II SA/Go 416/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2014 r. sprawy ze skargi S.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę. Zaskarżoną skargą decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy, wydaną z upoważnienia Wójta Gminy przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...] o odmowie przyznania S.W. świadczenia pieniężnego w formie zasiłku celowego na zakup środków wspomagających. Organy orzekały w następującym stanie faktycznym wynikającym z akt administracyjnych sprawy: Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2013 r. S.W. wystąpił do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej (dalej jako: GOPS) o przyznanie zasiłku okresowego i zasiłku celowego na zakup żywności, środków wzmacniających itp. Wydana w wyniku jego załatwienia decyzja Kierownika GOPS z dnia [...] sierpnia 2013 r. została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. W wyniku jej ponownego rozpoznania, po dokonaniu w dniu [...] listopada 2013 r. aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego, działający z upoważnienia Wójta Gminy, Kierownik GOPS decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...], powołując się na przepisy art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3 i 4, art. 4 , art. 8 ust. 1 pkt 1, ust. 3, art. 11 ust. 2, art. 39 ust. 1 oraz 106 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, odmówił przyznania wnioskodawcy świadczenia pieniężnego w formie zasiłku celowego na zakup środków wspomagających. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż w toku aktualizacji w dniu [...] listopada 2013 r. wywiadu środowiskowego w związku ze złożonym wnioskiem o pomoc S.W. deklarował, że jest kawalerem samotnie gospodarującym, nie pozostaje w związku nieformalnym, zamieszkuje w domu rodzinnym należącym do matki gdzie zajmuje jeden pokój z możliwością użytkowania drugiego, kuchnię i łazienkę dzieląc z pozostałymi domownikami - matką, siostrą i jej córką, nie ponosi żadnych kosztów związanych z utrzymaniem dom, natomiast jego pomoc polega na zabezpieczaniu opału w postaci kartonów i elementów drewnianych, matka zapewnia mu jeden posiłek dziennie, korzysta z jej sprzętów gospodarstwa domowego, pozostaje bez zatrudnienia i prawa do zasiłku, nie jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna ze względu na, jego zdaniem, bezprawne pozbawienie go statusu bezrobotnego, trudni się zbieractwem surowców wtórnych i z tego tytułu uzyskał w październiku 2013 r. dochód w kwocie 80 zł. Jako przeszkodę w znalezieniu pracy wskazywał niezdolność do służby wojskowej oraz konieczność opieki nad sędziwą matką i siostrą, wymagającymi wsparcia ze względu na stan zdrowia. Stwierdził, iż doznał poważnego urazu kręgosłupa, przechodził rehabilitację, cierpi na cukrzycę, astmę, bóle stawów i zmiany reumatyczne, ma przewlekłą alergię, doznał wstrząsu anafilaktycznego, ma dużą niedowagę. Nie korzysta z porad lekarzy, gdyż nie ma zaufania do służby zdrowia i leczy się sam. Zdaniem organu, zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na brak podstaw do przyznania stronie pomocy na zakup środków wspomagających bowiem nie zachodzą przesłanki określone w art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Organ wskazał, iż wnioskodawca systematycznie składa wnioski o przyznanie zasiłku celowego na dofinansowanie środków wzmacniających takich jak amol i biovital. Jednakże z informacji lekarza rodzinnego wynika, że strona, deklarując się w 1999 r. jako pacjent w ośrodka zdrowia w [...], zgłosiła się do tam jeden raz w 2011 r. w celu uzyskania zaświadczenia, że leczy się z powodu alergii, dostarczając wynik testów z 2001 r., potwierdzających uczulenie na pyłki chwastów, sierść i naskórek zwierząt. Wnioskujący wprawdzie podaje, że miał poważny uraz kręgosłupa, cierpi na cukrzycę, astmę, zmiany reumatyczne i przewlekłą alergię, doznał wstrząsu anafilaktycznego, nie posiada jednak żadnych dokumentów potwierdzających stan zdrowia. Mimo wezwania nie dostarczył aktualnej dokumentacji medycznej potwierdzającej stan zdrowia ani żadnych dokumentów medycznych wskazujących na konieczność zażywania takich środków jak biovital czy amol. Organ stwierdził, iż nie dał wiary oświadczeniu strony co do prowadzenia gospodarstwa domowego samodzielnie. W jego ocenie fakt, że strona dzięki pomocy rodziny ma zapewnione schronienie, nie ponosi żadnych opłat związanych z utrzymaniem domu, jest jedynym użytkownikiem samochodu zarejestrowanego na matkę, a koszty utrzymania pojazdu i ponoszenia opłat nie są możliwe do sfinansowania z dochodów podawanych przez stronę, ze strony matki ma zapewniony jeden posiłek dziennie, sama zaś pomaga w pracach domowych, zabezpiecza opał, deklarując przy tym niemożność podjęcia zatrudnienia z powodu opieki nad matką i siostrą matką, świadczy o faktycznym prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego. Z uwagi na brak możliwości przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego z matką strony niemożliwe jednak pozostawało określenie wysokości dochodu rodziny. Kierownik GOPS, wskazał, iż decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. przyznał