II SA/Go 42/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na zawiadomienie [...] z dnia [...] listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie przekazania decyzji postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu [...] od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Pismem z dnia [...] grudnia 2025 r. [...], reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na zawiadomienie [...] z dnia [...] listopada 2025 r. nr [...], którym przekazana mu została decyzja [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. znak [...], udzielająca zgody na zamknięcie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w miejscowości [...], działka ewid. nr [...], obręb [...], gmina [...] (ze zmianami) oraz decyzja [...]z [...] grudnia 2018 r. znak [...], zatwierdzająca instrukcję prowadzenia składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w miejscowości [...], działka ewid. nr [...], obręb [...], gmina [...] (ze zmianą) wraz z instrukcją prowadzenia składowiska, jako zobowiązanemu do wykonania tych decyzji. W skardze pełnomocnik w pierwszej kolejności zaznaczył, że zaskarżone zawiadomienie stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, która podlega kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako p.p.s.a.), a następnie zarzucił [...], że błędnie przyjął, iż w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do przejścia na [...]obowiązku wykonania decyzji wydanych przez [...] jako wierzyciela w stosunku do I. sp. z o. o. z siedzibą w [...]. Obowiązek ten został nałożony na [...] na podstawie art. 149 ust. 2 ustawy o odpadach, natomiast, zdaniem pełnomocnika, rozwiązanie wynikające z tego przepisu dotyczy wyłącznie sytuacji, w której decyzja o zamknięciu składowiska została podjęta z urzędu, nie zaś na wniosek zarządzającego składowiskiem odpadów, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Zatem regulacja powyższa nie powinna mieć w ogóle zastosowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem wniesionej przez pełnomocnika [...] skargi jest zawiadomienie [...] z dnia [...] listopada 2025 r., którym organ przekazał [...] swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2018 r., znak [...], udzielającą zgody na zamknięcie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w miejscowości [...], działka ewid. nr [...], obręb [...], gmina [...] (ze zmianami) oraz decyzję z [...] grudnia 2018 r. znak [...], zatwierdzającą instrukcję prowadzenia składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w miejscowości [...], działka ewid. Nr [...], obręb [...], gmina [...] (ze zmianą) wraz z instrukcją prowadzenia składowiska, jako zobowiązanemu do ich wykonania. Podstawę prawną zaskarżonego pisma stanowił m.in. art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej jako k.p.a.), zgodnie z którym jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. W obecnym stanie prawnym organ przekazujący podanie według właściwości innemu organowi, nie wydaje postanowienia, lecz jedynie zawiadamia stronę o przekazaniu podania. Przekazanie podania do organu następuje zatem w formie zwykłego pisma, na które nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 38/12). Przekazanie podania organowi właściwemu nie wymaga wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej, postanowienia, czy też innego aktu z zakresu administracji publicznej. Następuje ono jedynie w formie czynności materialno-technicznej, o podjęciu której organ ma obowiązek zawiadomić wnoszącego podanie i która nie podlega zaskarżeniu (postanowienie NSA z 11 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 688/22). Mając na uwadze powyższe, nie można się zatem zgodzić z poglądem pełnomocnika strony skarżącej, iż zaskarżone pismo [...] należy potraktować jako inny akt, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje ugruntowany pogląd, że przepis powyższy dotyczy prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia. Są to takie akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób wynikających wprost z przepisów prawa, a więc takich uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004 r., sygn. akt OSK 247/04). Akt lub czynność, aby uznać je za podlegające kontroli sądu administracyjnego, muszą spełniać łącznie cztery warunki, to jest: 1) nie mogą mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym; 2) muszą mieć charakter publicznoprawny; 3) muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu; 4) muszą dotyczyć uprawnień indywidualnego podmiotu lub jego obowiązków, wynikających wprost z przepisów prawa, a więc musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku. Zaskarżone w niniejszej sprawie zawiadomienie nie posiada żadnej z cech wskazanych wyżej, która pozwoliłaby zakwalifikować je do innych aktów i czynności, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jak już wyżej wskazano, jest to wyłącznie czynność materialno-techniczna, która nie mieści się w zamkniętym katalogu aktów i czynności określonym w art. 3 § 2 p.p.s.a., w związku z czym nie przysługuje na to zawiadomienie skarga do sądu administracyjnego. W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Sąd postanowił jak w punkcie 1 sentencji. O zwrocie wpisu sądowego (punkt 2 sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w myśl którego Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Na marginesie Sąd zauważa, że nałożenie obowiązku na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1587 ze zm.) wymaga wydania decyzji administracyjnej, która podlega kontroli w administracyjnym toku instancji oraz kontroli sądowej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 67/21; wyrok NSA z dnia 24 listopada 2022 r., sygn. akt III OSK 6246/21).