II SA/Go 428/15

Dnia 20 lipca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M.M. działając przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2015 roku [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ ten utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] lutego 2015 r. znak [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik uzasadnił go wywodząc, iż w skardze została uprawdopodobniona niezgodność z Konstytucją RP oraz art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym zastosowanego w toku sprawy przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488). W związku z tym, że zaskarżona decyzja podlega wykonaniu, niewstrzymanie jej wykonania czyniłoby skargę bezprzedmiotową. Wstrzymanie się przez skarżącego od wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na wniesienie skargi do sądu administracyjnego spowoduje wydanie decyzji o utracie uprawnień do prowadzenia pojazdów, a zatem zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okazał się niezasadny. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a. zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186). Do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreślonej szkody uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, wykazanie przemawiających za tym argumentów obciąża stronę (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GZ 41/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, zdefiniowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, wskazują, że chodzi o taką szkodę (majątkową czy niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Nie zasługuje na akceptację zawarte w skardze twierdzenie, jakoby przesłanką wstrzymania wykonania decyzji mógł być fakt uprawdopodobnienia niezgodności z Konstytucją i ustawą Prawo o ruchu drogowym zastosowanego w sprawie przez organy administracji przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Ta okoliczność będzie bowiem podlegać ocenie w toku rozpoznania istoty sprawy. Uwzględnienie tego twierdzenia strony i orzeczenie na tej podstawie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji oznaczałoby niedopuszczalne przesądzenie o wyniku sprawy na etapie wcześniejszego rozpoznania kwestii wpadkowej, jaką jest wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Nie można również uwzględnić twierdzenia, iż wobec skarżącego zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków, bowiem wstrzymanie się od wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na wniesienie skargi spowoduje wydanie kolejnej decyzji o utracie uprawnień do prowadzenia pojazdów. Trudno bowiem uznać, że trudnym do odwrócenia skutkiem wykonania decyzji będzie już sama konieczność poddania się egzaminowi, jeżeli w odniesieniu do określonej osoby nie zostaną wykazane konkretne okoliczności warunkujące związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy koniecznością poddania się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje a konsekwencjami tego faktu oraz wskazaniem, na czym miałyby one polegać. Te zaś w odniesieniu do skarżącego nie zostały w żaden sposób wykazane. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. Na marginesie należy zaznaczyć, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter tymczasowy i jak wskazuje treść art. 61 § 6 p.p.s.a., upada ono z mocy prawa z chwilą wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.