wnioskodawcy zasiłek celowy na zakup odzieży, stronie udzielana jest pomoc rzeczowej w formie produktów żywnościowych, zaś we wrześniu GOPS wystawił jej skierowanie do Centrum Charytatywnego [...] w celu uzupełnienia braków odzieży, z czego strona nie skorzystała. Podobnie nie skorzystała z możliwości uzupełnienia braków odzieży z zasobów własnych Ośrodka. Nadto S.W., jako jedyna z ośmiu osób skierowanych na rozmowę kwalifikacyjną w tym samym dniu i o tej samej porze w siedzibie przedsiębiorstwa L, nie dostarczył potwierdzenia udziału w niej, udzielając pisemnych wyjaśnień, że nie zastał w wyznaczonym czasie właściciela firmy. Organ wskazał, że wnioskodawca ma 41 lat, wykształcenie średnie - technik obsługi ruchu turystycznego, prawo jazdy oraz doświadczenie w pracy w administracji i umiejętność obsługi komputera. Po upływie karencji związanej z utratą statusu bezrobotnego nie zarejestrował się w tym charakterze w Powiatowym Biurze Pracy, deklarując podejmowanie w różnych organach i instytucjach działań zmierzających do wyeliminowania tej decyzji. Organ stwierdził, iż z posiadanej przez niego dokumentacji wynika że strona uzyskuje dochody ze sprzedaży perfum i alkoholi, które oferuje w różnego rodzaju firmach i instytucjach, widywana jest na giełdzie samochodowej zaś od prowadzącego ją Ośrodka Sportu i Rekreacji uzyskano informację, że średnio dwa razy w miesiącu wystawia stolik turystyczny, oferując do sprzedaży dewocjonalia i pamiątki. Organ wskazał, iż w dniu przeprowadzania aktualizacji wywiadu środowiskowego po raz kolejny zaproponowano stronie zawarcie kontraktu socjalnego, którego celem byłaby poprawa funkcjonowania strony w sferze zawodowej i zdrowotnej. Strona odmówiła, mimo udzielenia wyjaśnień czym jest kontrakt socjalny, zawarcia kontraktu jak również złożenia oświadczenia w tej sprawie. Stwierdziła, że ubiega się o pomoc nie po to, żeby podpisywać dokumenty, których nie zna. Strona przed podpisaniem kwestionariusza wywiadu środowiskowego, pod dokonanym wpisem dotyczącym kontraktu, oświadczyła pisemnie, że nie odmówiła zawarcia kontraktu socjalnego, jedynie nie wyraziła jednoznacznej opinii w tej sprawie. W związku z tym wezwano ją do osobistego stawienia się w GOPS w celu zawarcia kontraktu socjalnego. Strona nie stawiła się na wezwanie, wskazując, że nie ma pieniędzy na dojazd. Organ powołując treść art. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej podniósł, że strona od wielu lat jest klientem GOPS, systematycznie składa wnioski o udzielenie szeroko pojętej pomocy, nie wypełniając zobowiązań. Zdaniem organu I instancji, postawa strony wskazuje, iż zainteresowana jest jedynie uzyskaniem pomocy finansowej i nie robi nic by współdziałać z organem w rozwiązywaniu swej trudnej sytuacji. Powołując się na przepis art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, stwierdził iż powyższe przesłanki stanowią podstawę do odmowy świadczenia w postaci zasiłku celowego. W odwołaniu od decyzji Kierownika GOPS S.W. zarzucił błędy formalne i tendencyjność, popełnianie przestępstw pospolitych, złamanie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa oraz brak elementarnej wiedzy medycznej. W uzasadnieniu zaprzeczył by decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. otrzymał pomoc finansową, deklarując złożenie w tej sprawie zawiadomienia o przestępstwie popełnionym przez Kierownika GOPS. Kwestionował jako wadliwe ustalenie organu, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wskazując, iż nie może o tym świadczyć fakt, że matka dostarcza mu posiłku i zapewnia mieszkanie, a on pielęgnuje wartości rodzinne czego nie może zrozumieć Kierownik GOPS ze względu na swoją sytuację osobistą. Zdaniem skarżącego, działania podejmowane przez Kierownika dowodzą obsesyjnej inwigilacji jego osoby wyczerpując znamiona przestępstw mobbingu, skaltingu i uporczywego nękania. W ocenie strony skierowanie jej do Centrum Charytatywnego stanowi przejaw złośliwości i spychania przez organ zadań pomocy społecznej, mimo posiadania własnych środków finansowych, na inne podmioty, a nadto że ma przeciwwskazania lekarskie do noszenia używanej odzieży. Wywodził, że żywi się, niewykorzystanym w produkcji, mięsem przeznaczonym docelowo dla psów, a dom matki opala znalezionymi lub otrzymanymi kartonami lub innymi zebranymi odpadami. Nigdy nie odmówił podjęcia prac społecznie użytecznych i bezpodstawnie w 2012 r. odebrano mu status bezrobotnego. Nie ma też pojęcia o jakiej odmowie zawarcia kontraktu socjalnego jest mowa w decyzji. Bezpodstawne są twierdzenia organu o jego rzekomej działalności handlowej w sytuacji gdy organ nie uzyskał wiarygodnej informacji, iż to właśnie on prowadzi działalność handlową i na jakiej podstawie OSiR ustalił jego tożsamość. Wskazywał, iż organ popadł w niekonsekwencję zarzucając mu niepodejmowanie jakiejkolwiek aktywności zawodowej i jednocześnie prowadzenie działalności handlowej posiłkując się jedynym – opartym na fałszywych świadkach przykładzie dotyczącym Przedsiębiorstwa P. Podkreślał, iż głoduje, ma kilkanaście kilogramów niedowagi i nadal chudnie. Wiele miejsca w odwołaniu