3.4. WINB stwierdził również, że ze względu na usytuowanie garażu w odległości od 0,0 m do 0,5 m od granicy z działką sąsiednią (nr [...]) ewentualna legalizacja, świetle przepisów § 271 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. musi uwzględniać pas o szerokości od około 7,5 m do 8,0 m, mierzony od granicy z działką nr [...], który nie może podlegać jakiejkolwiek zabudowie innymi budynkami. Taka szerokość pasa, ustanawiająca minimalną odległość budynku od granicy działki, znacznie przekracza wartość wymagań określonych w § 12 rozporządzenia z 2002r. (wartości podstawowe: 4 m - dla ścian z otworami okiennymi lub drzwiowymi, 3 m - dla ścian bez otworów). Taki stan bez wątpienia stanowi o niedopuszczalnym pogorszeniu warunków użytkowych dla otoczenia, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 p.b. z 1974 r. Nie jest zatem możliwe usunięcie wskazanego pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia w drodze decyzji na podstawie art. 40 p.b. z 1974 r., bo musiałaby to być zmiana lokalizacji obiektu. Mając powyższe na względzie WINB podzielił stanowisko organu I instancji o braku możliwości legalizacji omawianego obiektu garażowego. Ustalenia PINB dotyczące usytuowania rozpatrywanego obiektu jednoznacznie wskazują bowiem, że obiekt, ze względu na swoje usytuowanie narusza w sposób nie dający możliwości naprawy wskazane wymagania rozporządzenia. Przy czym, w ocenie WINB, uzasadnienie zaskarżonej decyzji rozbiórkowej zawiera wyczerpujące i prawidłowe stanowisko odnośnie zastosowanych przepisów techniczno-budowlanych w kontekście oceny zgodności z prawem przedmiotowego obiektu. 3.5. W ocenie organu odwoławczego prawidłowe było również ustalenie PINB odnośnie określenia osoby inwestora, wskazanego w sentencji zaskarżonej decyzji rozbiórkowej jako jej adresata. Skoro skarżący są właścicielami i zarazem inwestorami obiektu, to w pełni uzasadnione było skierowanie zaskarżonej decyzji wyłącznie do nich stosownie do art. 38 ust. 1 p.b. z 1974 r. 3.6. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania WINB wyjaśnił, że wykonanie obowiązku rozbiórki w sytuacji znajdowania się na obiekcie siedlisk i budek lęgowych ptaków (nieznajdującego potwierdzenia w trakcie oględzin w dniu [...] lutego 2019 r.) jest możliwe przy zachowaniu przez skarżących staranności w czynnościach rozbiórkowych. W uzasadnionych przypadkach, przy wykazanym braku rozwiązań alternatywnych, możliwe jest uzyskanie stosownych zezwoleń. 4. Pismem z dnia [...] września 2019 r. K.W. i J.W., reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej: 1) naruszenie art. 103 ust. 2 p.b. z 1974 r. oraz art. 37 ust. 1 pkt 2 p.b. z 1974 r., przez błędne ich zastosowanie i nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego, podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności przewidziane w tych przepisach, w tym powodujące pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia poprzez znaczne ograniczenie zabudowy sąsiedniej działki nr [...], a nadto nakaz rozbiórki jest najdalej idącą i najbardziej dolegliwą sankcją za naruszenie przepisów prawa budowlanego i przed jej zastosowaniem należy rozważyć wszelkie inne możliwości, co mimo wskazań i zaleceń organu II instancji nie miało miejsca; 2) naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. polegające na zaniechaniu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego i przyjęciu, że istnieją podstawy do nakazania dokonania rozbiórki garażu przy jednoczesnym braku uwzględnienia, że działki sąsiednie powstały w wyniku podziału, budynek na działce sąsiedniej wybudowany został po posadowieniu garażu, a nadto w garażu znajdują się siedliska i budki lęgowe ptaków, co skutkować powinno objęciem ich ochroną prawną. Wobec powyższego wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania. 4.1. W uzasadnieniu skargi rozwinęli jej zarzuty podnosząc, że garaż usytuowany jest na działce od 30 lat, a działki sąsiednie powstały w wyniku podziału. Dopiero po posadowieniu obiektu budowlanego na działce sąsiedniej, powstały wątpliwości co do zgodności usytuowania garażu z obowiązującymi w tej materii przepisami. Nie polegają również na prawdzie twierdzenia, że samowolne wybudowanie garażu spowodowało oraz nadal powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia poprzez znaczne ograniczenie zabudowy sąsiedniej działki nr [...]. Organ nie wykazał na czym konkretnie ograniczenia te miałyby polegać. 4.2. Nadto organ nie odniósł się do powołanego w odwołaniu nakazu stosowania środków proporcjonalnych do naruszenia prawa, który to wynika z zasady wolności budowlanej, mającej znaczenie dla stosowania i wykładni przepisów zawartych w prawie budowlanym. Podniesiono również, że na garażu znajdują się siedliska i budki lęgowe ptaków. Powołanie się w tym zakresie na podjęcie przez skarżących odpowiednich starań i uzyskanie zgody powołanych do tego organów nie zasługuje na uwzględnienie. 5. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Zgodnie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). 