strona poświęciła też osobistym i rodzinnym sprawom osoby zajmującej stanowisko kierownika GOPS, ocenie zasadności przyznawania pomocy innym beneficjentom z reguły – jak wskazała - alkoholikom przebywającym w zakładach odwykowych, sprawom działań CBA dotyczących Urzędu Gminy, osobom w nim zatrudnionych lub pełniących funkcje samorządowe w gminie, cytując też materiały publikowane w prasie lokalnej dotyczące kwestii nie związanych ze sprawami pomocy społecznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazaną na wstępie decyzją, powołując się na przepis art. 138 § pkt 1 Kpa, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskazując, iż rodzaje świadczeń z pomocy społecznej oraz zasady i tryb ich udzielania uregulowane zostały przepisami ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 182) stwierdziło iż w związku z wnioskiem strony z dnia 14 czerwca 2013 r. o udzielenie mu pomocy w formie zasiłku okresowego i celowego na zakup żywności i środków wspomagających, organ I instancji orzekł o odmowie przyznania świadczenia pieniężnego w formie zasiłku celowego na zakup środków wspomagających. W świetle art. 39 ust. 1 powołanej ustawy zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności zaś na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skarżący ubiegał się o przyznanie zasiłku celowego na zakup środków wspomagających takich jak amol czy biovital. Zdaniem organu odwoławczego, słuszne pozostawało stanowisko Kierownika GOPS, że mimo licznych deklaracji o złym stanie zdrowia, skarżący w trakcie prowadzonego postępowania w żaden sposób nie wykazał potrzeby zażywania środków wspomagających, na zakup których wnioskował o przyznanie zasiłku celowego. Potrzeby takiej nie można też stwierdzić w oparciu o informację uzyskaną przez GOPS od lekarza rodzinnego w [...] także ze względu fakt iż skarżący zgłosił się do niego jedynie raz w 2011r. po zaświadczenie o alergii z wynikami badań z 2001 r. W ocenie SKO, w okolicznościach sprawy należało uznać, że cel wnioskowanej pomocy nie mieści się w dyspozycji cyt. art. 39 ustawy o pomocy społecznej. W art. 39 ww. ustawy wskazano natomiast możliwość przyznania zasiłku celowego na zakup leków. Przyznanie pomocy na taki cel musi jednak wynikać z konkretnych wskazań lekarskich. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarżący nie korzysta z pomocy ani lekarza rodzinnego ani lekarzy specjalistów. Z akt sprawy wynika, że zgłoszenie do lekarza rodzinnego i zdobycie skierowania do lekarzy specjalistów - zgodnie z podawanymi dolegliwościami, a także zgłoszenie do lekarzy specjalistów były jednymi z celów jakie podano w założeniach do kontraktu socjalnego. Kontraktu takiego skarżący nie podpisał i mimo stwierdzenia w odwołaniu, że nie ma pojęcia o jakiej odmowie zawarcia kontraktu socjalnego jest mowa, to ze znajdującej się w aktach sprawy aktualizacji wywiadu środowiskowego wynika, że skarżącemu przedstawiono założenia do kontraktu socjalnego lecz stwierdził on ( na piśmie - część II wywiadu środowiskowego) iż nie odmówił zawarcia kontraktu socjalnego, a jedynie nie wyraził decyzji w tej sprawie. W tej sytuacji - wobec braku decyzji pozytywnej – w cenie Kolegium - organ I instancji słusznie uznał, że skarżący nie wyraził zgody na zawarcie przedmiotowego kontraktu. Fakt ten potwierdza także sporządzona przez pracownika socjalnego notatka z dnia [...] grudnia 2013 r., stwierdzająca, że skarżący oświadczył, że zainteresowany jest otrzymywaniem pomocy finansowej, a nie podpisywaniem dokumentów. Podobne stwierdzenie zawarte jest w odwołaniu skarżącego, w którym wskazuje on, że był jedynym bezrobotnym kierowanym do prac społecznie użytecznych, a kontakty innych wnioskujących z GOPS ograniczają się jedynie do wypełnienia wniosku i późniejszego odbioru pieniędzy. Kolegium stwierdziło, iż w takiej sytuacji dodatkową przesłanką do odmowy przyznania wnioskowanych świadczeń stanowił przepis art.11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym m.in. brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Kolegium stwierdziło też, że podnoszone w odwołaniu zarzuty dotyczące przyznawania uprawnień innym osobom korzystającym z pomocy społecznej, kierowane w nim uwagi dotyczące pracy i zachowania rodziny Kierownika GOPS jak i aresztowań dokonanych przez CBA nie stanowią przedmiotu sprawy objętego zaskarżoną decyzją wobec czego brak podstaw do odnoszenia do nich. Natomiast zarzut strony, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo nie mógł być uwzględniony, gdyż żądana przez nią pomoc nie mieści się w dyspozycji art. 39 ustawy o pomocy społecznej, niezależnie od tego w jakiej formie prowadzi gospodarstwo domowe. Zaskarżonej skargą decyzji organu odwoławczego S.W. zarzucił błędy w ustaleniach faktycznych, nieuwzględnienie obiektywnych przesłanek oraz posiłkowanie się materiałami pochodzącymi z przestępstwa. W uzasadnieniu wywodził, że organ błędnie przyjął, iż nie powinienem przyjmować środków wzmacniających w sytuacji gdy w toku prowadzonego postępowania, w szczególności w trakcie niezliczonych wywiadów środowiskowych (rekordowo w ciągu jedynie dwóch miesięcy 2013 r. aż dziewięciu nalotów GOPS na jego dom ) wykazywał potrzebę ich zażywania, podobnie jak dostępnych w aptekach bez recepty leków na alergię niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania. W jego ocenia wnioskowana pomoc na dostępne wyłącznie w aptekach takie preparaty wzmacniające jak amol i biovital mieści się w art. 39 ustawy o pomocy społecznej, gdyż mowa jest w nim o pokryciu części lub całości kosztów leków i leczenia. Przyjmowanie wskazanych środków uśmierza mu alergię, z której się nie wyleczy. Przyjął nomenklaturę środki wzmacniające a nie - jak mylnie podaje SKO – wspomagające, choć w istocie są to dla niego lekarstwa stymulujące walkę z uczuleniami. Uporczywe kierowanie go do lekarzy specjalistów z powodu przypadłości takich jak alergia, skutki przebytego urazu kręgosłupa i ogólnej niewydolności organizmu , których nie można leczyć, a jedynie uśmierzać ich skutki świadczy albo o braku elementarnej wiedzy medycznej, albo jest wyrazem złej woli. Zważywszy na przeciążenie służby zdrowia, ustawiczne kolejki oczekujących, dowodzi braku szacunku dla innych pacjentów. Wskazywał, iż w wielu swoich dotychczasowych decyzjach, czy to utrzymujących zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy, a nawet ją uchylających Kolegium nigdy nie kwestionowało, aby środki wzmacniające nie mieściły się w dyspozycji art. 39 cytowanej wyżej ustawy podobnie jak WSA w wyroku z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Go 604/13 uchylającego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Podkreślał, iż w tym samym wniosku zwrócił się też o przyznanie zasiłku celowego na zakup żywności, jednak cały wywód Kolegium Odwoławczego skupia się na środkach "wspomagających". Wskazywał, że nie przedstawiono mu też założeń do kontraktu socjalnego, zaś o tym, że miałby się zgłaszać do lekarzy specjalistów dowiedział się dopiero z decyzji SKO. Brak jego podpisu w kontrakcie socjalnym jest w istocie brakiem decyzji w tej sprawie. Pomoc socjalną otrzymują bowiem niepiśmienni Romowie, którzy niczego nie podpisują. Podnosił, iż w art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej ustawodawca jedynie wskazał, że odmowa podpisania kontraktu socjalnego jedynie może być podstawą do odmowy świadczenia nie nakładając na organ obowiązku nieprzyznania go. Również art. 108 mówi, iż "pracownik socjalny (...) może zawrzeć kontrakt socjalny", a więc wcale nie nakłada takiego przymusu. Działanie organu stanowi ewidentne szukanie sztucznych przeszkód, by pomocy socjalnej mu nie przyznać. W ocenie skarżącego, w świetle art. 11 ustawy mówiącego też o marnotrawieniu przyznanych świadczeń, to Kierownik GOPS nie czyni nic, by nie wypłacać tych świadczeń alkoholikom terroryzującym jego gminę lub zamieniających opał na alkohol. Zdaniem strony, skarżącej Kierownik GOPS nie kieruje się dobrem jego osoby i ochroną dóbr osobistych, czym łamie art. 100 ustawy. Podając jego nazwisko do publicznej wiadomości, stwarza uzasadnione zagrożenie zdrowia i życia strony, co mają obrazować załączniki do skargi. Wedle skarżącego, błędne pozostaje też przyjęcie przez SKO, iż uwikłanie w korupcję i nepotyzm w Gminie "nie stanowią przedmiotu sprawy", gdyż w kolejnej negatywnej decyzji z GOPS otrzymał informację, iż nie mieszka w rodzinnym domu. W zawiadomieniu o domniemaniu popełnienia przestępstwa skierowanym do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych opisałem panujący w Gminie nepotyzm. Wywodził, iż on od organów pomocy społecznej nie otrzymuje nawet namiastki świadczeń, które otrzymywali od niemieckich nazistów jego dziadkowie, będąc na pięcioletnich robotach przymusowych w III Rzeszy podczas II wojny świtowej. Zdaniem strony skarżącej, kwalifikuje się ona pod ustawę o pomocy społecznej, gdyż posiada orzeczoną wojskową kategorię D (trwale niezdolny do służby wojskowej w czasie pokoju), ma postępującą cukrzycę na którą zmarł jego ojciec i ojciec chrzestny, cierpi na przewlekłą alergię i doznał już wstrząsu anafilaktycznego z trudem odratowany przez lekarzy. Kontakt z niektórymi roślinami może dla skarżącego zakończyć się tragicznie i posyłanie go na stanowisko pomocnik gospodarczy - ogrodnik jest wysyłaniem go na niechybną śmierć. Trudno też mówić o braku współdziałania ze strony skarżącego, gdyż choćby w miesiącu grudniu 2012 roku stawił się trzykrotnie w siedzibie GOPS na osobistą kilkugodzinną rozmowę z jego Kierownikiem w smugach dymu, a więc z pogwałceniem ustawy antynikotynowej (w której to sprawie było prowadzone prokuratorskie śledztwo) a i tak na Święta Bożego Narodzenia pomocy finansowej nie otrzymał, choć poniósł koszty dojazdu. Podkreślał iż mimo upływu znacznego okresu czasu od złożonego wniosku (14 czerwca 2013 r.) wciąż oczekuje na środki finansowe potrzebne do prawidłowej egzystencji. Na rozprawie w dniu 3 lipca 2014 r. skarżący, podtrzymując skargę, nawiązywał do okoliczności w niej podnoszonych oraz oświadczył, że co miesiąc składa w GOPS po dwa wnioski o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu jako niezasadna. Podniesione w niej zarzuty jak i przeprowadzona z urzędu kontrola legalności zaskarżonej decyzji SKO w zakresie do