7. Organy prawidłowo określiły stan prawny stwierdzając, że w sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy pr. b. z 1974 r., ponieważ budowa została zakończona przed 1 stycznia 1995 r. (art. 103 ust. 2 p.b. z 1994 r.). Nie budzi wątpliwości, że garaż nr 1, którego dotyczy decyzja został zbudowany w warunkach samowoli budowlanej. O tym, czy doszło do samowoli budowlanej decydują bowiem przepisy prawa budowlanego obowiązujące w dacie realizacji inwestycji. W rozpoznawanej sprawie budynek garażowy powstał w 1989 r. i posiada powierzchnię 34,20 m². Garaż nie jest również budynkiem wolno stojącym, gdyż przylega do innego obiektu (drugiego garażu). Budowa garażu nr 1, z uwagi na powierzchnię zabudowy, wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. W sprawie bezsporne jest, że skarżący nie uzyskali pozwolenia na budowę ani nawet nie dokonali zgłoszenia budowy takiego obiektu. Zgodnie z powołanym trafnie przez organy art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce jeżeli organ stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę (w odniesieniu do przedmiotowego terenu nie ma obowiązującego planu) albo stwierdzając naruszenie prawa obowiązującego w czasie budowy ustali, że skutkiem samowoli jest niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (ta druga kwestia jest przedmiotem sporu). 8. Prawidłowym trybem postępowania było zatem ustalenie, czy do takiego pogorszenia doszło, w szczególności zatem, czy nie zostały naruszone tzw. warunki techniczne. Wbrew temu co twierdzi się w skardze, organy wyczerpująco i szczegółowo, a co najistotniejsze prawidłowo powołały się na korzystniejsze dla skarżących aktualnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i po wskazaniu ustalonych parametrów i wymagań słusznie uznały, że brak jest możliwości wdrożenia procedury legalizacyjnej w stosunku do garażu nr 1 ponieważ jego lokalizacja narusza warunki określone w § 12 oraz § 271 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. (tym bardziej narusza przepisy powołanych wyżej rozporządzeń z 1980 i 1992 r.). Słusznie organ odwoławczy stwierdził, że wzniesienie obiektu z naruszeniem przepisów określających wymagania sytuowania budynków w stosunku do innych obiektów budowlanych i granicy działek z punktu widzenia zabezpieczenia pożarowego stworzyło niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia w rozumieniu art. 37 ust. 1 pkt 2 p.b. z 1974 r., choć wystarczającą podstawą do wydania zaskarżonej decyzji, było stwierdzenie organów nadzoru budowlanego o naruszeniu przepisów § 12 oraz § 271 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. i braku możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. WINB trafnie też uznał, że w okolicznościach sprawy ewentualne roboty zmierzające do rozbiórki obiektu i jego ponownej budowy w celu spełnienia wymagań rozporządzenia, stanowiłyby działania inwestycyjne będące odrębną budową. 9. Jeśli chodzi o kwestię podziału działek wskazać należy, że tylko wtedy, gdy na skutek późniejszych zdarzeń prawnych (np. na skutek zmiany granic nieruchomości, podziału nieruchomości lub przeprowadzenia postępowania rozgraniczającego) legalnie wybudowany obiekt budowalny znajdzie się w granicy z inną działką budowlaną lub w inny sposób koliduje z przepisami wykonawczymi, to taka sytuacja nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia przepisów prawa budowlanego. Tylko bowiem w przypadku naruszenia obowiązujących przepisów prawa budowlanego istnieje podstawa do uruchomienia środków zmierzających do przywrócenia stanu zgodnego z prawem. W sprawie obiekt budowlany powstał w drodze samowoli budowlanej i jako taki nie może korzystać z ochrony kosztem praw uzyskanych przez inwestorów (właścicieli) obiektów legalnie pobudowanych. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu odwoławczego uznające zarzut skarżących wskazujący na fakt pierwotnego posadowienia obiektu na działce, a następnie geodezyjne wyznaczenie granic nowo powstałych działek sąsiednich, za pozbawiony istotnego znaczenia w sprawie. 10. Odnosząc się do twierdzenia zawartego w skardze, że w przedmiotowym garażu znajdują się siedliska i budki lęgowe ptaków należy wskazać, że te okoliczności nie stanowią ustawowej negatywnej przesłanki uniemożliwiającej wydanie decyzji nakazującej nakaz rozbiórki. Trafnie organ odwoławczy zwrócił tu uwagę, że wykonanie obowiązku rozbiórki pomimo podniesienia zarzutu ewentualnego uszkodzenia siedlisk i budek lęgowych ptaków jest możliwe przy zachowaniu staranności w czynnościach rozbiórkowych. Nadto w uzasadnionych przypadkach, przy wykazanym braku rozwiązań alternatywnych, na podstawie art. 56 ust. 1 i 52 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, możliwe jest uzyskanie stosownych zezwoleń odpowiednich organów. 11. W sprawie sąd nie stwierdził również innych naruszeń prawa mających jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny został ustalony prawidłowo a gwarancje stron zostały zachowane. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.