jakiego zobligowany jest sąd administracyjny stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 270 ze zm., powoływana jako: ppsa ) nie ujawniła naruszenia prawa materialnego i procesowego w zakresie kwalifikującym ją do usunięcia z obrotu prawnego tj. o jakim mowa w art. 145 § 1 ppsa. Przedmiotem kontroli sądowej pozostawała decyzja SKO w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w postaci zasiłku celowego na zakup środków wspomagających. Jak wynika z uzasadnienia kontrolowanej decyzji SKO, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, przyczyną odmowy uwzględnienia przez organ wniosku skarżącego było uznanie, iż cel wnioskowanej pomocy ( zakup środków wzmacniających typu amol i biovital ) nie służy zaspokojeniu niezbędnej potrzeby bytowej. Drugą przyczyną negatywnego dla strony rozstrzygnięcia było uznanie, iż zaistniał brak współdziałania z pracownikiem socjalnym i odmowa podpisania przez stronę kontraktu socjalnego. Dokonując oceny legalności decyzji SKO z dnia [...] kwietnia 2014 r. w pierwszej kolejności wskazać należy na podstawę materialnoprawną decyzji, którą stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz.182; powoływanej jako: ustawa o pomocy społecznej lub ustaw ). W ustawie tej zawarta została ustawowa definicja pomocy społecznej ( art. 2 ust. 1 ustawy ). Zgodnie z tym przepisem, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 ustawy, pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Z powyższych przepisów prawa wynika, że uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o pomocy społecznej mają charakter subsydiarny, czyli uzupełniają środki, możliwości i uprawnienia własne osoby objętej systemem świadczeń z pomocy społecznej. Zatem osoba wnioskująca o przyznanie pomocy, zobligowana jest w pierwszej kolejności do przezwyciężania we własnym zakresie swych problemów, a dopiero gdy nie jest w stanie tego dokonać, może być przyznana pomoc społeczna. Omawiana ustawa formułuje zatem - jako podstawową - zasadę, iż każda osoba wnioskująca o świadczenie ze środków publicznych przeznaczonych na pomoc społeczną, jest zobowiązana do pełnego wykorzystania własnych uprawnień, zasobów i możliwości w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej. Jeżeli zaś nie wykonuje takiego obowiązku, to nie występuje podstawowa przesłanka niezbędna do objęcia jej pomocą ze środków publicznych. Omawiany obowiązek stanowi zatem następstwo zasady subsydiarności wyrażonej w art. 2 ust. 1 tej ustawy. Konstrukcja tej zasady wskazuje, że organy pomocy społecznej nie wyręczają obywatela z obowiązku utrzymywania się w trudnej życiowo sytuacji, ale wymagają od niego aktywności w pokonywaniu trudności życiowych i współdziałania z organami pomocy społecznej. Należy podkreślić, że dla przyznania pomocy społecznej szczególnie istotna jest kwestia współdziałania osoby, spełniającej formalne warunki do przyznania świadczenia, z organami pomocy społecznej w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji bytowej. Obowiązek ten znajduje odzwierciedlenie w treści art. 4 ustawy stanowiącym wprost, że osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Celem ustanowienia tego wymogu jest aktywizacja osób ubiegających się o świadczenia z pomocy społecznej. Chociaż sposób jego realizacji nie został przez ustawodawcę wyraźnie sprecyzowany, np. poprzez określenie pożądanych zachowań, to jednak przyjąć należy, że wiąże się on z wszelkiego rodzaju aktywnością, podejmowaną przez uprawnionego do pomocy w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej. Z treści przepisu art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej wynika, że brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień i inne okoliczności w nim wskazane mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Zatem przepis ten określa skutki jakie może spowodować m.in. brak chęci współpracy z organami pomocowymi osoby ubiegającej się o świadczenie w ramach pomocy społecznej jak też odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, nawet w przypadku spełnienia wszystkich warunków przyznania wnioskowanej pomocy. W ocenie Sądu, kontrola postępowania poprzedzającego wydanie weryfikowanej decyzji pozwoliła na uznanie, iż organy ustaliły stan faktyczny – mając na uwadze przedmiot rozstrzygania - w zakresie niezbędnym i wystarczającym dla jej merytorycznego rozstrzygnięcia, zaś samo rozstrzygnięcia nie narusza przepisów prawa materialnego w zakresie mającym wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem rozstrzygania SKO była kwestia zasadności wniosku skarżącego o przyznanie środków wzmacniających, typu amol czy biovital, określanych przez niego mianem środków wzmacniających. SKO, jako organ odwoławczy, uprawnione i jednocześnie zobowiązane było – rozpoznając odwołanie strony – do ponownego rozstrzygnięcia takiej samej sprawy ( co do zakresu i przedmiotu ) którą rozstrzygnął decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. organ I instancji. Zatem nie mogły zostać uznane za uzasadnione zarzuty skarżącego, iż we wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r. wnioskował o pomoc na inne jeszcze cele, co zostało przez organ odwoławczy pominięte. Kwestia związana z wnioskiem o zaspokojenie innych potrzeb, może być przedmiotem skargi na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie sprawy, o ile oczywiście w tym przedmiocie nie zostały wydane odrębne decyzje. Stosownie do przepisu art. 39 ust. 1 ustawy zasiłek celowy może zostać przyznany na zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. W ust. 2 tego przepisu wskazane zostały jedynie przykładowe cele na jaki może być on przyznany. Zatem o ile cel wskazany przez wnioskodawcę nie należy do jednego z przykładowo wymienionych w ust. 2 art. 39 ustawy, obowiązkiem organu jest każdorazowo, w okolicznościach konkretnej, rozpoznawanej sprawy, rozważenie czy cel na realizacje którego wnioskowana jest pomoc może być uznany za zmierzający do zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej w rozumieniu art. 39 ust. 2 ustawy. Zdaniem Sądu, w - ustalonych niewadliwie w tym zakresie - okolicznościach sprawy, Kolegium zasadnie uznało, iż wskazany przez skarżącego cel wnioskowanej pomocy nie mieścił się w pojęciu niezbędnej potrzeby bytowej. Bez wątpienia nie można wskazanego przez skarżącego celu uznać za "pokrycie części lub całości kosztów zakupu leków i leczenia". Istnienie potrzeby zażywania środków wzmacniających, czy wspomagających jak określił je organ ( przy czym nie budzi wątpliwości iż w oby przypadkach chodzi o specyfiki takie jak amol i biovital ) nie zostało przez skarżącego w żaden sposób udokumentowane czy choćby uprawdopodobnione, bo za takie nie można uznać, wprawdzie licznych w toku postępowania, ale wyłącznie twierdzeń i deklaracji skarżącego. Co więcej zważywszy na zawartość akt administracyjnych w oparciu o które orzeka sąd administracyjnych ( art. 133 ppsa ), kontrolując działalność organu, pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, iż niewskazanie celu wnioskowanej pomocy w kategoriach niezbędnej potrzeby bytowej, było wynikiem braku współdziałania przez skarżącego z organem pomocy społecznej i odmowy zawarcia kontraktu socjalnego. Skarżący nie przedstawił organom żadnej aktualnej dokumentacji medycznej, potwierdzającej deklarowane liczne i - jak twierdził - zaawansowane schorzenia. Działania organu podjęte z urzędu ( zwrócenie się do skarżącego o dokumentację medyczną oraz o informację od lekarza rodzinnego ) również nie doprowadziły do ustalenia, iż wnioskowany zakup środków wzmacniających stanowi zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej, a to z tego powodu iż skarżący nie leczy się, co zresztą sam przyznał. Natomiast lektura dostępnych ogólnie (np. w Internecie) ulotek informacyjnych o wnioskowanych specyfikach pozwala na stwierdzenie, że nie służą one "uśmierzaniu niewyleczalnej alergii" czy "walce z uczuleniami", a mogą być nawet niewskazane np. dla alergików i wywoływać także niepożądane skutki ( np. ulotka do specyfiku amol ). Tak więc w ocenie Sądu zasadne pozostawało stanowisko SKO, iż odmowa przyznania zasiłku celowego była uzasadniona wobec ustalenia, że wnioskowany cel nie mógł zostać uznany za służący zaspokojeniu niezbędnej potrzeby bytowej. Zważywszy na drugą z przyczyn odmowy przyznania świadczenia ze środków pomocy społecznej - jako również zasadnicza - podlegała ocenie kwestia, czy organy orzekające miały podstawy uznać, że zachodzi brak współpracy skarżącego z pracownikiem socjalnym oraz nastąpiła odmowa zawarcia kontraktu socjalnego tj. czy organy zasadnie zastosowały przepis art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Jak już była o tym mowa, z treści powołanego przepisu wynika, że brak współdziałania osoby wnioskującej o świadczenie z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej jak też odmowa zawarcia kontraktu socjalnego mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia. Przepis ten określa więc skutki braku chęci współpracy osoby ubiegającej się o świadczenie jest nawet w przypadku spełnienia wszystkich warunków przyznania takiej pomocy. Analiza akt administracyjnych sprawy oraz akt administracyjnych dołączonych do sprawy o sygn. II SA /Go 434/14 ze skargi S.W. na decyzję SKO nr [...] ( które stały się przedmiotem dowodu w trybie art. 106 § 3 ppsa ) nie budzi wątpliwości, iż skarżący był kilkakrotnie informowany o propozycji zawarcia kontraktu socjalnego i jego założeniach, choćby w trakcie aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego z dnia [...] listopada 2013 r. , w czasie jego wizyty w GOPS w dniu [...] grudnia 2013 r., gdzie przybył w celu złożenia nowego wniosku o pomoc. Z akt administracyjnych dołączonych do sprawy niniejszej jak i akt dołączonych do sprawy II SA/Go 434/14 wynika, iż niezależnie od tego, że pracownik socjalny podejmował starania w celu przybliżenia skarżącemu celu i warunków kontraktu, czym strona nie była zainteresowana, organ I instancji wzywał ją pisemnie do stawienia się w organie w celu jego podpisania ( pismo z dnia [...] grudnia 2013 r. ). Skarżący nie podjął współpracy, mimo, że był informowany o konsekwencjach niepodpisania kontraktu ( vide pouczenie z dnia [...] listopada 2013 r.) albo deklarując zainteresowania jedynie finansowymi formami pomocy albo tłumacząc się brakiem środków na dojazd do Ośrodka. W świetle powyższych ustaleń nie budzi wątpliwości zasadność odmowy przyznania zasiłku celowego. Jak o tym była już mowa na wstępie, ustawa o pomocy społecznej reguluje nie tylko prawa, ale też obowiązki osób korzystających z pomocy społecznej. Za okoliczność istotną dla oceny prawidłowości zastosowania art. 11 ust. 2 należało wskazać, co akcentowało SKO, iż zasadniczym celem kontraktu miało być uzyskanie statusu osoby bezrobotnej oraz orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Propozycje przedstawione w kontrakcie socjalnym miały na celu przezwyciężenie trudnej sytuacji życiowej, w jakiej znalazła się strona. Uzyskanie prawnego statusu osoby bezrobotnej uprawnia do ubezpieczenia zdrowotnego, a zatem daje możliwość korzystania z publicznej służby zdrowia i dostęp do opieki oraz świadczeń zdrowotnych. W konsekwencji stwarza zatem możliwość nawet jeśli nie wyleczenia, to obiektywnej oceny stanu zdrowia, profesjonalnego leczenia w celu łagodzenia dolegliwości zdrowotnych, a tym samym i poprawy stanu zdrowia, jak też uzyskania możliwości nabywania refundowanych leków właściwych do istniejących schorzeń i stopnia ich zaawansowania. Wskazywane w toku postępowania administracyjnego i sądowego przyczyny dla których do tej pory samodzielnie skarżący nie ubiegał się o rejestrację w urzędzie pracy należy ocenić jako nieuzasadnione i stanowiące argument za uznaniem, iż nie wykorzystuje on własnych możliwości poprawy sytuacji życiowej, co również podlegało ocenie w ramach uznaniowych decyzji dotyczących świadczeń z opieki społecznej. Okoliczność, iż skarżący pozostaje w poczuciu krzywdy za nieuzasadnione pozbawienie go w 2012 r. przez Powiatowy Urząd Pracy statusu bezrobotnego oraz, że podejmuje on działania prawne w celu zniesienia skutków tej decyzji nie stanowi żadnej prawnej czy też innej obiektywnej przeszkody dla uzyskania ponownie statusu osoby bezrobotnej. Równie negatywnie oceniana być musi odmowa współdziałania i odmowa zawarcia kontraktu w zakresie obejmującym ubieganie się o status osoby bezrobotnej. Z ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zdrowotnej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ( Dz. U. z 2011 r. Nr 127 poz. 721 ze zm.) wynika, że wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, w przypadku osób dorosłych, może złożyć osoba zainteresowana albo, za jej zgodą, ośrodek pomocy społecznej. Zważywszy na deklarowane przez skarżącego schorzenia ustalenie stopnia niepełnosprawności skarżącego dawałoby pewność co do potrzeby i zakresu świadczenia skarżącemu pomocy w różnych przewidzianych przez ustawę formach. Ze stanowczością ponownie podkreślić należy, że zadaniem pomocy społecznej jest podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia się osób znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej i zdrowotnej przy ich aktywnym współdziałaniu i wykorzystywaniu posiadanych możliwości własnych. Celem pomocy społecznej nie jest natomiast utrzymywanie na koszt podatnika takich osób, które nie chcą podjąć trudu wyjścia z ciężkiej sytuacji życiowej. Dlatego też osoby, które wnoszą o przyznanie im pieniędzy publicznych – w postaci np. zasiłku celowego – na zaspokojenie własnych potrzeb mają obowiązek współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji pod rygorem odmowy przyznania świadczenia. W niniejszej sprawie uznać należało, że odmowa podpisania przez skarżącego kontraktu socjalnego, którego celem było m.in. uzyskanie statusu bezrobotnego oraz złożenie wniosku o ustalenie stopnia niepełnosprawności, świadczy o braku respektowania przez niego tych warunków, a co za tym idzie, uzasadniała wydanie decyzji odmownej w przedmiocie zasiłku celowego. Brak współpracy ze strony skarżącego uniemożliwił bowiem uzyskanie ubezpieczenia zdrowotnego, zatem podjęcie leczenia czy uzyskania właściwych środków dla poprawy stanu zdrowia czy choćby łagodzenia dolegliwości , jak też stał się przeszkodą dla uzyskania orzeczenia o jego niepełnosprawności, a tym samym uniemożliwił organom ustalenie rzeczywistych potrzeb życiowych i rodzaju niezbędnych świadczeń z zakresu pomocy społecznej. Materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwalał też na potwierdzenie tezy o roszczeniowej postawie skarżącego, nakierowanej wyłącznie na ubieganie się o świadczenia pieniężne. Przejawem tego jest choćby brak zainteresowania innymi niż finansowe formami pomocy. Taka postawa skarżącego nie może pozostawać bez wpływu na ocenę – w granicach uznania administracyjnego – wniosków o udzielenie pomocy i stanowić może podstawę wydania decyzji odmownej z art. 11 ust. 2 ustawy. Wskazane okoliczności w pełni zatem uzasadniały stanowisko organów orzekających w sprawie co do zastosowania powołanego przepisu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, iż na przyznanie skarżącemu pomocy nie mogła mieć wpływu stanowisko wyrażone przez organy w innych sprawach, bowiem organ powinien rozważyć każdorazowy wniosek o przyznanie wsparcia ze środków pomocy społecznej na gruncie okoliczności faktycznych z chwili rozpatrywania tego wniosku, niezależnie od tego, czy okoliczności te zostały ujawnione w innych postępowaniach i dokonać wykładni prawa stosownie do ustalonego stanu faktycznego z chwili orzekania ( vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Op 405/10). Odnośnie zarzutów dotyczących działań kierownika i pracowników socjalnych MOPS, odbieranych przez skarżącego w sposób emocjonalnie opisany w skardze, to wyjaśnić należy, iż tryb procedowania organów w sprawach świadczeń z pomocy społecznej uregulowany został w art. 100-109 ustawy o pomocy społecznej. W procedurze tej miejsce szczególne zajmuje przepis art. 106 ust. 4 tej ustawy, ustanawiający wymóg przeprowadzenia, przed wydaniem decyzji, rodzinnego wywiadu środowiskowego. Jak wynika z art. 107 ustawy i rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z 8 czerwca 2012 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 712 ), rodzinny wywiad środowiskowy stanowi swoiste postępowanie dowodowe, prowadzone z udziałem strony, w którym osoba może zgłosić pracownikowi potrzeby i oczekiwania, a nadto, zgodnie z zasadą czynnego udziału ma ona prawo zaznajomić się z całym materiałem dowodowym zebranym na podstawie wywiadu środowiskowego. Wywiad środowiskowy jest zatem szczególnym środkiem dowodowym mającym zastosowanie w postępowaniu w sprawach z zakresu pomocy społecznej przeprowadzanym w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny ubiegającej się o pomoc w miejscu ich pobytu. Z treści przytoczonych wyżej przepisów wynika więc, że rodzinny wywiad środowiskowy, lub jego aktualizacja w myśl art. 107 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, jest nieodzownym elementem postępowania prowadzącego do wydania decyzji. Niemożność jego przeprowadzenia uniemożliwia bowiem organowi pomocowemu dokonania aktualnej i rzeczywistej oceny sytuacji majątkowej, rodzinnej i bytowej osoby ubiegającej się o świadczenie. Ta obligatoryjna forma postępowania wyjaśniającego wymaga od strony szczególnej aktywności, i choćby z uwagi na charakter ustaleń odnoszących się do sfery ściśle osobistej, nie można jej zastąpić innymi środkami dowodowymi. Skarżący jako osoba ubiegająca się z dużą częstotliwością o przyznanie świadczeń pomocy społecznej musi mieć świadomość, iż w stosunku do niego, jak do każdego innego wnioskodawcy organ ma obowiązek stosować zasady wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Fakt, że sytuacja życiowa strony jest zasadniczo organowi znana, nie zwalnia go od podejmowania czynności nałożonych ustawą, w tym przeprowadzenia wywiadu środowiskowego lub jego aktualizacji. Zgodnie bowiem z art. 107 ust. 4 ustawy w przypadku ubiegania się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej po raz kolejny, a także gdy nastąpiła zmiana danych zawartych w wywiadzie, sporządza się aktualizację wywiadu. W przypadku osób korzystających ze stałych form pomocy aktualizację wywiadu sporządza się nie rzadziej niż co 6 miesięcy, mimo braku zmiany danych. Organ więc podejmując zarzucane przez stronę działania wypełniał swoje obowiązki ustawowe. Skoro więc skarżący pozostaje stroną licznych postępowań administracyjnych w sprawach dotyczących świadczeń z pomocy społecznej, które inicjuje nie może oczekiwać, że organy właśnie w stosunku do niego będą pomijać obowiązujące regulacje ustawowe i spełniać wszelkie zgłaszane żądania, bez współdziałania z jego strony i bez podejmowania przez skarżącego działań mogących poprawić sytuację życiową materialną czy zdrowotną. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 100 ust. 1 ustawy, to zawiera on przewodnią zasadę prowadzenia postępowania w sprawie przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, zgodnie z którą w takim postępowaniu należy kierować się przede wszystkim dobrem osób korzystających z pomocy społecznej i ochroną ich dóbr osobistych. Podnosząc ten zarzut w skardze skarżący nie wykazał, że jego naruszenie rzeczywiście nastąpiło i, co najważniejsze, miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak tego wymaga art. 145 ppsa. Zdaniem Sądu, prawidłowe ustalenie SKO, że cel wnioskowanej przez S.W. pomocy nie mieścił się w zakresie pojęcia niezbędnej potrzeby bytowej, jak też zasadnie, odmawiając jej udzielenia, zastosowany został przez organ przepis art. 11 ust. 2 ustawy jako konsekwencja braku współdziałania i odmowy zawarcia kontraktu socjalnego, pozwalał też na stwierdzenie, iż dla rozstrzygnięcia sprawy bez decydującego znaczenia okazała się kwestia, czy skarżący prowadzi faktycznie samodzielnie gospodarstwo domowe, czy też wspólnie z rodziną, podobnie kwestia prowadzenia działalności handlowej nie mogła mieć dla wyniku sprawy znaczenia decydującego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów i twierdzeń skargi wskazać należy, że nie pozostają one w żadnym związku z przedmiotem postępowania administracyjnego, ani nie mogły mieć wpływu na wynik postępowania sądowego. Okoliczność zaś, że wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego okazał się niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo. W związku z powyższym na podstawie art. 151 ppsa skarga podlegała oddaleniu.